Adhyaya 210: Inquiry into Moral Agency (Karma) and Practical Means for the Dissolution of Sin: the Śiśumāra Contemplation
Karmakartṛtva-vicāraḥ tathā pāpa-kṣaya-upāyāḥ (Śiśumāra-darśana-prāyaścittam)
Ethical-Discourse (Karma theory and expiatory praxis)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ವರಾಹ–ಪೃಥಿವೀ ಪರಂಪರೆಯ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಯಮನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ—ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೂ ದುಃಖ ಏಕೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ನಿಜವಾದ ಕರ್ತ ಯಾರು, ಪ್ರೇರಕ ಯಾರು, ಮತ್ತು ತೀವ್ರ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು. ಯಮನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಕರ್ತೃತ್ವ ಸ್ವಕೃತ ಪೂರ್ವಕರ್ಮದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ; ಹೊರಗಿನ ಫಲದಾತ ಅಥವಾ ದಂಡದಾತ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕಗಳು ಕರ್ಮಫಲರೂಪಗಳೇ. ಬಳಿಕ ಕಠಿಣ ಯೋಗಸಾಧನೆಗಳ ಬದಲು ಪಾಪಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ಅಹಿಂಸೆ, ಅಕ್ರೋಧ, ಅಪರಿಗ್ರಹಸಮಾನ ಸಂಯಮ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ಕಾರ, ತೀರ್ಥಸೇವೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಶಿಶುಮಾರರೂಪ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಒಳಗೆ ಸೋಮ–ದಿವಾಕರ ಸ್ಥಾನಚಿಂತನೆ. ಹೀಗೆ ನೈತಿಕ ಕರ್ಮತತ್ತ್ವವು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಪ್ರಯೋಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅಂತಃಶುದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೌಹಾರ್ದವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ।
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 210
Verse 1
पुनः पतिव्रतामाहात्म्यवर्णनम् ॥ नारद उवाच ॥ रहस्यं धर्ममाख्यानं त्वयोक्तं तु महायशः ॥ स्त्रीणां माहात्म्यमुद्दिश्य भास्करस्य मतं यथा ॥
ಮತ್ತೆ ಪತಿವ್ರತಾ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ವರ್ಣನೆ. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ)ನ ಮತದಂತೆ ನೀನು ಧರ್ಮದ ಗುಹ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಹೇಳಿರುವೆ.
Verse 2
इदं हि सर्वभूतेषु परं कौतूहलं मम ॥ तदहं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व महातपाः ॥
ಇದು ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ಕುತೂಹಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ—ಹೇ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯೇ, ಹೇಳು.
Verse 3
ये नरा दुःखसन्तप्तास्तपस्तीव्रं समाश्रिताः ॥ नानाव्रतशतोपायैः सुखहेतोर्महाप्रभ ॥
ಹೇ ಮಹಾಪ್ರಭು! ದುಃಖದಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನರರು ಸುಖಹೇತುವಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ವ್ರತಗಳೂ ಶತಶಃ ಉಪಾಯಗಳೂ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 4
मनसा निश्चितात्मानस्त्यक्त्वा सर्वप्रियाप्रियम् ॥ काङ्क्षन्ते बहवः केचित्केनचिद्विनिहन्यते ॥
ಅನೇಕರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪ್ರಿಯಾಪ್ರಿಯವೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।
Verse 5
श्रुता लोके श्रुतिस्तात श्रेयो धर्मा हि नित्यशः ॥ सम्यक्कृच्छ्राश्रितस्याथ कथं पापे मतिर्भवेत् ॥
ತಾತಾ! ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿದೆವು, ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿದೆವು—ಧರ್ಮವೇ ನಿತ್ಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು. ಹಾಗಾದರೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕಠಿನ ಅನುಷ್ಠಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನಿಗೆ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುವುದು?
Verse 6
कस्यैतच्चेष्टितं तात कर्त्ता कारयितापि वा ॥ कः कर्षति जगच्चैको भूतग्रामं चतुर्विधम् ॥
ತಾತಾ! ಇದು ಯಾರ ಚೇಷ್ಟಿತ? ಕರ್ತ ಯಾರು, ಮಾಡಿಸುವವನು ಯಾರು? ಯಾರು ಒಬ್ಬನೇ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಚತುರ್ವಿಧ ಭೂತಸಮೂಹವನ್ನೂ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ?
