Adhyaya 16: The Account of Saramā: Indra’s Restoration after Loss of Sovereignty

Verse 1

धरण्युवाच । तदा दुर्वाससा शप्तो देवराजः शतक्रतुः । वसिष्यसि त्वं मर्त्येषु सुप्रतीकसुतेन तु ॥ १६.१ ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಆ ವೇಳೆ ದುರ್ವಾಸರ ಶಾಪದಿಂದ ದೇವರಾಜ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು: ‘ಸುಪ್ರತೀಕನ ಪುತ್ರನ ಮೂಲಕ ನೀನು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆ.’

Verse 2

उत्सादितो दिवो मूढेत्येवमुक्तस्तु भूधर । इन्द्रो मर्त्यमुपागम्य सर्वदेवसमन्वितः ॥ १६.२ ॥

‘ಓ ಮೂಢನೇ! ನೀನು ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆ’ ಎಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಹೇ ಭೂಧರ, ಇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 3

किं चकार च तस्मिंस्तु दुर्जये च निपातिते । परमेण्ठिना भगवता तेन योगविदुत्तमौ ॥ १६.३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಆ ದುರ್ಜಯನು ಕೆಡವಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಯೋಗವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭಗವಾನ್ ಪರಮೇಷ್ಠಿನ್ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 4

स्वर्गे विद्युत्सुविद्युच्च तौ च किं चक्रतुस् तदा । एतन् मे संशयं देव कथयस्व प्रसादतः ॥ १६.४ ॥

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಝಳಕಗಳ ನಡುವೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಏನು ಮಾಡಿದರು? ಹೇ ದೇವಾ, ಕೃಪೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ಹೇಳಿ।

Verse 5

श्रीवराह उवाच । दूर्जयेन जितो धात्री देवराजः शतक्रतुः । भारते हि तदा वर्षे वाराणस्यां तु पूर्वतः । आश्रित्य संस्थितो देवैः सह यक्षमहोरगैः ॥ १६.५ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧಾತ್ರಿ! ದೂರ್ಜಯನಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರಾಜ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತವರ್ಷದಲ್ಲಿ ವಾರಾಣಸಿಯ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ, ದೇವರುಗಳು, ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು (ಮಹಾನಾಗರು) ಜೊತೆಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ನೆಲೆಸಿದ್ದನು।

Verse 6

विद्युत्सुविद्युच्च तदा योगमास्थाय शोभने । दीर्घतापज्वरं वायुकर्मयोगेन संशृतौ ॥ लोकपालायितं कृत्स्नं चक्रतुयोगमायया ॥ १६.६ ॥

ಆಗ, ಹೇ ಪ್ರಕಾಶಮಯನೇ! ಅವರು ಮಿಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಯೋಗಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ವಾಯು-ಕರ್ಮಯೋಗದ ವಿಧಿಯಿಂದ ದೀರ್ಘ ತಾಪಜ್ವರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದರು; ಮತ್ತು ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವು ಲೋಕಪಾಲರಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 7

तं दुर्जयं मृतं श्रुत्वा समुद्रान्तःस्थितं तदा । आनीय चतुरङ्गं तु देवान् प्रति विजग्मतुः ॥ १६.७ ॥

ಆಗ ಸಮುದ್ರದ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆ ದೂರ್ಜಯನು ಮೃತನಾದನೆಂದು ಕೇಳಿ, ಅವರು ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು।

Verse 8

आगत्य तौ तदा दैत्यौ महत्सैन्येन पर्वतम् । हिमवन्तं समाश्रित्य संस्थितौ तु बभूवतुः ॥ १६.८ ॥

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು ದೈತ್ಯರು ಮಹಾಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಬಂದು, ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತವನ್ನು (ಹಿಮಾಲಯ) ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರು।

Verse 9

देवा अपि महत्सैन्यं संहत्य कृतदंष्ट्रिताः । मन्त्रयाञ्चक्रुरव्यग्रा ऐन्द्रं पदमभीप्सवः ॥ १६.९ ॥

ದೇವರೂ ಮಹಾಸೈನ್ಯವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ದಂಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಸಿದಂತೆ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಇಂದ್ರಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಅವ್ಯಗ್ರವಾಗಿ ಮಂತ್ರಣೆ ಮಾಡಿದರು।

Verse 10

अब्रवीत्तत्र देवानां गुरुराङ्गिरसो मुनिः । गोमेधेन यजघ्वं वै प्रथमेण तदन्तरम् ॥ १६.१० ॥

ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ ಗುರುವಾದ ಆಂಗಿರಸ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಗೋಮೇಧ ಯಾಗದಿಂದ ಯಜಿಸಿ; ಮೊದಲು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಮುಂದಿನ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ.”

