Adhyaya 148: The Greatness of Stutasvāmi: Varāha’s Disclosure of the Bhūtagiri Sacred Landscape and Its Ethical Discipline

Verse 1

अथ स्तुतस्वामिमाहात्म्यम् ॥ सूत उवाच ॥ गोनिष्क्रमणमाहात्म्यं श्रुत्वा गुह्यमनुत्तमम् ॥ विस्मयं परमं गत्वा सर्वरत्नविभूषिता

ಇದೀಗ ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಗೋನಿಷ್ಕ್ರಮಣದ ಅನುತ್ಕೃಷ್ಟ, ಗುಹ್ಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸರ್ವರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದ ಆಕೆ ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಳು.

Verse 2

धरण्युवाच ॥ अहो गवां हि माहात्म्यं तव चैवं श्रुतं मया ॥ यच्छ्रुत्वा अहं जगन्नाथ जातास्मि परिनिर्वृता

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ! ಗೋವುಗಳ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ನಾನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದೆನು. ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಆಳವಾದ ತೃಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 3

एवमेव परं गुह्यं ब्रूहि नारायण प्रभो ॥ अस्मात्क्षेत्रात्परं देव यदि क्षेत्रं विशिष्यते

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಹೇ ನಾರಾಯಣ ಪ್ರಭೋ, ಪರಮ ಗುಹ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು. ಹೇ ದೇವ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವಿದ್ದರೆ, ಈ ಸ್ಥಳದ ಪಾರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸು.

Verse 4

श्रीवराह उवाच ॥ अहं नारायणो देवः सर्वधर्मव्यपाश्रयः ॥ मात्सर्यं चैव मे नास्ति तेनाहं परमः प्रभुः

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ನಾರಾಯಣ ದೇವನು, ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳ ಆಶ್ರಯ. ನನಗೆ ಮಾತ್ಸರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪರಮ ಪ್ರಭು.

Verse 5

एतच्छास्त्रं महाभागे प्रयुक्तं लीलया मया ॥ वराहरूपमादाय सर्वभागवतप्रियम् ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಈ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಪ್ರವರ್ತಿಸಿದೆನು. ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸರ್ವ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 6

धरण्युवाच ॥ यथा यथा भाषसि धर्मकारणमिदं वचो धर्मविनिश्चयं महत् ॥ तथा तथा देव वराहाप्रमेयं हृद्यं मनो भावयसे जनार्दन ॥

ಧರಣಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ನೀನು ಧರ್ಮಕಾರಣವಾದ ಈ ಮಹತ್ ಧರ್ಮನಿಶ್ಚಯರೂಪ ವಚನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯೋ, ಹಾಗೆ ಹಾಗೆ, ಹೇ ದೇವ ಜನಾರ್ದನ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ನೀನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಪ್ರಮೇಯ ವರಾಹನ ಕಡೆಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಾವಯಿಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 7

ततो महीवचः श्रुत्वा धर्मश्रेष्ठी महामनाः ॥ वराहरूपी भगवान् प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

ನಂತರ ಮಹೀ (ಭೂಮಿ)ಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾಮನಸ್ಸುಳ್ಳವನು, ವರಾಹರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ವಸುಂಧರೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 8

श्रीवराह उवाच ॥ साधु भूमे महाभागे मम कर्मव्यवस्थिते ॥ कथयिष्याम्यहं ह्येवं गुह्यं लोकसुखावहम् ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭೂಮೇ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ನನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳೇ! ಸಾಧು; ಲೋಕಸುಖವನ್ನು ತರುವ ಈ ಗುಹ್ಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 9

स्तुतस्वामीति विख्यातं गुह्यं क्षेत्रं परं मम ॥ ह्यपरं युगमासाद्य तत्र स्थास्यामि सुन्दरि ॥

‘ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರವೊಂದು ಇದೆ; ಹೇ ಸುಂದರಿ, ಮುಂದಿನ ಯುಗವು ಬಂದಾಗ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವೆನು।

Verse 10

पञ्च तस्य शिष्यास्च भविष्यन्ति विचक्षणाः ॥ ऋषयो धर्मसंयुक्ता मत्प्रसादाद्बलाश्रिताः ॥

ಅವನಿಗೆ ಐದು ಶಿಷ್ಯರು ಉಂಟಾಗುವರು—ವಿಚಕ್ಷಣ ಋಷಿಗಳು, ಧರ್ಮಸಂಯುಕ್ತರು—ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ದೊರಕಿದ ಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು।