Verse 7
कं वा द्वेषं पुरस्कृत्य मतिस्तस्य प्रवर्तते ॥ सुखदुःखादि लोकेऽस्मिन्प्रकरोति सुदारुणम् ॥
ಯಾವ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಅದು ಸುಖದುಃಖಾದಿ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ।
Verse 8
यद्येवं तु मया गुह्यं दुर्विज्ञेयं सुरैरपि ॥ शक्यं श्रोतुं महाराज तदाख्याहि तपोधन ॥
ಈ ನನ್ನ ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶ—ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ವಿಜ್ಞೇಯ—ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಓ ತಪೋಧನ, ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸು।
Verse 9
नारदेनैवमुक्तस्तु धर्मराजो महामनाः ॥ विनयात्प्रश्रितं वाक्यमिदमाह महामुनिम् ॥
ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಧರ್ಮರಾಜನು ವಿನಯದಿಂದ, ನಮ್ರ ವಚನಗಳಿಂದ, ಆ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।
Verse 10
न कश्चिद्दृश्यते लोके कर्ता कारयितापि वा ॥ यद्वै परमधर्मात्मन् यस्मिन्कर्म प्रतिष्ठितम् ॥
ಹೇ ಪರಮಧರ್ಮಾತ್ಮನ್, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಕರ್ತನಾಗಿ—ಅಥವಾ ಮಾಡಿಸುವವನಾಗಿ—ಯಾರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕರ್ಮ ಆ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ।
Verse 11
यस्य वै कीर्त्यते नाम येन चाज्ञाप्यते जगत् ॥ व्यवहरामि वचश्चाहं यः करोति स्वयं कृतम् ॥
ಯಾರ ಹೆಸರು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೋ, ಯಾರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಜಗತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿದೆಯೋ—ಅವನಿಂದಲೇ ನಾನು ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ವಚನವಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ ಮಾಡಿದುದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 12
दिव्येऽस्मिन् सदसि ब्रह्मन् ब्रह्मर्षिगणसंवृते ॥ यथाश्रुतं यथादृष्टं कथयिष्याम्यहं विभो ॥
ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ದಿವ್ಯ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ, ಹೇ ವಿಭೋ, ನಾನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿದುದನ್ನೂ ಕಂಡಂತೆ ಕಂಡುದನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳುವೆನು।
Verse 13
स्वकर्म भुज्यते तात सम्भूतैर्यत्कृतं स्वयम् ॥ आत्मानं पातयत्यात्मा किञ्चित्कर्म च कारयेत् ॥
ಹೇ ತಾತ! ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಮಾಡಿದ ತನ್ನ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತಾನೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮವೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪತನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಕೆಲವು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ ಕೂಡ.
Verse 14
वायुना भाविता संज्ञा संसारे सा दृढीकृता ॥ तामेव भजते जन्तुः सुकृतं वाथ दुष्कृतम् ॥
ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ಭಾವಿತವಾದ ಸಂಜ್ಞೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವವು ಅದೇ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ—ಸುಕೃತವಾಗಲಿ ದುಷ್ಕೃತವಾಗಲಿ.
Verse 15
अभिघाताभिभूतस्तु आत्मनात्मानमुद्धरेत् ॥ आत्मा शत्रुश्च बन्धुश्च न कश्चिद्बन्धुरात्मनः ॥
ಆಘಾತದಿಂದ ಮಣಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ತಾನೇ ತನ್ನನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಆತ್ಮವೇ ಶತ್ರುವೂ ಬಂಧುವೂ; ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ನಿಜವಾದ ಬಂಧು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
Verse 16
बन्धुं बन्धुपरिक्लेशं निर्मितं पूर्वकर्मभिः ॥ जगत्यामुपभुङ्क्ते वै जीवा योनिशतैरपि ॥
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಪೂರ್ವಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಬಂಧುತ್ವ ಮತ್ತು ಬಂಧುಸಂಬಂಧಿತ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ—ನೂರಾರು ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನ್ಮಿಸಿದರೂ.