Verse 11

यष्टव्यं क्रतुभिः सर्वैर् एकस्थितिर् अथामराः । उपदेशो मया दत्तः क्रियतां शीघ्रम् एष वै ॥ १६.११ ॥

“ಎಲ್ಲ ಕ್ರತುಗಳಿಂದ ಯಾಗಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಓ ಅಮರರೇ, ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಿ. ನಾನು ನೀಡಿದ ಉಪದೇಶ ಇದು—ಇದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಿ.”

Verse 12

एवमुक्तास्तदा देवाः गाः पशूंश्चानुकल्प्य ते । मुमुचुश्चरणार्थाय रक्षार्थं सरमां ददुः ॥ १६.१२ ॥

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೇವರುಗಳು ಹಸುಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಪಶುಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಮೇಯಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಸರಮೆಯನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು।

Verse 13

ताश्च गावो देवशून्या रक्ष्यमाणा धराधरे । तत्र जग्मुस्तदा गावश्चरन्त्यो यत्र तेऽसुराः ॥ १६.१३ ॥

ಆ ಹಸುಗಳು—ದೇವರಿಲ್ಲದೆ—ಧರಾಧರ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಮೇಯುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡಿ, ಆ ಅಸುರರು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದವು।

Verse 14

ते च गावस्तु ता दृष्ट्वा शुक्रं ऊचुः पुरोहितम् । पश्वर्थं देवगा ब्रह्मंश्चर्यन्ते रक्षमानया । देवशून्या सरमया वद किं क्रियतेऽधुना ॥ १६.१४ ॥

ಆ ಹಸುಗಳು ಸರಮೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪುರೋಹಿತ ಶುಕ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ! ಪಶುಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ದೇವಹಸುಗಳು ಅವಳ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿವೆ. ದೇವಶೂನ್ಯಳಾದ ಈ ಸರಮೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳು; ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 15

एवमुक्तस्तदा शुक्रः प्रत्युवाचासुरांस्तदा । एता गा ह्रियतां शीघ्रमसुरा मा विलम्बथ ॥ १६.१५ ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶುಕ್ರನು ಅಸುರರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು—ಈ ಹಸುಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ; ಹೇ ಅಸುರರೇ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡಿ.

Verse 16

एवमुक्तास्तदा दैत्या जह्रुस्ता गां यदृच्छया । हृतासु तासु सरमा मार्गमन्वेषणे रता ॥ १६.१६ ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೈತ್ಯರು ಆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಯಥಾಚ್ಛವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅವು ಹರಣವಾದ ಬಳಿಕ ಸರಮೆ ಮಾರ್ಗಾನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಳು.

Verse 17

अपश्यत् सा दितेः पुत्रैर्नीता गावो धराधरे । दैत्यैरपि शुनी दृष्टा दृष्टमार्गा विशेषतः ॥ १६.१७ ॥

ಅವಳು ಧರಾಧರ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ದಿತಿಯ ಪುತ್ರರು ಹಸುಗಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳು. ದೈತ್ಯರೂ ಸಹ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದ ಆ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 18

दृष्ट्वा ते तां च साम्नैव सामपूर्वमिदं वचः । आसां गवां तु दुग्ध्वैव क्षीरं त्वं सरमे शुभे ॥ १६.१८ ॥

ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಸಾಂತ್ವನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ, ಮೃದು ವಚನಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶುಭೆ ಸರಮೆ! ಈ ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಾಲು ಕರೆದ ಬಳಿಕ ಬಂದ ಕ್ಷೀರವನ್ನು ನೀನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 19

पिबस्वैवमिति प्रोक्ता तस्यै तद्ददुरञ्जसा । दत्त्वा तु क्षीरपानं तु तस्यै ते दैत्यानायकाः ॥ १६.१९ ॥

“ಕುಡಿ—ಹೀಗೆ” ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಳಿಗೆ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ನೀಡಿದರು. ನಂತರ ಅವಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿ, ಆ ದೈತ್ಯನಾಯಕರು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು.

Verse 20

मा भद्रे देवराजाय गाश्चेमाः विनिवेदय । एवमुक्त्वा ततो दैत्या मुमुचुस्तां शुनीं वने ॥ १६.२० ॥

“ಓ ಭದ್ರೇ, ಈ ಹಸುಗಳನ್ನು ದೇವರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಡ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೈತ್ಯರು ಆ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡಿದರು.

Verse 21

तैर्मुक्ता सा सुरांस्तूर्णं जगाम खलु वेपती । नमश्चक्रे च देवेन्द्रं सरमा सुरसत्तमम् ॥ १६.२१ ॥

ಅವರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ನಡುಗುತ್ತಾ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು. ಸರಮಾ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ದೇವೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.

Verse 22

तस्याश्च मरुतो देवा देवेन्द्रेण निरूपिताः । गूढं गच्छत रक्षार्थं देवशून्या महाबलाः ॥ १६.२२ ॥

ಆಗ ದೇವೇಂದ್ರನು ನಿಯೋಜಿಸಿದ ಮರುತ್ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಮಹಾಬಲಿಗಳೇ, ದೇವಶೂನ್ಯವಾದ ಆ ಸ್ಥಳದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಹೋಗಿರಿ.”

Verse 23

इत्युक्तास्तेन सूक्ष्मेण वपुषा जग्मुरञ्जसा । तेऽप्यागम्य सुरेन्द्राय नमश्चक्रुर्धराधरे ॥ १६.२३ ॥

ಅವನು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಟರು. ಅವರು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಧರಾಧರದ ಮೇಲೆ ಸೂರೇಂದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.

Verse 24

तां देवराजः पप्रच्छ क्व गावः सरमेऽभवन् । एवमुक्ता तु सरमा न जानामीति चाब्रवीत् ॥ १६.२४ ॥

ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಸರಮೇ, ಆ ಗೋವುಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದವು?” ಎಂದು. ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಸರಮಾ—“ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

Verse 25

तत इन्द्रो रुषा युक्तो यज्ञार्थमुपकल्पिताः । गावः क्व चेति मरुतः प्रोवाचेदं शुनी कथम् ॥ १६.२५ ॥

ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾದ ಇಂದ್ರನು ಮರುತರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಯಜ್ಞಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಗೋವುಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ? ಓ ಶುನೀ, ಇದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?”

Verse 26

एवमुक्तास्तु मरुतो देवेन्द्रेण धराधरे । कथयामासुरव्यग्राः कर्म्म तत् सरमाकृतम् ॥ १६.२६ ॥

ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ದೇವೇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮರುತರು—ಈಗ ಅವ್ಯಗ್ರರಾಗಿ—ಸರಮಾ ಮಾಡಿದ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 27

तत इन्द्रः समुत्थाय पदा संताडयच्छुनीम् । क्रोधेन महताविष्टो देवेन्द्रः पाकशासनः ॥ १६.२७ ॥

ನಂತರ ದೇವೇಂದ್ರ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು ಎದ್ದು, ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಆ ಶುನಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 28

क्षीरं पीतं त्वया मूढे गावस्ताश्चासुरैर्हृताः । एवमुक्त्वा पदा तेन ताडिता सरमा धरे ॥ १६.२८ ॥

“ಓ ಮೂಢೆಯೇ, ನೀನು ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿದಿದ್ದೀ; ಆ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಅಸುರರು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಓ ಧರೇ, ಅವನು ಸರಮೆಯನ್ನು ಪಾದದಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 29

तस्येन्द्रपादघातेन क्षीरं वक्त्रात् प्रसुस्रुवे । स्रवता तेन पयसा सा शुनी यत्र गा भवन् । जगाम तत्र देवेन्द्रः सहसैन्यस्तदा धरे ॥ १६.२९ ॥

ಇಂದ್ರನ ಪಾದಾಘಾತದಿಂದ ಅದರ ಬಾಯಿಂದ ಕ್ಷೀರವು ಹರಿದುಬಂತು. ಆ ಹರಿಯುವ ಹಾಲಿನಿಂದ ಆ ಶುನಿ ಅಲ್ಲಿ ಗಾವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು. ನಂತರ, ಓ ಧರೇ, ದೇವೇಂದ್ರನು ಸೇನೆಯೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.