Verse 11

ते मां संस्थापयिष्य्पन्ति धर्ममूर्तिं महीगताम् ॥ शाण्डिल्यो जाजलिश्चैव कपिलश्चोपसायकः ॥

ಅವರು ನನ್ನನ್ನು—ಧರ್ಮಮೂರ್ತಿಯನ್ನು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವರು: ಶಾಂಡಿಲ್ಯ, ಜಾಜಲಿ, ಕಪಿಲ ಮತ್ತು ಉಪಸಾಯಕ।

Verse 12

भृगुश्चैव महाभागे मम मार्गानुसारिणः ॥ ते च प्रसन्नमनस आत्मदृष्टान्तदर्शिनः ॥

ಭೃಗು ಸಹ, ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ—ನನ್ನ ಮಾರ್ಗಾನುಸಾರಿಗಳು; ಅವರು ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಸಿನವರು, ಸ್ವಾನುಭವದಲ್ಲೇ ದೃಷ್ಟಾಂತಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವವರು।

Verse 13

स्वयं ज्ञानप्रभावेण भासयिष्यन्ति मां सदा ॥ सङ्कर्षणो वासुदेवो प्रद्युम्नो ह्यनिरुद्धकः ॥

ಅವರು ಜ್ಞಾನಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸುವರು—ಸಂಕರ್ಷಣ, ವಾಸುದೇವ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮತ್ತು ಅನಿರುದ್ಧ।

Verse 14

गच्छता बहुकालेन मम कर्मपरायणः ॥ ततो दीर्घेण कालेन इज्यापूर्वस्थितेन च ॥

ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ, ನನ್ನ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನಿಗೆ; ನಂತರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬಳಿಕ, ಪೂಜೆಯ ಪೂರ್ವಸ್ಥಾಪನೆಯೊಂದಿಗೆ (ವಾಕ್ಯ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ)।

Verse 15

वरं तेषां प्रदास्यामि यो यस्य हृदि संस्थितः ॥ ते प्रवक्ष्यन्ति मां देवि आत्मशास्त्रव्यवस्थिताः ॥

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ವರವನ್ನೇ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡುವೆನು. ಓ ದೇವಿ, ಆತ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಘೋಷಿಸುವರು।

Verse 16

आत्मशास्त्रं प्रतिष्ठेत यत्र धर्मः सुनिष्ठितः ॥ भवत्वेतन्निश्चयेन न तु मिथ्या कदाचन ॥

ಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಸುನಿಷ್ಠಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವು ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಲಿ. ಇದು ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ; ಎಂದಿಗೂ ಮಿಥ್ಯೆಯಾಗದಿರಲಿ.

Verse 17

तव देव प्रसादेन इहलोकः प्रवर्तताम् ॥ तानप्येवं वदिष्यामि शिष्याय भवतां प्रियम् ॥

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಲೋಕವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲಿ. ಶಿಷ್ಯಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು, ಅವರಿಗೂ ನಾನು ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು.

Verse 18

भविष्यति न संशेहो यतो यूयं मम प्रियाः ॥ सुशिष्याः बाढमित्येवं भविष्यन्ति न संशयः ॥

ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಗುವುದು; ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು. ‘ಸುಶಿಷ್ಯರು’ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀವು ಆಗುವಿರಿ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 19

एवं सर्वेषु शास्त्रेषु वाराहं घृतसम्मितम् ॥ वाराहं ज्ञानमुत्सृज्य महाभागं महौजसम् ॥

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಾರಾಹೋಪದೇಶವು ಘೃತದಂತೆ (ಸಾರರೂಪ)ವಾಗಿದೆ. ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ, ಮಹೌಜಸ್ವಿಯಾದ ವಾರಾಹಜ್ಞಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ…

Verse 20

एवं समं मया चैव ह्यात्मना परिभाषितम् ॥ ते प्रणामं करिष्यन्ति सिद्धिं प्राप्स्यन्ति वै पराम् ॥

ಹೀಗೆ ಸಮವಾಗಿ ನಾನು—ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಿಂದ—ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುವರು ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಮಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

Verse 21

महाज्ञानमिदं सूक्ष्मं भूमे भक्तेषु दृश्यते ॥ शास्त्राणां परमं शास्त्रं सर्वसंसारमोक्षणम् ॥

ಹೇ ಭೂಮೇ! ಈ ಮಹತ್ತಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜ್ಞಾನವು ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಮಸ್ತ ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

Verse 22

किञ्चिदन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ शास्त्रमेतन्महाभागे स्थूलकर्म महौजसम् ॥

ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ! ಈ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಸ್ಥೂಲಕರ್ಮ (ವ್ಯವಹಾರಿಕ ಕ್ರಿಯೆ) ಕುರಿತು, ಮಹಾ ಓಜಸ್ಸುಳ್ಳದು.