Verse 17
मिथ्याप्रवृत्तः शब्दोऽयं जगद्भ्रमति सर्वशः ॥ यावत्तत्कुरुते कर्म तावत्कर्म स्वयंकृतम् ॥
ಈ ವಚನವು ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭ್ರಮೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವರೆಗೆ, ಆ ಕರ್ಮ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವಯಂಕೃತವೇ ಆಗಿದೆ.
Verse 18
यथा यथा क्षयं याति ह्यशुभं पुरुषस्य वै ॥ तथा तथा शुभा बुद्धिर्मनुजस्य प्रवर्तते ॥
ಪುರುಷನ ಅಶುಭ ತತ್ತ್ವವು ಯಥಾಯಥವಾಗಿ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೋ, ತಥಾತಥವಾಗಿ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಶುಭಬುದ್ಧಿ ಉದಯಿಸಿ ಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 19
शुभाशुभकरीं बुद्धिं लभते पौरवैहिकीम् ॥ दुष्कृतैः कर्मभिर्देही शुभैर्वा स्वयमर्जितैः ॥ क्लेशक्शयं पापहरं शुभं कर्म करोत्यथ ॥
ದೇಹಧಾರಿ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ—ದುಷ್ಕೃತಗಳಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ಅರ್ಜಿಸಿದ ಶುಭಕರ್ಮಗಳಿಂದಾಗಲಿ—ಶುಭಾಶುಭ ಫಲಕರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ। ನಂತರ ಕ್ಲೇಶಕ್ಷಯಕರವೂ ಪಾಪಹರವೂ ಆದ ಶುಭಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 20
शुभाशुभं नरः प्राप्य कर्माकर्म तथैव च ॥ विवृते विमले कर्मण्यअमरेषु महीयते ॥
ನರನು ಶುಭಾಶುಭ ಫಲಗಳನ್ನೂ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಕರ್ಮವನ್ನೂ ಪಡೆದು, ಪ್ರಕಟವಾದ ನಿರ್ಮಲ ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಅಮರರಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 21
स्वर्गः शुभफलप्राप्तिर्निरयः पापसंभवः ॥ नैव कश्चित्प्रदाता च नापहर्ता प्रदृश्यते ॥
ಸ್ವರ್ಗವೆಂದರೆ ಶುಭಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ; ನರಕವು ಪಾಪದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ। ಇಲ್ಲಿ ದಾತನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಅಪಹರಿಸುವವನೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 22
नारद उवाच ॥ यद्येवं स्वकृतं कर्म समन्वेति शुभाशुभम् ॥ शुभस्येह भवेर्दवृद्धिरशुभस्य क्षयोऽपि वा ॥
ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ವಕೃತ ಕರ್ಮವು ಶುಭಾಶುಭ ಫಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಶುಭದ ವೃದ್ಧಿ ಆಗದಿರುವುದು—ಅಥವಾ ಅಶುಭದ ಕ್ಷಯವೂ—ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
Verse 23
मनसा कर्मणा वापि तपसा चरितेन वा ॥ यथा न रोहते जन्तुस्तथा त्वं वक्तुमर्हसि ॥
ಮನಸಿನಿಂದಾಗಲಿ, ಕರ್ಮದಿಂದಾಗಲಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಲಿ, ಆಚರಣೆಯಿಂದಾಗಲಿ—ಜೀವನಲ್ಲಿ ಆ (ಅಶುಭ) ಮತ್ತೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯದಂತೆ ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ವಿವರಿಸಬೇಕು.