Verse 30

गत्वा चापश्यद् देवेन्द्रस्ताः गा दैत्यैरुपाहृताः । पालनां चक्रुर्ये दैत्याः बलिनो भृशम् । ते सैन्यैर्निहताः सद्यस्तत्यजुर्गाः स्वमूर्त्तिभिः ॥ १६.३० ॥

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೇವೇಂದ್ರನು ದೈತ್ಯರು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿ ತಂದಿದ್ದ ಆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠ ದೈತ್ಯರು ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದೇವಸೈನ್ಯದಿಂದ ಅವರು ಹತರಾದ ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಕೂಡಲೇ ಹಸುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

Verse 31

सामन्तैश्च सुरेन्द्रोऽथ वृितः परमहर्षितैः । ताश्च लब्ध्वा महेन्द्रस्तु मुदा परमया युतः ॥ १६.३१ ॥

ನಂತರ ಸುರೇಂದ್ರನು ಪರಮಹರ್ಷಿತ ಸಾಮಂತರು/ಅನುಚರರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆ (ಹಸುಗಳನ್ನು) ಪಡೆದು ಮಹೇಂದ್ರನು ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 32

चकार यज्ञान् विविधान् सहस्रानपि स प्रभुः । क्रियमाणैस्ततो यज्ञैर्ववृद्धेन्द्रस्य तद् बलम् ॥ १६.३२ ॥

ಆ ಪ್ರಭುವು ಸಹಸ್ರಗಳಷ್ಟು—ವಿವಿಧ ವಿಧದ—ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಆ ಯಜ್ಞಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಾಗಿ ಇಂದ್ರನ ಬಲವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.

Verse 33

वर्द्धितेन बलेनेन्द्रो देवसैन्यमुवाच ह । सन्नह्यन्तां सुराः शीघ्रं दैत्यानां वधकर्मणि ॥ १६.३३ ॥

ಬಲವರ್ಧಿತನಾದ ಇಂದ್ರನು ದೇವಸೈನ್ಯವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ದೈತ್ಯರ ವಧಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸುರರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆಯುಧಸನ್ನದ್ಧರಾಗಲಿ.”

Verse 34

एवमुक्तास्ततो देवाः सन्नद्धास्तत्क्षणेऽभवन् । असुराणामभावाय जग्मुर्देवाः सवासवाः ॥ १६.३४ ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದೇವರುಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಶಸ್ತ್ರಸನ್ನದ್ಧರಾದರು. ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಿತ ದೇವರುಗಳು ಅಸುರರ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟರು.

Verse 35

गत्वा तु युयुधुस् तूर्णं विजिग्युस् त्वासुरीं चमूम् । जिताश्च देवैरसुरा हतशेषा धराधरे । ममज्जुः सागरजले भयत्रस्ता विचेतसः ॥ १६.३५ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿ ಆಸುರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಜಯಿಸಿದರು. ದೇವರಿಂದ ಸೋತ ಅಸುರರು—ಹತ್ಯೆಯ ನಂತರ ಉಳಿದವರು—ಭಯದಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ಚಿತ್ತಭ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ, ಧರಾಧರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಾಗರಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು.

Verse 36

देवराजोऽपि त्रिदिवं लोकपालैः समं धरे । आरुह्य बुभुजे प्राग्वत् स देवो देवराट् प्रभुः ॥ १६.३६ ॥

ಓ ಧರೇ! ದೇವರಾಜನೂ ಲೋಕಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿದಿವ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಏರಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು; ಆ ದೇವನು ದೇವರಾಟನಾಗಿ ಪ್ರಭುವಾಗಿಯೇ ಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 37

य एनं शृणुयान्नित्यं सारमाख्यानमुत्तमम् । स गोमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ १६.३७ ॥

ಈ ಉತ್ತಮ ಸಾರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವ ಮಾನವನು ಗೋಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಫಲ (ಪುಣ್ಯ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

भ्रष्टराज्यश्च यो राजा श्रिणोतीदं समाहितः । स देवेन्द्र इव स्वर्गं राज्यं स्वं लभते नरः ॥ १६.३८ ॥

ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟನಾದ ರಾಜನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಇದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ನರನು ದೇವೇಂದ್ರನಂತೆ ಸ್ವರ್ಗಸಮಾನವಾದ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.