Verse 23

केचित्तरन्ति ज्ञानेन केचित्कर्मणि निष्ठिताः ॥ केचिद्यथेष्टं सुश्रोणि केचिद्दानेन कर्मणा ॥

ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ದಾಟುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ಕೆಲವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ದಾನರೂಪ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

केचिद्योगबलं भुक्ता पश्यन्ति मम संस्थितम् ॥ विधिपूर्वं तु मे किञ्चिन्नराः पश्यन्ति निष्ठिताः ॥

ಕೆಲವರು ಯೋಗಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲ ನಿಷ್ಠಾವಂತರು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಅಂಶವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

सर्वधर्मकराः केचित्सर्वाशाः सर्वविक्रयाः ॥ ते मां पश्यन्ति वै भूमे एकचित्त व्यवस्थिताः ॥

ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಎಲ್ಲ ಆಶೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಹೇ ಭೂಮೇ! ಏಕಚಿತ್ತವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರೇ ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

एवमेतन्महाशास्त्रं देवि संसारमोक्षणम् ॥ मम भक्तव्यवस्थायै प्रयुक्तं परमं प्रियम् ॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ಮಹಾಶಾಸ್ತ್ರವು ಸಂಸಾರಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ಉಪಾಯವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಭಕ್ತರ ಯಥಾವಿಧಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ, ನನಗೆ ಪರಮಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 27

ते तथा च प्रवक्ष्यन्ति यच्च यस्याभिरोचते ॥ अन्यथान्यस्य दृष्टानामृषिभिर्यत्प्रयोजितम् ॥

ಮತ್ತು ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ—ಯಾರಿಗೆ ಯಾವುದು ಇಷ್ಟವೋ ಅದರಂತೆ; ಋಷಿಗಳು ನಿಯೋಜಿಸಿದದ್ದು ವಿಭಿನ್ನರಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 28

मत्प्रसादेन ते सर्वे सिद्धिं यास्यन्ति मत्पराम् ॥ मम शिष्येषु येषां च मात्सर्योपहतात्मनाम् ॥

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ಅದು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣವಾದ ಸಿದ್ಧಿ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಶಿಷ್ಯರ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಗಾಯಗೊಂಡವರಿಗೋ (ಫಲ ಬೇರೆ).

Verse 29

मच्छास्त्रे च भवेद्दोषस्तेषामत्र पुनर्भवः ॥ मात्सर्यं ये च कुर्वन्ति मद्धर्मपरमे जने ॥

ನನ್ನ ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ದೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದ ಜನನ ಮೇಲೆ ಅಸೂಯೆ ಮಾಡುವವರು—

Verse 30

तेषां नायं परो लोको मात्सर्योपहतात्मनाम् ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರಿಗೆ ಆ ಪರಲೋಕ (ಉನ್ನತ ಲೋಕ) ದೊರೆಯದು. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹೇ ವಸುಂಧರೆ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 31

मम मार्गानुसारेण परं गुह्यं मम प्रिये ॥ शास्त्रवन्तो विनीताश्च बहुदोषविवर्जिताः ॥

ನನ್ನ ಮಾರ್ಗಾನುಸಾರವಾಗಿ, ಓ ಪ್ರಿಯೆ, ಇದು ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ರಹಸ್ಯ. ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ವಿನೀತರು, ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರು—

Verse 32

यस्तु मात्सर्यसंयुक्तो न स पश्यति मां क्वचित् ॥ बहुकर्मसमायुक्ता दानाध्ययननिष्ठिताः ॥

ಆದರೆ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದವನು ನನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. (ಅವರು) ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು, ದಾನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರೂ—

Verse 33

तपसा ज्ञानयुक्ता वा नित्यं कर्मसु चोद्यताः ॥ अनेन हि स्वभावेन मात्सर्यं चैव कुर्वते ॥

ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ನಿತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿರಲಿ—ಈ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಅವರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 34