Verse 24
यम उवाच ॥ इदं पुण्यं पवित्रं च ह्यशुभानां शुभप्रदम् ॥ कीर्तयिष्यामि ते सम्यक्पापदोषक्षयं सदा ॥
ಯಮನು ಹೇಳಿದರು: ಇದು ಪುಣ್ಯಕರವೂ ಪವಿತ್ರವೂ ಆದ ಉಪದೇಶ; ಅಶುಭದಿಂದ ಬಾಧಿತರಾದವರಿಗೆ ಶುಭವನ್ನು ನೀಡುವುದು—ಪಾಪದೋಷಗಳ ನಿತ್ಯ ಕ್ಷಯಕ್ಕಾಗಿ—ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 25
प्रणम्य शिरसा सम्यक्पापपुण्यकराय च ॥ कर्तृणे जगतो नित्यं विश्वस्य जगतो ह्यहम् ॥
ಪಾಪಪುಣ್ಯಗಳಿಗೂ ಕರ್ತನಾದ, ಜಗತ್ತಿನ ನಿತ್ಯ ಕರ್ತನಿಗೆ ನಾನು ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ (ಹೇಳುತ್ತೇನೆ); ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈ ವಿಶ್ವಜಗತ್ತಿನ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 26
येन सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ अनादिमध्यानिधनं दुर्विज्ञेयं सुरासुरैः ॥
ಯಾರಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ—ಚರಾಚರ ಸಹಿತ—ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಆ ತತ್ತ್ವವು ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತ್ಯರಹಿತ; ದೇವಾಸುರರಿಗೂ ದುರವಗಾಹ್ಯವಾಗಿದೆ.
Verse 27
यः समः सर्वभूतेषु जितात्मा शान्तमानसः ॥ स पापेभ्यो विमुच्येत ज्ञानवान्सर्ववेदवित् ॥
ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಭಾವ ಹೊಂದಿ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ ಪಡೆದ, ಶಾಂತಮನಸ್ಸಿನವನು—ಜ್ಞಾನವಂತನಾಗಿ, ಸರ್ವವೇದವಿತ್ತಾಗಿ—ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 28
गुणागुणपरिज्ञाता ह्यक्षयस्य क्षयस्य च ॥ ध्याने नैव ह्यसम्मूढः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಪುಣ್ಯ–ಪಾಪಗಳ ಭೇದವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಕ್ಷಯಶೀಲ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳದವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 29
स्वदेहे परदेहे च सुखदुःखेन नित्यशः ॥ विचारज्ञो भवेद्यस्तु स मुच्येतैनसा ध्रुवम् ॥
ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಪರರ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ನಿತ್ಯ ಸುಖ–ದುಃಖಗಳನ್ನು ವಿವೇಕದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 30
अहिंस्रः सर्वभूतेषु तृष्णाक्रोधविवर्जितः ॥ शुभन्यायः सदा यश्च स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ಅಹಿಂಸಕನಾಗಿ, ತೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸದಾ ಶುಭ ಧರ್ಮನ್ಯಾಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 31
प्राणायामैश्च निर्गृह्य त्वधः सन्धानारणानि च ॥ व्यवस्थितमना यस्तु स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಪ್ರಾಣಾಯಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅಧಃ-ಸಂಧಾನ ಧಾರಣೆಗಳನ್ನೂ ಆಚರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 32
निराशः सर्वतस्तिष्ठेदिष्टार्थेषु न लोलुपः ॥ परीतात्मा त्यजेत्प्राणान्सर्वपापात्प्रमुच्यते ॥
ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿರಾಶನಾಗಿ (ಆಶಾರಹಿತನಾಗಿ) ನಿಂತು, ಇಷ್ಟವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಭಪಡದೆ; ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹದಿಂದ, ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 33
श्रद्दधानो जितक्रोधः परद्रव्यविवर्जकः ॥ अनसूयश्च यो मर्त्यः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನು, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು, ಪರಧನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸುವವನು, ದ್ವೇಷರಹಿತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 34
गुरुशुश्रूषया युक्तस्त्वहिंसानिरतश्च यः ॥ अक्षुद्रशीलस्तु नरः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಗುರುಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ಅಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು, ಕ್ಷುದ್ರಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದ ನರನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 35
प्रशस्तानि च यः कुर्यादप्रशस्तानि वर्जयेत् ॥ मङ्गले परमो यश्च स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಪ್ರಶಂಸನೀಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅಪ್ರಶಂಸನೀಯವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಿ, ಮಂಗಳಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 36
योऽभिगच्छति तीर्थानि विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ पापादुपरतो नित्यं स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ವಿಶುದ್ಧ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇರುವವನು, ನಿತ್ಯವೂ ಪಾಪದಿಂದ ದೂರಿರುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 37
नारद उवाच ॥ एतच्छ्रेयॊहितं चैव सर्वेषां वै परन्तप ॥ उपपन्नं च युक्तं च तत्त्वया समुदाहृतम् ॥
ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪರಂತಪ! ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹಿತವನ್ನು ನೀಡುವದು; ಇದು ಸುಸ್ಥಾಪಿತ, ಯುಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಾನುಸಾರವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.
Verse 38
विविधैः कारणोपायैः सम्यक्तत्त्वार्थदर्शितैः ॥ संशयोऽभून्मम पुरा स त्वया नाशितः प्रभो ॥
ಸಮ್ಯಕ್ ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವಿವಿಧ ಕಾರಣೋಪಾಯಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಯಿತು; ಪ್ರಭೋ, ಅದನ್ನು ನೀವು ನಿವಾರಿಸಿದ್ದೀರಿ।
Verse 39
ततोऽप्यल्पतरश्चेत्स्यादुपायो योगवित्तम ॥ कथ्यतां मे महाभाग येन पापं प्रणश्यति ॥
ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇನ್ನೂ ಸುಲಭವಾದ ಉಪಾಯವಿದ್ದರೆ, ಯೋಗವನ್ನು ತಿಳಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಮಹಾಭಾಗನೇ, ನನಗೆ ಹೇಳು—ಯಾವುದರಿಂದ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 40
दुष्करं पूर्वमुक्तं हि योगधर्मस्य साधनम् ॥ पापापहरणं लोके यदन्यत्सुखसाधनम् ॥
ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಯೋಗಧರ್ಮದ ಸಾಧನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಷ್ಕರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ।
Verse 41
अल्पोपायकरेण चैव सुखोपायं च सर्वशः ॥ येन पापकृतान्दोषानपोहतिसुदारुणान् ॥
ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನೆರವೇರುವ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸುಖಸಾಧ್ಯವಾದ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ—ಅದರಿಂದ ಪಾಪಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ದೋಷಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ।
Verse 42
आत्मायत्ताश्च ये नित्यं न च विस्तारविस्तरः ॥ गुणैश्च विविधैर्युक्ता इह लोके परत्र च ॥
[ಅಂತಹ ಉಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಿ] ಅವು ಸದಾ ಸ್ವಯಂಆಧೀನವಾಗಿದ್ದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವರ-ವಿಸ್ತಾರ ಬೇಡದವು, ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವವು—ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ।
Verse 43
कर्मणामशुभानां च विविधोत्पत्तिजन्मनाम् ॥ यः समर्थः स्फोटयितुं तन्मे ब्रूहि महातपाः ॥
ಓ ಮಹಾತಪಸ್ವೀ! ವಿವಿಧ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಶುಭ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ/ನಿಷ್ಪ್ರಭಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ।
Verse 44
यम उवाच ॥ यथा स भगवानाह धर्ममेतं प्रजापतिः ॥ तदहं भावयिष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम् ॥
ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಈ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಘೋಷಿಸಿದನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಸ್ವಯಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸುವೆನು।
Verse 45
लोकानां श्रेयसोऽर्थं तु पापानां तु विनाशनम् ॥ क्रियाकारनियोगं च प्रोच्यमानं निबोध मे ॥
ಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕೂ ಪಾಪನಾಶಾರ್ಥಕ್ಕೂ, ಈಗ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಿಯಾ-ಆಚರಣೆಯ ನಿಯಮವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿರಿ।
Verse 46
प्राप्नुयादीप्सितान्कामान्पापैर्मुक्तो यथासुखम् ॥ यः कुर्याद्धर्मसंयुक्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥
ಯಾರು ಶುದ್ಧವಾದ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಧರ್ಮಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।
Verse 47
यस्तु कारयते रूपं शिशुमारं प्रजापतिम् ॥ दृष्ट्वा नमस्येत्प्रयतः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಯಾರು ಶಿಶುಮಾರನೆಂಬ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಯಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।
Verse 48
यदा तस्य शरीरस्थं सोमं पश्येत्समाहितः ॥ महापातकनाशस्तु तदा तस्य विधीयते ॥
ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಆ ದೇಹದಲ್ಲಿ (ಶಿಶುಮಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಿತನಾದ ಸೋಮನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ಮಹಾಪಾತಕಗಳ ನಾಶವು ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।
Verse 49
ललाटे तूत्थितं दृष्ट्वा मुच्यते च स पातकैः ॥ कण्ठस्थं पातकैः सर्वैर् हृदिस्थं च कृताकृतैः ॥