न ते पश्यन्ति मां भूमे मायया परिदूषिताः ॥ न कर्त्तव्यं ततः सर्वैर्मात्सर्यं धर्मघातकम् ॥ मम शास्त्रपरेणेह यदीच्छेत्परमां गतिम् ॥

ಓ ಭೂಮೇ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕಲుషಿತರಾಗಿ ಅವರು ನನನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಘಾತಕವಾದ ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಆಚರಿಸಬಾರದು; ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ಯಾರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವನೋ ಅವನು ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 35

ते तु मात्सर्यार्दोषेण नष्टाचाराः पतन्त्यधः ॥ मात्सर्यं सर्वनाशाय मात्सर्यं धर्मनाशकम् ॥

ಆದರೆ ಅವರು ಅಸೂಯಾ ದೋಷದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಕಳೆದು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಅಸೂಯೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣ; ಅಸೂಯೆ ಧರ್ಮನಾಶಕ.

Verse 36

एतद्गुह्यं महाभागे न जानन्ति मनीषिणः ॥ मात्सर्यस्य तु दोषेण बहवो निधनं गताः ॥

ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ! ಇದು ಗುಹ್ಯವಾದ ತತ್ತ್ವ; ಪಂಡಿತರೂ ಸಹ ಇದನ್ನು ಅರಿಯರು. ಈರ್ಷ್ಯಾದೋಷದಿಂದ ಅನೇಕರು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 37

तत्राश्चर्यं महाभागे शृणु भूतगिरौ मम ॥ आयसी प्रतिमा तत्र ह्यभेद्या चैव दृश्यते ॥

ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ! ನನ್ನ ಭೂತಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕೇಳು—ಅಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಪ್ರತಿಮೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭೇದಿಸಲಾಗದದು.

Verse 38

ब्रुवन्ति केचित्कांस्येति आयसीत्यपरेऽब्रुवन् ॥ पाषाणीत्यपरे केचिदन्ये वज्रमयीति च ॥

ಕೆಲವರು ಅದು ಕಂಚಿನದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಅದು ಕಬ್ಬಿಣದದು ಎಂದರು. ಕೆಲವರು ಅದು ಕಲ್ಲಿನದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತವರು ವಜ್ರಮಯವೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 39

ऊर्ध्वं वा यदि वाऽधो वा ये कुर्वन्ति ममार्चनम् ॥ तथापि मां संस्पृशन्ति शिरोमध्ये तु सुन्दरी ॥

ಮೇಲಾಗಿ ಅಥವಾ ಕೆಳಗಾಗಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯಾದರೂ, ನನ್ನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡುವವರು—ಆದರೂ, ಓ ಸುಂದರಿ, ಅವರು ಶಿರೋಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

ये तु पश्यन्ति मां भूमे मणिपूरगिरौ स्थितम् ॥ स्तुवन्त्याचार्यवन्तश्च मत्प्रसादत्सु संयताः ॥

ಆದರೆ ಓ ಭೂಮೇ! ಮಣಿಪೂರಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರು—ಆಚಾರ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಿಯಮಸಂಯಮಿಗಳಾಗಿ—ಪ್ರಶಂಸನೀಯರು.

Verse 41

आचार्याणां गुणान्भुक्त्वा मम कर्मपथे स्थिताः ॥ सर्वकिल्बिषमुक्ताश्च यान्ति ते परमां गतिम् ॥

ಆಚಾರ್ಯರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 42

तस्मिन्क्षेत्रे महाभागे अस्ति गुह्यं परं मम ॥ पञ्चारुमेति विख्यातमुत्तरां दिशमाश्रितम् ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗನೇ! ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುಹ್ಯಸ್ಥಳವೊಂದು ಇದೆ; ಅದು ‘ಪಂಚಾರುಮ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 43

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥ मोदते नन्दने दिव्ये ह्यप्सरोभिः समाकुले ॥

ಅಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಐದು ಕಾಲ/ಅವಧಿಗಳಷ್ಟು ವಾಸಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ದಿವ್ಯ ನಂದನವನದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

अथात्र मुञ्चते प्राणान्कृतकृत्यो भवेन नरः ॥ नन्दनं वनमुत्सृज्य मम लोकं च गच्छति ॥

ಆಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆ ಮನುಷ್ಯನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂದನವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೂ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