ಅದನ್ನು ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡರೆ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವೆಂದು ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವೆಂದು ಕಂಡರೆ ಮಾಡಿದ–ಮಾಡದ ಕರ್ಮದೋಷಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 50
मनसा कर्मणा वाचा यत्किञ्चित्कलुषं कृतम् ॥ उदरस्थं तु तं दृष्ट्वा मुच्यते नात्र संशयः ॥
ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕರ್ಮದಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಕಲ್ಮಷವಿದ್ದರೂ—ಅದನ್ನು ಉದರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವೆಂದು ಕಂಡರೆ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 51
वाङ्मनोभिः कृतानां तु पापानां विप्रमोक्षणम् ॥ यदा लाङ्गलकण्ठे तु स्थितं पश्येद्दिवाकरम् ॥
ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳ ವಿಶೇಷ ವಿಮೋಚನೆ—ಲಾಂಗಲಕಂಠದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 52
तदा स दुष्कृतान्सर्वान्विनाशयति मानवः ॥ यदा सोमं गुरुं सर्वं यः कुर्यात्तु प्रदक्षिणम् ॥
ಆಗ ಆ ಮಾನವನು ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ। ಮತ್ತು ಸೋಮನನ್ನು ಸರ್ವಗುರುವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಯಾರು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವರೋ,
Verse 53
ध्यायेत ह्यक्षयं यस्तु स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ भृगुर्बुधः शनैश्चारो लोहिताङ्गश्च वीर्यवान् ॥
ಅಕ್ಷಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. (ಗ್ರಹಗಳು) ಭೃಗು (ಶುಕ್ರ), ಬುಧ, ಶನೈಶ್ಚರ ಮತ್ತು ವೀರ್ಯವಂತ ಲೋಹಿತಾಂಗ (ಕುಜ) ಇವರು.
Verse 54
सौम्यरूपो यदा चन्द्रः कुरुते च प्रदक्षिणाम् ॥ हृदि कृत्वा तु तत्पापं यो ध्यायेदक्षरं शुचिः ॥
ಚಂದ್ರನು ಸೌಮ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆ ಪಾಪವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು (ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ) ಅಕ್ಷರ/ಅಕ್ಷಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 55
जघनस्थं शुचिर्दृष्ट्वा नरश्चन्द्रमसं मुने ॥ नमस्येत्प्रयतो भूत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥
ಓ ಮುನೇ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಜಘನಸ್ಥ (ಕಟಿ/ನಿತಂಬ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ) ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಯಮದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 56
आर्द्रस्थमार्द्रकर्मा तु ध्यात्वा चाष्टशताक्षरम् ॥ यदा चन्द्रश्च सूर्यश्च द्वावन्योऽन्यं प्रपश्यतः ॥
ಆದರೆ ಆರ್ಧ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆರ್ಧ್ರಕರ್ಮಿಯು ಅಷ್ಟಶತಾಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ; ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯ—ಈ ಇಬ್ಬರೂ—ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ—
Verse 57
सम्पूर्णौ विमलौ सम्यग्भ्राजमानौ स्वतेजसा ॥ कृत्वा हृदि तथा पापं यो ध्यायेत्परमव्ययम् ॥
ಪೂರ್ಣವೂ ನಿರ್ಮಲವೂ ಆಗಿ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಾಗಿ (ಆ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನವನ್ನು) ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ (ತನ್ನ) ಪಾಪವನ್ನೂ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಪರಮ ಅವ್ಯಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನ ಪಾಪ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 58
वामनं ब्राह्मणं दृष्ट्वा वाराहं च जलोत्थितम् ॥ धरणी चोद्धृता येन सिंहं चापि महामुने ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪ ವಾಮನನನ್ನೂ, ಜಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವರಾಹನನ್ನೂ—ಯಾವನಿಂದ ಧರಣಿ ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತೋ—ಮತ್ತು ಸಿಂಹಾವತಾರವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ।
Verse 59
नमस्येद्वै पयोभक्षः स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥ प्राणायामं च यः कुर्यात्सोऽपि पापात्प्रमुच्यते ॥
ಹಾಲನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಮಸ್ಕರಿಸುವವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮಾಡುವವನು ಕೂಡ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 60
यम उवाच ॥ देवर्षे श्रूयतां पुण्यं यद्ब्रवीषि महामुने ॥ त्वदुक्त्या मे कथयतः शृणुष्वावहितोऽनघ ॥
ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವರ್ಷೇ, ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ, ನೀನು ಹೇಳುವ ಪುಣ್ಯೋಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಲಾಗಲಿ. ನಿನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ನಿರ್ದೋಷನೇ, ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳು।
Verse 61
संसारे प्राप्तदोषस्य जायमानस्य देहिनः ॥ पततां च गतो भावः पापकर्मक्षयेण तु ॥
ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವ ದೇಹಿಯು ದೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಬೀಳುವವರಿಗೂ—ಪಾಪಕರ್ಮ ಕ್ಷಯದಿಂದ—ಸ್ಥಿತಿಯ ಬದಲಾವಣೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 62
तत्त्वार्थं वेत्ति यः सम्यक्पुरुषं प्रकृतिं तथा ॥ ज्ञात्वा वा यो न मुह्येत पदं प्राप्नोति शाश्वतम् ॥
ಯಾರು ತತ್ತ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೋ—ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು—ತಿಳಿದು ಮೋಹಗೊಳ್ಳದೆ ಇರುವವನು ಶಾಶ್ವತ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 63
उत्थाय ब्राह्मणं गच्छेन्नरो भक्त्या समन्वितः ॥ अभिगम्य प्रदानॆन स पापेभ्यः प्रमुच्यते ॥
ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಗೌರವದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಎದ್ದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಸಮೀಪಿಸಿ ದಾನ ನೀಡಿದರೆ ಅವನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 64
कैवल्यमभिसम्पन्ने श्रद्धधानो भवेन्ररः ॥ अनन्यमानसः कुर्याद्यथा धर्मानुशासनम् ॥
ಕೈವಲ್ಯಕ್ಕೆ ಪರ್ಯವಸಾನವಾಗುವ ಉಪದೇಶ ದೊರಕಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನಾಗಬೇಕು. ಚಿತ್ತ ಚಲಿಸದೆ ಧರ್ಮಾನುಶಾಸನದಂತೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 65
तदा निर्मलतां याति चन्द्रमाः शारदो यथा ॥ प्राणायामशतं कृत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥
ಆಗ ಅವನು ಶರದೃತುವಿನ ಚಂದ್ರನಂತೆ ನಿರ್ಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ನೂರು ಬಾರಿ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Frequently Asked Questions
The chapter argues that moral causality is rooted in one’s own actions (svakṛta-karma): no independent external “giver” or “taker” of results is foregrounded, and experiences of svarga/naraka are presented as outcomes of shubha/ashubha karma. The practical ethical corollary is disciplined conduct—especially ahiṃsā, restraint of anger and desire, and avoidance of harm—paired with purificatory observances.
In the provided text, no explicit tithi, nakṣatra, māsa, or seasonal marker is specified. The practices are framed as generally applicable (nitya) disciplines and contemplations rather than calendar-fixed rites.
While not naming Pṛthivī directly in the transmitted excerpt, the chapter’s ethic of ahiṃsā (non-harm) toward sarvabhūtas, along with restraint (tṛṣṇā-krodha-vivarjana) and avoidance of exploitative behavior, functions as an implicit terrestrial ethic: reducing violence and excess is presented as a means of social and embodied purification, which can be read as supporting ecological stability through minimized harm to living communities.
The principal figures in the excerpt are Nārada and Yama, with reference to Prajāpati (Svayambhū) as the authoritative source for the described dharma. Celestial bodies and grahas are also mentioned in a ritual-contemplative register (Soma/Candra, Divākara/Sūrya; Budha, Śanaiścara, and others), but no royal genealogies or administrative lineages appear in the provided passage.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.