भृगुकुण्डेति विख्यातमत्र गुह्यं परं मम ॥ मम दक्षिणपार्श्वे तु अदूरादर्धयोजनात् ॥

ಇಲ್ಲಿ ‘ಭೃಗುಕುಂಡ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ನನ್ನ ದಕ್ಷಿಣ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ, ದೂರವಲ್ಲದೆ, ಅರ್ಧ ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ।

Verse 46

ध्रुवो यत्र तु तिष्ठेत मेरुशृङ्गे शिलोच्चये ॥ तत्र मोदति सुश्रोणि अप्सरोभिर्यथासुखम् ॥

ಧ್ರುವನು ಮೇರೂಪರ್ವತದ ಎತ್ತರವಾದ ಶಿಲಾಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ ಯಥಾಸುಖವಾಗಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

अथात्र मुञ्चते प्राणान् मम कर्मपथे स्थितः ॥ ध्रुवलोकं परित्यज्य मम लोके महीयते ॥

ನಂತರ ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಡುವವನು ಧ್ರುವಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 48

मणिकुण्डेति विख्यातं तत्र गुह्यं परं मम ॥ मणयो यत्र दृश्यन्ते अनेकालयसंस्थिताः ॥

ಅಲ್ಲಿ ‘ಮಣಿಕುಂಡ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುಹ್ಯಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಮಣಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 49

अगाधं तं हृदं भद्रे देवानामपि दुर्लभम् ॥ विस्मयं किं पुनस्तत्र मलयश्चञ्चलः स्थितः ॥

ಓ ಭದ್ರೇ, ಆ ಹ್ರದವು ಅಗಾಧವಾದುದು, ದೇವರಿಗೂ ದುರ್ಲಭ; ಅಲ್ಲಿ ಚಂಚಲ ಮಲಯ ವಾಯು ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಏನು ಆಶ್ಚರ್ಯ?

Verse 50

तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चकालोषितो नरः ॥ रत्नभागी भवेद्वीरो राजलक्षणसंयुतः ॥

ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಆ ವೀರನು ರತ್ನಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ರಾಜಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 51

अथात्र मुञ्चते प्राणान् मम कर्मपथे स्थितः ॥ छित्त्वा वै सर्वसंसारं मम लोकं प्रपद्यते ॥

ನಂತರ ನನ್ನ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವವನು, ನಿಜವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಸಂಸಾರಚಕ್ರವನ್ನು ಛೇದಿಸಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

सुगुह्यं पूर्वपार्श्वेन मम क्षेत्रस्य सुन्दरि ॥ अदूरतस्त्रिक्रोशेन परिमाणं विधीयते ॥

ಓ ಸುಂದರಿ, ನನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪೂರ್ವ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗುಹ್ಯವಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಿದೆ; ಅದು ದೂರವಲ್ಲ, ಅದರ ಪ್ರಮಾಣ ಮೂರು ಕ್ರೋಶಗಳೆಂದು ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 53

तत्र स्नानं तु कुर्वीत मम लोकं स गच्छति ॥ धूतपापेति विख्यातं तत्र गुह्यं परं मम ॥

ಅಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ‘ಧೂತಪಾಪ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ತೀರ್ಥವಿದೆ.

Verse 54

पञ्चक्रोशाददूराद्वै मम क्षेत्रस्य पश्चिमे ॥ तत्र कुण्डं महाभागे मम तद्रोचते जलम् ॥

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ನನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಐದು ಕ್ರೋಶ ದೂರದಲ್ಲಿ, ದೂರವಲ್ಲದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಂಡವಿದೆ; ಅದರ ಜಲವು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.

Verse 55

धुन्वानो दुष्करं कर्म पञ्चभूतात्मनिष्ठितम् ॥ कृतोदकस्तत्र भद्रे धूतपापो यशस्विनि

ಪಂಚಭೂತಮಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಅವನು ದುಷ್ಕರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಓ ಭದ್ರೇ, ಓ ಯಶಸ್ವಿನೀ, ಅಲ್ಲಿ ಉದಕಕರ್ಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದವನ ಪಾಪವು ತೊಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 56

गत्वेन्द्रलोकं सुश्रोणि देवैः सह स मोदते ॥ अथात्र मुञ्चते प्राणान्मम कर्मपरायणः

ಇಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಅವನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

इन्द्रलोकं परित्यज्य मम लोकं प्रपद्यते ॥ तत्राश्चर्यं महाभागे धूतपापे शृणुष्व मे

ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ವಿಷಯವಿದೆ, ಓ ಮಹಾಭಾಗೆ—ಓ ಧೂತಪಾಪೆ—ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 58

वर्त्तते च विशालाक्षि मणिपूरे गिरौ मम ॥ तावन्न पतते धारा यावत्पापं न धूयते

ಮತ್ತು, ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಮಣಿಪೂರವೆಂಬ ನನ್ನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಧಾರೆ ಇದೆ; ಪಾಪವು ತೊಳೆಯಲ್ಪಡುವವರೆಗೆ ಅದರ ಹರಿವು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 59

धूते पापे च सुश्रोणि धारा च पतति क्षितौ ॥ एवं तत्र विशालाक्षि वृक्षमश्वत्थमिश्रितम्

ಪಾಪವು ತೊಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಆ ಧಾರೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಅಶ್ವತ್ಥಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ವೃಕ್ಷವಿದೆ.

Verse 60

धूतपापं न प्रविशेत्प्रविशत्यामले नरे ॥ तस्मिन्क्षेत्रे वरारोहे समन्तात्पञ्चयोजने

ಪಾಪವನ್ನು ತೊಳೆಯದವನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು; ಪ್ರವೇಶವು ನಿರ್ಮಲನಾದ ನರನಿಗೇ. ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ, ಓ ವರಾರೋಹೆ, ಸುತ್ತಲೂ ಐದು ಯೋಜನಗಳ (ವಿಸ್ತಾರ) ಇದೆ.

Verse 61

यत्र तिष्ठाम्यहं देवि पश्चिमां दिशमाश्रितः ॥ तत्र चामलकं भद्रे अदूरादर्धयोजनात्

ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಅರ್ಧಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಆಮಲಕ (ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ) ವೃಕ್ಷವಿದೆ।

Verse 62

मम चैव प्रभावेण सर्वकालफलोदयम् ॥ तत्र कश्चिन्न जानाति पापकर्मा नराधमः

ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ವಕಾಲವೂ ಫಲೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪಾಪಕರ್ಮಿ, ನರಾಧಮನು ಇದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 63

भक्तं भागवतं शुद्धं मम कर्मव्यवस्थितम् ॥ उपोष्य च त्रिरात्राणि श्रद्धधानो जितेन्द्रियः

ಭಕ್ತನು, ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತನು, ನನ್ನ ವಿಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ—ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ।

Verse 64

एकचित्तेन गन्तव्यं धृतिं कृत्वा सुपुष्कलाम् ॥ यत्तत्र लभते भद्रे फलमामलकं शुभम्

ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ, ಸಮೃದ್ಧ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೋಗಬೇಕು. ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಅಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಶುಭ ಫಲ—ಆಮಲಕ ಫಲಪുണ್ಯ—ಮಹತ್ತಾದುದು।

Verse 65

पञ्चरात्रेण लभते तस्मिन्भूतगिरौ मम ॥ ततो हरिवचः श्रुत्वा सा मही संहितव्रता ॥

ನನ್ನ ಆ ಭೂತಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳೊಳಗೆ ಅದು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಹರಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಭೂಮಿ ತನ್ನ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತಳು।

Verse 66

पुनर्नारायणं तत्र प्रोवाच विनयान्विता ॥ स्तुतस्वामी श्रुतोऽसि त्वं तत्र स्थानानि यानि च ॥

ಮತ್ತೆ ವಿನಯದಿಂದ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನೀವು ‘ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರು; ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ।”

Verse 67

एतन्नामनिर्वुक्तिं त्वं वक्तुमर्हसि साम्प्रतम् ॥

“ಈ ಹೆಸರಿನ ನಿರುಕ್ತಿ (ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ) ಯನ್ನು ನೀವು ಈಗ ಹೇಳಬೇಕು.”

Verse 68

श्रीवराह उवाच ॥ भूमे हित्वा तु संसारान्ये चान्ये देवकण्टकाः ॥ द्वापरे युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು— “ಓ ಭೂಮಿಯೇ! ಸಂಸಾರಬಂಧನಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ದೇವರಿಗೆ ‘ಕಂಟಕ’ರಾದ ಇತರರನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ದ್ವಾಪರಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಓ ಸುಂದರಿ, ನಾನು ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು।”

Verse 69

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः ॥ स्तुतिं कर्त्तुं समारब्धं मणिपूराश्रितस्य मे ॥

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಅಮರರು, ಮಂತ್ರಪಠಣದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಅನೇಕರು, ಮಣಿಪೂರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 70

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा ॥ पर्वतश्च महाभागे मम भक्त्या व्यवस्थितः ॥

ನಂತರ, ಓ ದೇವಿ, ನಾರದ, ಅಸಿತ, ದೇವಲ ಹಾಗೂ ಪರ್ವತರೂ—ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು।

Verse 71

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः ॥ स्तुतस्वामीति विख्यातं मम कर्मव्यपाश्रितम् ॥

ಅಲ್ಲಿ ಮಣಿಪೂರಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನಂತರ ನನಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದರು; ನನ್ನ ಕರ್ಮಾಧಾರದಿಂದ ನಾನು ‘ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದೆನು।

Verse 72

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया ॥ त्वया पृष्टं हि यद्भद्रे सर्वभागवतप्रियम् ॥

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಇದರ ನಿರುಕ್ತಿ-ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಕೇಳಿದುದು ಎಲ್ಲ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು.

Verse 73

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम ॥ श्रद्धधानेन मर्त्येन श्रोतव्यं नात्र संशयः ॥

ಹೇ ಭೂಮೇ, ಇವು ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭೂತಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಗುಹ್ಯವಾದ ವಿಷಯಗಳು. ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯನು ಅವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ಕೇಳಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 74

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम् ॥ श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾದ ಶ್ರೀ ಸ್ತುತಸ್ವಾಮಿಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ಇನ್ನೇನು ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?

Verse 75

पुत्रोऽहं वसुदेवस्य देवक्या गर्भसम्भवः॥ वासुदेव इति ख्यातः सर्वदानवसूदनः॥

ನಾನು ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರನು, ದೇವಕಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು. ‘ವಾಸುದೇವ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದವನು, ಎಲ್ಲ ದಾನವರ ಸಂಹಾರಕನು.

Verse 76

तदेतॆ प्रवदिष्यन्ति सर्वभागवतप्रियम्॥ यथा च मथ्यमानाद्वै दध्नश्चोद्ध्रियते घृतम्॥

ಅವರು ಇದನ್ನು—ಸರ್ವ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದಾಗಿ—ಪ್ರಕಟಿಸುವರು; ಹೇಗೆ ಮೊಸರನ್ನು ಮಥಿಸಿದಾಗ ತುಪ್ಪ ಹೊರತೆಗೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ.

Verse 77

तद्युगस्य प्रभावेण भूमे कुर्वन्ति मानवाः॥ तैः स्वशिष्यैः समं देवि ये शास्त्रविनियोजिताः॥

ಆ ಯುಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಓ ಭೂಮೀ, ಮಾನವರು ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಓ ದೇವಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಶಿಸ್ತುಗೆ ನಿಯೋಜಿತರಾದವರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 78

एतच्छास्त्रं महाभागे प्रयुक्तं विधिना मया॥ वराहरूपमादाय सर्वभागवतप्रियम्॥

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಈ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ; ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಸರ್ವ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದಾಗಿ.

Verse 79

तत्र स्नानं तु कुर्वीत मम मार्गानुसारकः॥ भूपृष्ठे न तु जायेत कालेन विजितेन्द्रियः॥

ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನು ಭೂಪೃಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 80

सुवर्णाभं मारकतमगाधं निर्मितं मया॥ तत्र स्नानं प्रकुर्वीत पञ्चभक्तोषितो नरः॥

ಸುವರ್ಣವರ್ಣದಂತೆ, ಮರಕತದಂತೆ, ಅಗಾಧವಾದ (ತೀರ್ಥ/ಜಲಾಶಯ)ವನ್ನು ನಾನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಪಂಚಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ನರನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 81

तत्र गत्वा वरारोहे उदिते च दिवाकरे॥ अथ मध्याह्नवेलायां यदि वा अस्तंगतेऽपि वा॥

ಹೇ ಸುಂದರ ನಿತಂಬಿನೀ! ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ—ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗಲಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ವೇಳೆಯಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಅಸ್ತಮಿಸಿದಾಗಲೂ ಆಗಲಿ—।

Verse 82

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया॥ द्वापरं युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि॥

ಹೇ ದೇವಿ! ಸ್ತುತಗಿರಿಯ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು. ಹೇ ಸುಂದರಿ! ದ್ವಾಪರಯುಗ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವೆನು.