Adhyaya 136: A Sūtra-like Manual of Expiations for Ritual Transgressions
Prāyaścittakarmasūtra
Ritual-Manual (Prāyaścitta) with Ethical-Discourse
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ವರಾಹನು ಪೃಥಿವಿಗೆ ‘ಮಮ ಕರ್ಮಾಣಿ’—ವರಾಹನು ವಿಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆಗಳ ನಿಯಮಭಂಗವಾದಾಗ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸೂತ್ರಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪೂಜಾದೀಪವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಶ್ಮಶಾನಸಂಬಂಧಿ ಅಶೌಚ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಸಮೀಪಿಸುವುದು, ಅಯೋಗ್ಯ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು, ಶುದ್ಧಿ–ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ ಭಂಗ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೆ ಫಲವಾಗಿ ನೀಚಯೋನಿಗಳ ಜನ್ಮ (ನರಿ, ಗಿಡುಗ, ಪಿಶಾಚಾದಿ) ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ತಿರಸ್ಕಾರ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ದೋಷಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ಚತುರ್ಥಭಕ್ತ/ಅಷ್ಟಭಕ್ತ ಉಪವಾಸಗಳು, ಆಕಾಶಶಯನ, ಪಂಚಗವ್ಯ ಸೇವನೆ, ತಿಥಿ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ರತಗಳು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ದ್ವಾದಶೀ ವ್ರತ—ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶ್ಮಶಾನ ಕುರಿತು ಪೃಥಿವಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ರುದ್ರನ ಪಾಪಶಮನದ ಕಾರಣಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ ಶ್ಮಶಾನದ ‘ಮಲಿನತೆ’ಯ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಸ್ಥಳಗಳೂ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನೈತಿಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಯಮಿತ ಸಂಯಮಾಚರಣೆ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 136
Verse 1
अथ प्रायश्चित्तकर्मसूत्रम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ दीपं स्पृष्ट्वा तु यो देवि मम कर्माणि कारयेत् ॥ तस्यापराधाद्वै भूमे पापं प्राप्नोति मानवः
ಇದೀಗ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕರ್ಮಸೂತ್ರ (ನಿಯಮಸಂಕಲನ) ಆರಂಭ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ! ದೀಪವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು (ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು) ನಡೆಸುವವನು, ಆ ಅಪರಾಧದಿಂದ, ಹೇ ಭೂಮೇ, ಮಾನವನು ಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 2
तच्छृणुष्व महाभागे कथ्यमानं मया अनघे ॥ जायते षष्टिवर्षाणि कुष्ठी गात्रपरिप्लुतः
ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ, ಹೇ ಅನಘೇ! ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು—ಮಾನವನು ಅರವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ದೇಹವೆಲ್ಲ ರೋಗದಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ।
Verse 3
चाण्डालस्य गृहे तत्र एवमेतन्न संशयः ॥ एवं भुक्त्वा तु तत्कर्म मम क्षेत्रे मृतो यदि
ಅಲ್ಲಿ ಚಾಂಡಾಲನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಆ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ…
Verse 4
मद्भक्तश्चैव जायेत शुद्धे भागवते गृहे ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि दीपस्य स्पर्शनाद्भुवि
ಆಗ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೀಪಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೋಷಕ್ಕೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।
Verse 5
तरन्ति मनुजा येन कष्टं चाण्डालयोनिषु ॥ यस्य कस्यापि मासस्य शुक्लपक्षे च द्वादशी
ಇದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಚಾಂಡಾಲ-ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮದ ಕಷ್ಟವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಮಾಸವಾದರೂ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಲ್ಲಿ…
Verse 6
चतुर्थभक्तमाहारमाकाशशयने स्वपेत् ॥ दीपं दत्त्वापराधाद्वै तरन्ति मनुजा भुवि
ಚತುರ್ಥಭಕ್ತವಾಗಿ (ಅಲ್ಪಾಹಾರ/ಕಡಿಮೆ ಬಾರಿ) ಆಹಾರ ಮಾಡಿ, ಆಕಾಶಶಯನದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಬೇಕು. ದೀಪದಾನದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಅಪರಾಧವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.
Verse 7
शुचिर्भूत्वा यथान्यायं मम कर्मपथे स्थितः ॥ एतत्ते कथितं भद्रे स्पर्शने दीपकस्य तु
ಶುಚಿಯಾಗಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ನನ್ನ ಕರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ದೀಪಕವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇದು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 8
संसारशोधनं चैव यत्कृत्वा लभते शुभम् ॥ श्मशानं यो नरो गत्वा अस्नात्वैव तु मां स्पृशेत्
ಇದು ಸಂಸಾರಶೋಧನವೂ ಹೌದು; ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಶುಭಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೇ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೋ…
Verse 9
मम दोषापराधस्य शृणु तत्त्वेन यत्फलम् ॥ जम्बुको जायते भूमौ वर्षाणां नव पञ्च च ॥
ನನ್ನ ದೋಷ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧದ ಫಲವನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಕೇಳು: ಅವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು ವರ್ಷಗಳು (ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ) ನರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 10
पिशाचो जायते तत्र वर्षाणि नव पञ्च च ॥ ततस्तु कुणपोच्छिष्टं त्रिंशद्वर्षाणि खादति ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು ವರ್ಷಗಳು (ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು) ಪಿಶಾಚಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಶವದ ಉಚ್ಛಿಷ್ಟವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 11
ततो नारायणाच्छ्रुत्वा धरणी वाक्यमब्रवीत् ॥ एतन्मे परमं गुह्यं लोकनाथ जनार्दन ॥
ನಂತರ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ಕೇಳಿ ಧರಣಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ಲೋಕನಾಥ ಜನಾರ್ದನ, ಇದು ನನಗೆ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ವಿಷಯ.”
Verse 12
परं कौतूहलं देव निखिलं वक्तुमर्हसि ॥ श्मशानं पुण्डरीकाक्ष ईश्वरेण प्रशंसितम् ॥
ಹೇ ದೇವ, ಈ ಪರಮ ಕೌತೂಹಲಕರವಾದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನು ನೀವು ವಿವರಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷ, ಶ್ಮಶಾನವನ್ನು ಈಶ್ವರನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದ್ದಾನೆ।
Verse 13
किं त्वत्र त्रिगुणं देव पवित्रे शिवभाषिते ॥ स तव रमते नित्यं भगवान्स्तु महामतिः ॥
ಆದರೆ ಹೇ ದೇವ, ಶಿವನು ಹೇಳಿದ ಈ ಪವಿತ್ರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತ್ರಿಗುಣ ಸಂಬಂಧವಾದ ಅಂಶವೇನು? ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮಹಾಮತಿ ಭಗವಾನ್ ಇದರಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 14
कपालं गृह्य देवोऽत्र दीप्तिमन्तं महौजसम् ॥ प्रशंसितं च रुद्रेण भवता किं विनिन्दितम् ॥
ಇಲ್ಲಿ ಕಪಾಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ದೇವನು ದೀಪ್ತಿಮಾನನೂ ಮಹೌಜಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದು, ರುದ್ರನಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿತನೂ ಹೌದು; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಏಕೆ ನಿಂದಿಸುತ್ತೀರಿ?
Verse 15
श्मशानं पद्मपत्राक्ष रुद्रस्य च निशि प्रियम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ शृणु तत्त्वेन मे देवि इदमाख्यानमुत्तमम् ॥
ಹೇ ಪದ್ಮಪತ್ರಾಕ್ಷಿ! ಶ್ಮಶಾನವೂ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಿ, ತತ್ತ್ವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ಉತ್ತಮಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳು.
Verse 16
अद्यापि ते न जानन्ति ह्यनघे संहितव्रताः ॥ कृत्वा सुदुष्करं कर्म सर्वभूतपतिं हरिम् ॥
ಹೇ ಅನಘೆ! ಇಂದಿಗೂ ಸಂಯತವ್ರತಿಗಳು ತಿಳಿಯರು—ಅತಿದುಷ್ಕರವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೂಡ—ಹರಿ ಸರ್ವಭೂತಪತಿ ಎಂಬುದನ್ನು.
Verse 17
हत्वा च बालान्वृद्धांश्च त्रिपुरे रूपिणीः स्त्रियः ॥ तेन पापेन सम्बद्धो न शक्नोति विचेष्टितुम् ॥
ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ಬಾಲಕರನ್ನೂ ವೃದ್ಧರನ್ನೂ ರೂಪವತೀ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೂ ಹತ್ಯೆಮಾಡಿ, ಆ ಪಾಪಬಂಧದಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಚೇಷ್ಟಿಸಲಾರನು.
Verse 18
प्रणष्टमानसैश्वर्यो नष्टा माया च योगिनः ॥ विवर्णवदनो भूत्वा तिष्ठते स महेश्वरः ॥
ಅವನ ಮಾನಸೈಶ್ವರ್ಯ ನಾಶವಾಯಿತು, ಯೋಗಿಯ ಮಾಯೆಯೂ ನಾಶವಾಯಿತು; ಆ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಿವರ್ಣಮುಖನಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.
Verse 19
ततो ध्यातो मया देवि शङ्करः पुनरेष्यति ॥ यावत्पश्यामि तं देवं देवि दिव्येन चक्षुषा
ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದೆ—“ಶಂಕರನು ಮತ್ತೆ ಬರುವನು”—ಹೇ ದೇವಿ, ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಆ ದೇವನನ್ನು ನೋಡುವ ತನಕ.
Verse 20
नष्टं मायाबलं रुद्रं सर्वभूतमहेश्वरम् ॥ ततोऽहं तत्र गत्वा तु यष्टुकामं त्र्यम्बकम्
ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ ರುದ್ರನ ಮಾಯಾಬಲ ನಾಶವಾಯಿತು; ನಂತರ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದ ತ್ರ್ಯಂಬಕನ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿದೆನು।
Verse 21
नष्टसंज्ञो हतज्ञानो नष्टयोगबलोऽबलः ॥ तत ईशो मया चोक्तो वाक्यमेवं सुखावहम्
ಅವನು ಸಂಜ್ಞೆ ಕಳೆದು, ಜ್ಞಾನ ಹಾನಿಯಾಗಿ, ಯೋಗಬಲ ನಾಶವಾಗಿ ದುರ್ಬಲನಾದನು; ಆಗ ನಾನು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಶಮನಕರವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು।
Verse 22
किमिदं तिष्ठसे रुद्र कश्मलेन समावृतः ॥ त्वं कर्त्ता च विकर्त्ता च विकाराकार एव च
ಓ ರುದ್ರಾ, ಕಶ್ಮಲದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ನೀನು ಹೀಗೆ ಏಕೆ ನಿಂತಿರುವೆ? ನೀನೇ ಕರ್ತಾ, ನೀನೇ ವಿಕರ್ತಾ, ಬದಲಾವಣೆಯ ಆಕಾರವೂ ನೀನೇ।
Verse 23
त्वं वैशाख्यं वियोगं च त्वं योनिस्त्वं परायणम् ॥ त्वमुग्रदेवदेवादिस्त्वं साम त्वं तथा दिशः
ನೀ ವೈಶಾಖ್ಯವೂ ವಿಯೋಗವೂ; ನೀ ಯೋನಿಯೂ, ನೀ ಪರಮಾಶ್ರಯವೂ. ನೀ ಉಗ್ರನು, ದೇವ-ದೇವಾದಿ; ನೀ ಸಾಮಗಾನವೂ, ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ನೀನೇ।
Verse 24
किं न बुध्यति चात्मानं गणैः परिवृतो भवान् ॥ किमिदं देवदेवेश विवर्णः पृथुलोचनः
ಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರೂ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಓ ದೇವದೇವೇಶ, ಇದು ಏನು—ನೀನು ವರ್ಣಹೀನನಾಗಿ, ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯ?
Verse 25
तन्ममाचक्ष्व तत्त्वेन यत्पृष्टोऽसि मया भवान् ॥ स्मर योगं च मायां च पश्य विष्णोर्महात्मनः
ಆದುದರಿಂದ ನಾನು ಕೇಳಿದುದನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಸತ್ಯವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳು. ಯೋಗವನ್ನೂ ಮಾಯೆಯನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸು; ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅವನ್ನು ದರ್ಶಿಸು.
Verse 26
तव चैव प्रियार्थाय येनाहमिह चागतः ॥ ततो मम वचः श्रुत्वा लब्धसंज्ञो महेश्वरः
ನಿನ್ನ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಜವಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನು. ನಂತರ ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಮತ್ತೆ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು.
Verse 27
उवाच मधुरं वाक्यं पापसंतप्तलोचनः ॥ शृणु तत्त्वेन मे देव कोऽन्योऽप्येवं करिष्यति
ಆಗ ಪಾಪದಿಂದ ದಹಿಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳವನು ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವಾ, ನನ್ನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಕೇಳು; ಇಂತೆ ಇನ್ನಾರು ಮಾಡುವರು?”
Verse 28
लब्धो योगश्च साङ्ख्यं च जातोऽस्मि विगतज्वरः ॥ त्वत्प्रसादेन जातोऽस्मि पूर्णाम्बुरिव सागरः
ಯೋಗವೂ ಸಾಂಖ್ಯವೂ ಮತ್ತೆ ಲಭಿಸಿವೆ; ನಾನು ಜ್ವರಸಮಾನವಾದ ಕ್ಲೇಶದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆನು. ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಾಗರದಂತೆ ಆಗಿದ್ದೇನೆ.
Verse 29
अहं त्वां तु विजानामि मां त्वं जानासि माधव ॥ आवयोरन्तरं कोऽपि न पश्यति जनार्दन
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ, ಹೇ ಮಾಧವ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭೇದವನ್ನು ಯಾರೂ ಕಾಣರು, ಹೇ ಜನಾರ್ದನ.
Verse 30
ब्रह्माणं तु विजानाति नावयोरन्तरेण हि ॥ साधु विष्णो महाभाग सर्वमायाकरण्डक
ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿಜವಾಗಿ ಭೇದವೇ ಇಲ್ಲ. ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತನೇ! ನೀನು ಸದುಕ್ತಿಯನ್ನಾಡಿದೆ—ನೀನು ಸಮಸ್ತ ಮಾಯೆಯ ಕರಂಡಕ (ಪೆಟ್ಟಿಗೆ).
Verse 31
एवं मह्यं हरो वाक्यमुक्त्वा भूतमहेश्वरः ॥ मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय पुनः प्रोवाच माधवि
ಈ ರೀತಿ ನನಗೆ ಆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿ, ಭೂತಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ ಹರನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ನಂತರ, ಹೇ ಮಾಧವಿ, ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಿದನು.
Verse 32
तव विष्णो प्रसादेन मया तत्त्रिपुरं हतम् ॥ निहता दानवास्तत्र गर्भिण्यश्च निपातिताः
ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಆ ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದಾನವರು ಹತರಾದರು; ಗರ್ಭಿಣಿಯರೂ ಸಹ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದರು.
Verse 33
बालवृद्धा हतास्तत्र विस्फुरन्तो दिशो दश ॥ तस्य पापस्य दोषेण न शक्नोमि विचेष्टितुम्
ಅಲ್ಲಿ ಬಾಲಕರು ಮತ್ತು ವೃದ್ಧರೂ ಹತರಾದರು; ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕಂಪಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಆ ಪಾಪದ ದೋಷದಿಂದ ನಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಚೇಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
Verse 34
प्रणष्टयोगमायश्च नष्टैश्वर्यश्च माधव ॥ किं कर्त्तव्यं मया विष्णो पापावस्थेन सम्प्रति
ಹೇ ಮಾಧವ, ನನ್ನ ಯೋಗಮಾಯ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ. ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಪಾಪದಿಂದ ಕಲుషಿತವಾದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?
Verse 35
विष्णो तत्त्वेन मे ब्रूहि शोधनं पापनाशनम् ॥ येन वै कृतमात्रेण शुद्धो मुच्येत किल्बिषात्
ಹೇ ವಿಷ್ಣುವೇ, ತತ್ತ್ವತಃ ನನಗೆ ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಶೋಧನೆಯನ್ನು ಹೇಳು—ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಮಾಡಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಕಿಲ್ಬಿಷದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು.
Verse 36
एवं चिन्तात्मनस्तस्य मया रुद्रस्य भाषितम् ॥ कपालमालां गृहीत्वा समलं गच्छ शङ्कर
ರುದ್ರನು ಹೀಗೆ ಚಿಂತಾಕುಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆನು—‘ಕಪಾಲಮಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಹೇ ಶಂಕರ, ಅಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗು.’
Verse 37
कीदृशः समलो विष्णो यत्र गच्छामहे वयम् ॥ ततस्तस्य वचः श्रुत्वा शङ्करस्य महेश्वरि
‘ಹೇ ವಿಷ್ಣುವೇ, ನಾವು ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳವು ಹೇಗಿದೆ?’ ನಂತರ ಶಂಕರನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ…
Verse 38
तत्पापशोधनार्थाय मया वाक्यं प्रभाषितम् ॥ श्मशानं समलं रुद्र पूतिको व्रणगन्धिकः
ಆ ಪಾಪಶೋಧನೆಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು—‘ಹೇ ರುದ್ರ, ಶ್ಮಶಾನವು ಅಶುದ್ಧ; ಅದು ಕೊಳೆತದ್ದೂ ಗಾಯಗಳ ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದದ್ದೂ ಆಗಿದೆ.’
Verse 39
स्वयं तिष्ठन्ति वै तत्र मनुजा विगतस्पृहाः ॥ तत्र गृह्य कपालानि रम तत्रैव शङ्कर ॥
ಅಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ವಯಂ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಂಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಆಸೆ ರಹಿತರಾಗಿ. ಅಲ್ಲಿ ಕಪಾಲಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹೇ ಶಂಕರ, ಅಲ್ಲೀಯೇ ವಾಸಿಸಿ ವಿಹರಿಸು.
Verse 40
तत्र वर्षसहस्राणि दिव्यान्येव दृढव्रतः ॥ ततो भक्षय मांसानि पापक्शयचिकीर्षुकः ॥
ಅಲ್ಲಿ ದೃಢವ್ರತನಾಗಿ ದಿವ್ಯ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳು ನೆಲೆಸಿರು; ನಂತರ ಪಾಪಕ್ಷಯವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು.
Verse 41
हतानां चैव मांसानि ये च भोज्यास्तव प्रियाः ॥ एवं सर्वैर्गणैः सार्द्धं वस तत्र सुनिश्चितः ॥
ಹತರಾದವರಲ್ಲಿ ಭೋಜ್ಯವೂ ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಆದ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು; ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ವಾಸಿಸು.
Verse 42
पूर्णे वर्षसहस्रे तु स्थित्वा त्वं समले पुनः ॥ गच्छाश्रमपदं पश्चाद्गौतमस्य महामुनेः ॥
ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳು ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ, ಆ ಮಲಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಿಂತು; ನಂತರ ಮಹಾಮುನಿ ಗೌತಮನ ಆಶ್ರಮಪದಕ್ಕೆ ಹೋಗು.
Verse 43
तत्र ज्ञास्यसि चात्मानं गौतमाश्रमसंस्थितः ॥ प्रसादाद्गौतममुनेर्भवता गतकिल्बिषः ॥
ಅಲ್ಲಿ ಗೌತಮಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಕೊಂಡು ನೀನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆ; ಗೌತಮ ಮುನಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ಕಲ್ಮಷರಹಿತನಾಗುವೆ.
Verse 44
सततं पापसम्पन्नं कपालं शिरसि स्थितम् ॥ ऋषिः पातयितुं शक्तस्त्वत्प्रसादान्न सशङ्क्यः ॥
ನಿತ್ಯ ಪಾಪಭಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಕಪಾಲವು ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇದೆ; ಋಷಿ ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಲು ಶಕ್ತನು—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
Verse 45
एवं रुद्रं वरं दत्त्वा तत्रैवान्तरहितोऽभवम् ॥ रुद्रोऽपि भ्रमते तत्र श्मशाने पापसंवृते ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದೆನು. ರುದ್ರನೂ ಅಲ್ಲೇ ಪಾಪದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ.
Verse 46
एतत्ते कथितं भद्रे श्मशानं मे जुगुप्सितम् ॥ विना तु कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः ॥
ಭದ್ರೇ, ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು—ಶ್ಮಶಾನವು ನನಗೆ ಜುಗುಪ್ಸಿತ. ಆದರೆ ವಿಧಿಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡದೆ ನಾನು ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿರುವೆನು.
Verse 47
प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन शुध्यति किल्बिषात् ॥ कृत्वा चतुर्थभक्षं तु दिनानि दश पञ्च च ॥
ದೋಷದಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು. ‘ಚತುರ್ಥ-ಭಕ್ಷ’ ನಿಯಮವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು ಹತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು ದಿನಗಳು (ಅಂದರೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು) ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 48
आकाशशयनं कुर्यादेकवस्त्रः कुशासने ॥ प्रभाते पञ्चगव्यं च पातव्यं कर्मशोधनम् ॥
ಒಂದು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಕುಶಾಸನದ ಮೇಲೆ, ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಶೋಧನೆಗಾಗಿ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು.
Verse 49
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो मम लोकं स गच्छति ॥ पिण्याकं भक्षयित्वा तु यो देवमुपसर्पति
ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಪಿಣ್ಯಾಕ (ಎಣ್ಣೆಹಿಂಡಿ) ಭಕ್ಷಿಸಿ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುವವನು…
Verse 50
तस्य वै शृणु सुश्रोणि प्रायश्चित्तं सुशोधनम् ॥ उलूको दश वर्षाणि कच्छपस्तु समास्त्रयः
ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಕೇಳು. (ಫಲವಾಗಿ) ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಗೂಬೆ-ಯೋನಿ, ಮೂರು ವರ್ಷ ಕಚ್ಛಪ-ಯೋನಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 51
जायते मानवस्तत्र मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपश्यन्ते संसारेऽस्मिन्वसुन्धरे
ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ—ನನ್ನ ವಿಧಿಸಿದ ಆಚರಣಾ-ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ. ಆದರೆ, ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಈ ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾಣುವ ದೋಷಗಳು…
Verse 52
तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत संसारान्तं च गच्छति
ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನಾನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಸಾರದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 53
यावकेन दिनैकं तु गोमूत्रेण च कारयेत् ॥ रात्रौ वीरासनं कुर्यादाकाशशयने वसेत्
ಒಂದು ದಿನ ಯಾವಕ (ಯವಾದಿ ಧಾನ್ಯ) ಮತ್ತು ಗೋಮೂತ್ರದಿಂದ (ವ್ರತ) ಆಚರಿಸಬೇಕು. ರಾತ್ರಿ ವೀರಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತೆರೆಯಾದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನಿಸಬೇಕು.
Verse 54
न स गच्छति संसारं मम लोकं स गच्छति ॥ वराहमांसनेन तु यो मम कुर्वीत प्रापणम्
ಅವನು ಮತ್ತೆ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಯಾರು ವರಾಹಮಾಂಸದಿಂದ ನನಗೆ ಅರ್ಪಣೆ (ಪ್ರಾಪಣ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ…
Verse 55
यावद्रोम वराहस्य मम गात्रेषु संस्थितम् ॥ तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते भुवि
ವರಾಹನ ಒಂದು ರೋಮವೂ ನನ್ನ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಅವನು ಭೂಮಿಯ ನರಕಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳು ದಹಿಸಿ ಪಾಕವಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 56
अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ वाराहेण तु मांसनेन यस्तु कुर्वीत प्रापणम्
ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು. ಯಾರು ವರಾಹಮಾಂಸದಿಂದ ಅರ್ಪಣ (ಪ್ರಾಪಣ) ಮಾಡುತ್ತಾನೋ…
Verse 57
यावत् तत्तनुसंस्थं तु भजते तु प्रतिष्ठितम् ॥ तावत्स पतते देवि सौकरीं योनिमास्थितः
ಆ (ದೋಷ/ಕರ್ಮ) ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿರುವವರೆಗೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನು ಸೌಕರೀ ಯೋನಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।
Verse 58
अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ यां गतिं सम्प्रपद्येत मम कर्मपरायणः
ಇನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಕೇಳು: ನನ್ನ ವಿಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆ-ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಯಾವ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ.
Verse 59
अन्धो भूत्वा ततो देवि जन्म चैवं प्रतिष्ठितम् ॥ एवं गत्वा तु संसारं वराहमांसप्रापणात्
ಆಮೇಲೆ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನು ಅಂಧನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಜನ್ಮ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ. ವರಾಹಮಾಂಸವನ್ನು ಪಡೆದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಹೀಗೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ।
Verse 60
जायते विपुले सिद्धे कुले भागवते शुचिः ॥ विनीतः कृतसंस्कारो मम कर्मपरायणः
ಅವನು ಸಮೃದ್ಧ ಹಾಗೂ ಸಿದ್ಧ, ಭಗವದ್ಭಕ್ತ ಶುದ್ಧ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ವಿನೀತನು, ಸಂಸ್ಕಾರಸಂಪನ್ನನು, ನನ್ನ ಅನುಗುಣ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನು.
Verse 61
द्रव्यवाङ्गुणवांश्चैव रूपवाञ्छीलवाञ्छुचिः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्
ದ್ರವ್ಯ, ಗುಣ, ರೂಪ, ಶೀಲ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯುಳ್ಳ ಅವನಿಗಾಗಿ—ಈಗ ಅವನ ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
Verse 62
किल्बिषाद्येन मुच्येत मम कर्मपरायणः ॥ फलाहारो दिनान्सप्त सप्त मूलाशनस्तथा
ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಅನುಗುಣ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು: ಅವನು ಏಳು ದಿನ ಫಲಾಹಾರ, ಹಾಗೆಯೇ ಏಳು ದಿನ ಮೂಲಾಹಾರ ಮಾಡಲಿ.
Verse 63
दिनानि सप्त तिष्ठेत सप्त वै पायसेन च ॥ तक्रेण सप्त दिवसान्सप्त पावकभोजनः
ಅವನು ಏಳು ದಿನ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲಿ; ನಂತರ ಏಳು ದಿನ ಪಾಯಸದಿಂದ; ಏಳು ದಿನ ತಕ್ರದಿಂದ (ಮಜ್ಜಿಗೆ); ಮತ್ತು ಏಳು ದಿನ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಲಿ.
Verse 64
तत्र दोषं प्रवक्ष्यामि शृणु सुन्दरि तत्त्वतः ॥ दशकवर्षसहस्राणि दरिद्रो जायते पुनः
ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೋಷವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಓ ಸುಂದರಿ, ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಕೇಳು: ಅವನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ದರಿದ್ರನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 65
ततो भवेत्सुपूतात्मा मद्भक्तः स न संशयः ॥ यस्तु भागवतो भूत्वा कामरागेण मोहितः
ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಸುಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಗವದ್ಭಕ್ತನಾಗಿ ಕಾಮರಾಗಗಳಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದವನು…
Verse 66
दीक्षितः पिबते मद्यं प्रायश्चित्तं न विद्यते ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे
ದೀಕ್ಷಿತನು ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಕೇಳು.
Verse 67
अग्निवर्णां सुरां पीत्वा तेन मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्
ಅಗ್ನಿವರ್ಣದ ಸುರೆಯನ್ನು ಕುಡಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು. ಯಾರು ಈ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ…
Verse 68
न स लिप्यति पापेन संसारं च न गच्छति ॥ कौसुम्भं चैव यः शाकं भक्षयेन्मम पूजकः
ಅವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂಸಾರಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪೂಜಕನಾಗಿ ‘ಕೌಸುಂಭ’ ಎಂಬ ಶಾಕವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವನು…
Verse 69
नरके पच्यते घोरे दश पञ्च च सूकरः ॥ ततो गच्छेच्छ्वयोनौ च त्रीणि वर्षाणि जम्बुकः ॥
ಅವನು ಭೀಕರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೂಕರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ನಾಯಿಯ ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜಂಬುಕ (ನರಿ) ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ.
Verse 70
वर्षमेकं ततः शुध्येन्मत्कर्मणि रतः शुचिः ॥ मम लोकमवाप्नोति शुद्धो भूत्वा वसुन्धरे ॥
ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿ ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 71
ततो भूमिर्वचः श्रुत्वा प्रत्युवाच पुनर्हरिम् ॥ कुसुम्भशाकनैवेद्यप्रापणेन च किल्बिषात् ॥
ಆಗ ಭೂಮಿ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು— ‘ಕುಸುಂಭ-ಶಾಕದ ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು/ಕೊಡುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷದಿಂದ…’
Verse 72
कथं मुच्येत देवेश प्रायश्चित्तं वद प्रभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ यो मे कुसुम्भशाकेन प्रापणं कुरुते नरः ॥
‘ಓ ದೇವೇಶ! ಅವನು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತನಾಗುವನು? ಓ ಪ್ರಭು, ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳು.’ ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದನು— ‘ಯಾವ ನರನು ನನಗೆ ಕುಸುಂಭ-ಶಾಕದಿಂದ (ನೈವೇದ್ಯ) ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೋ…’
Verse 73
भक्षणे तु कृते कुर्याच्चान्द्रायणमतन्द्रितः ॥ प्रापणे तु कृते कुर्याद्द्वादशाहं पयोव्रतम् ॥
ಭಕ್ಷಣ ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಪಣ (ಅರ್ಪಣೆ) ಮಾಡಿದರೆ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
Verse 74
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं च गच्छति ॥
ಈ ವಿಧಾನಾನುಸಾರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೂ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 75
यः पारक्येण वस्त्रेण न धूतेन च माधवि ॥ प्रायश्चित्ती भवेनमूर्खो मम कर्मपरायणः ॥
ಹೇ ಮಾಧವಿ, ಪರರ ವಸ್ತ್ರದಿಂದಲೂ ತೊಳೆಯದ ವಸ್ತ್ರದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ನನ್ನ ಕರ್ಮಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಮೂಢನಾಗಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 76
करोति मम कर्माणि स्पृशते मां तदा स्थितः ॥ मृगो वै जायते देवि वर्षाणि त्रीणि सप्त च ॥
ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆಗ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜಿಂಕೆಯಾಗಿ (ಮೃಗಯೋನಿಯಲ್ಲಿ) ಮೂರು ಮತ್ತು ಏಳು ವರ್ಷಗಳು (ಅಂದರೆ ಏಳು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಗೆ) ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ।
Verse 77
हीनपादेन जायेत चैकं जन्म वसुन्धरे ॥ मूर्खश्च क्रोधनश्चैव मद्भक्तश्चैव जायते ॥
ಹೇ ವಸುಂಧರೆ, ಅವನು ಒಂದು ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ದೋಷಯುಕ್ತ ಪಾದದೊಂದಿಗೆ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಮೂಢನಾಗಿಯೂ ಕ್ರೋಧನಾಗಿಯೂ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ—ಆದರೂ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗಿಯೇ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 78
तस्य वक्ष्यामि सुश्रोणि प्रायश्चित्तं महौजसम् ॥ येन गच्छति संसारं मम भक्तो व्यवस्थितः ॥
ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಅದರಿಗಾಗಿ ನಾನು ಮಹೌಜಸ್ವಿಯಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಸಂಸಾರಭ್ರಮಣವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 79
अष्टभक्तं ततः कृत्वा मम भक्तिपरायणः ॥ माघस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥
ನಂತರ ‘ಅಷ್ಟಭಕ್ತ’ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ, ಮಾಘ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯನ್ನು (ವ್ರತವಾಗಿ) ಆಚರಿಸಬೇಕು।
Verse 80
तिष्ठेज्जलाशये गत्वा शान्तो दान्तो यतव्रतः ॥ अनन्यमानसो भूत्वा मम चिन्तापरायणः ॥
ಜಲಾಶಯದ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ತಂಗಿರಲಿ—ಶಾಂತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ, ವ್ರತನಿಷ್ಠನಾಗಿ. ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣನಾಗಿರಲಿ.
Verse 81
प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते तु दिवाकरे ॥ पञ्चगव्यं ततः पीत्वा मम कर्माणि कारयेत् ॥
ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದು ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ನನ್ನ ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು (ಅನುಷ್ಠಾನಗಳನ್ನು) ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.
Verse 82
अकृत्वा यो नवन्नानि मम कर्मपरायणः ॥ ततो भागवतो भूत्वा नवन्नं यो न कारयेत् ॥
ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದರೂ ‘ನವನ್ನ’ವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸದವನು—ನಂತರ ಭಾಗವತ (ಭಕ್ತ)ನಾದರೂ ನವನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದವನು ದೋಷಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 83
पितरस्तस्य नाश्नन्ति वर्षाणि दश पञ्च च ॥ अदत्त्वा यस्तु भुञ्जीत नवन्नानि कदाचन ॥
ಯಾವನು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡದೆ ‘ನವನ್ನ’ವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ (ಅರ್ಪಣವನ್ನು) ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 84
न तस्य धर्मो विद्येत एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि येन तस्मात्प्रमुच्यते ॥
ಅವನಿಗೆ ಧರ್ಮವು ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ನಾನು ನಿನಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಅವನು ಆ ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 85
प्रायश्चित्तं महाभागे मम भक्तसुखावहम् ॥ उपवासं त्रिरात्रं तु तत एकेन वा पुनः ॥
ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ! ಇದು ನನ್ನ ಭಕ್ತರ ಹಿತಸಾಧಕವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ—ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳ ಉಪವಾಸ, ಅಥವಾ ನಂತರ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಉಪವಾಸವೂ।
Verse 86
आकाशशयनं कृत्वा चतुर्थेऽहनि शुध्यति ॥ एवं तत्र विधिं कृत्वा उदिते च दिवाकरे ॥
ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗ—
Verse 87
पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥
ನಂತರ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು—
Verse 88
सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति ॥ अदत्त्वा गन्धमाल्यानि यो मे धूपं प्रयच्छति ॥
ಎಲ್ಲಾ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. (ಆದರೆ) ಗಂಧ-ಮಾಲ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡದೆ ನನಗೆ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು—
Verse 89
कुणपो जायते भूमे यातुधानो न संशयः ॥ वर्षाणि चैकविंशानि अयस्कारनिवासकः
ಹೇ ಭೂಮೇ! ಅವನು ಕುಣಪ (ಶವಭಕ್ಷಕ)ನಾಗಿ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಯಾತುಧಾನ (ದುಷ್ಟ ಸತ್ತ್ವ)ನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ ಅಯಸ್ಕಾರರು (ಕಬ್ಬಿಣಕಾರರು) ನಡುವೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 90
तिष्ठत्यत्र महाभागे एवमेतन्न संशयः ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे
ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ವಸುಂಧರೆ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು.
Verse 91
उपोष्य चाष्टभक्तं तु दशैकादशमेव च ॥ प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते रविमण्डले
ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ‘ಅಷ್ಟಭಕ್ತ’ ನಿಯಮವನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ದಶಮಿ ಮತ್ತು ಏಕಾದಶಿ (ಆಚಾರಗಳನ್ನು) ಕೂಡ ಪಾಲಿಸಿ; ನಂತರ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ—ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದು ಸೂರ್ಯಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ—
Verse 92
पञ्चगव्यं ततः पीत्वा शीघ्रं मुच्यति किल्बिषात् ॥ य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत्
ನಂತರ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದರೆ, ಮನುಷ್ಯನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾರು ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ—
Verse 93
तानि तानि तरन्त्येव सर्व एव पितामहाः ॥ वहन्नुपानहौ पद्भ्यां यस्तु मामुपचक्रमेत्
ಆ ಆ (ಸ್ಥಿತಿಗಳು/ಕಷ್ಟಗಳು) ಎಲ್ಲ ಪಿತಾಮಹರೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಾಟಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಾನಹೌ (ಪಾದರಕ್ಷೆ) ಧರಿಸಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವವನು—
Verse 94
चर्मकारस्तु जायेत वर्षाणां तु त्रयोदश ॥ तज्जन्मनः परिभ्रष्टः सूकरो जायते पुनः
ಅವನು ಹದಿಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಚರ್ಮಕಾರನಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಆ ಜನ್ಮದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಸೂಕರ (ಹಂದಿ) ಆಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 95
सूकरत्वात्परिभ्रष्टः श्वा भवेच्च जुगुप्सितः ॥ ततः श्वत्त्वात्परिभ्रष्टो मानुषेषूपजायते
ಹಂದಿತ್ವದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡವನು ನಿಂದಿತ ನಾಯಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ನಾಯಿತ್ವದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
Verse 96
मद्भक्तश्च विनीतश्च अपराधविवर्जितः ॥ मुक्तस्तु सर्वसंसारान्मम लोकं स गच्छति
ಆದರೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ವಿನೀತನಾಗಿ, ಅಪರಾಧವರ್ಜಿತನಾಗಿರುವವನು ಸಮಸ್ತ ಸಂಸಾರಪರಿಭ್ರಮಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 97
य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ न स लिप्येत पापेन एवमेतन्न संशयः
ಓ ವಸುಧೇ! ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಕರ್ಮ/ವಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
Verse 98
भेरीशब्दमकृत्वा तु यस्तु मां प्रतिबोधयेत् ॥ बधिरो जायते भूमे एकं जन्म न संशयः
ಆದರೆ ಭೇರಿಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾಡದೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವವನು, ಓ ಭೂಮೇ, ಒಂದು ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಿವುಡನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
Verse 99
तस्य वक्ष्यामि सुश्रॊणि प्रायश्चित्तं मम प्रियम् ॥ किल्बिषाद्येन मुच्येत भेरीताडनमोहितः ॥
ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ಅದರಿಗಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಭೇರಿ ತಾಡನದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತನಾದವನು ಆ ದೋಷ/ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವಂತೆ.
Verse 100
य एतेन विधानॆन वसुधे कर्म कारयेत् ॥ अपराधं न गच्छेत् तु मम लोकं स गच्छति ॥
ಹೇ ವಸುಧೇ, ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವನು ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 101
अन्नं भुक्त्वा बहुतरमजीर्णेन परिप्लुतः ॥ उद्गारेण समायुक्तः अस्नात उपसर्पति ॥
ಬಹಳ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಜಿಸಿ, ಅಜೀರ್ಣದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಡಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ, ಸ್ನಾನವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು (ವಿಧಿ/ಸಭೆ) ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 102
एकजन्मनि श्वा चैव वानरश्चैव जायते ॥ एकस्मिञ्जन्मनि छागः सृगालश्चैकजन्मनि ॥
ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ನಾಯಿಯೂ ಕಪಿಯೂ ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಡು, ಮತ್ತೊಂದು ಒಂದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನರಿ ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
Verse 103
एकजन्म भवेदन्धो मूषको जायते पुनः ॥ तारितो ह्येष संसाराज्जायते विपुले कुले ॥
ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಂಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಇಲಿ ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು ಮಹತ್ತಾದ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 104
शुद्धो भागवतः श्रेष्ठस्त्वपराधविवर्जितः ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि मम भक्तसुखावहम् ॥
ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತನು ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಅಪರಾಧವಿಲ್ಲದವನು; ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಸುಖ-ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ತರುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.
Verse 105
किल्बिषाद्येन मुच्येत मम भक्तिपरायणः ॥ त्रिदिनं पावकाहारो मूलाहारो दिनत्रयम् ॥
ನನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು ಪಾಪಾದಿ ಕಲ್ಮಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಬಹುದು. ಮೂರು ದಿನ ‘ಪಾವಕ-ಆಹಾರ’ ಮಾಡಲಿ, ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನ ಮೂಲಕಂದಗಳ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಲಿ.
Verse 106
पायसेन दिनत्रय्यां त्रिदिनं सक्तुना तथा ॥ त्रिदिनं वायुभक्षोऽपि आकाशशयनस्त्रिकम् ॥
ಮೂರು ದಿನ ಪಾಯಸ (ಹಾಲು-ಅನ್ನ/ಖೀರ್)ದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು ದಿನ ಸಕ್ತು (ಯವದ ಹಿಟ್ಟು) ಸೇವಿಸಲಿ. ಮೂರು ದಿನ ವಾಯುಭಕ್ಷನಾಗಿಯೂ ಇರಲಿ, ಮತ್ತು ಮೂರು ದಿನ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನ ಮಾಡಲಿ.
Verse 107
उत्थायापररात्रे तु कृत्वा वै दन्तधावनम् ॥ पञ्चगव्यं पिबेच्चैव शरीरपरिशोधनम् ॥
ರಾತ್ರಿಯ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಿ, ದೇಹಪರಿಶೋಧನೆಗಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಂಚಗವ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯಬೇಕು.
Verse 108
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ न स लिप्येत पापेन मम लोकं स गच्छति ॥
ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 109
एष धर्मश्च कीर्त्तिश्च आचाराणां महौजसाम् ॥ गुणानां च परं श्रेष्ठं ऋतीनां च महा ऋतिः ॥
ಇದು ಧರ್ಮವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ—ಮಹೌಜಸರಾದವರ ಆದರ್ಶ ಆಚರಣೆ. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಪವಿತ್ರ ವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಮಹಾ ವಿಧಿ.
Verse 110
य एतत्पठते नित्यं कल्यमुत्थाय मानवः ॥ स पितॄींस्तारयेज्जन्तुर्दश पूर्वान्दशापरान् ॥
ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮಾನವನು, ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಹತ್ತು ಪೂರ್ವಜರು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳು।
Verse 111
आरोग्यानां महारोग्यं मङ्गलानां तु मङ्गलम् ॥ रत्नानां परमं रत्नं सर्वपापप्रणाशनम् ॥
ಆರೋಗ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಮಹಾ ಆರೋಗ್ಯ, ಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮಂಗಳ; ರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ರತ್ನ—ಇದು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು।
Verse 112
यस्तु भागवतो नित्यं पठते च दृढव्रतः ॥ कृत्वा सर्वापराधानि न स पापेन लिप्यते ॥
ದೃಢವ್ರತನಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಭಾಗವತವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 113
एष जप्यः प्रमाणं च सन्ध्योपासनमेव च ॥ कल्यमुत्थाय पठते मम लोकं स गच्छति ॥
ಇದು ಜಪಿಸಬೇಕಾದದ್ದು, ಪ್ರಮಾಣರೂಪವಾದ ಆಚರಣೆ; ಇದೇ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ. ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।
Verse 114
न पठेन्मूर्खमध्ये तु कुशिष्याणां तथैव च ॥ दद्याद्भागवते श्रेष्ठे मम कर्मपरायणे ॥
ಮೂರ್ಖರ ಮಧ್ಯೆ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಬಾರದು, ಹಾಗೆಯೇ ಕುಶಿಷ್ಯರ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ; ನನ್ನ ವಿಧಿತ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾಗವತನಿಗೆ ಇದನ್ನು ನೀಡಬೇಕು।
Verse 115
एतत्ते कथितो देवि आचारस्य विनिश्चयः ॥ पूर्वं त्वया यत्पृष्टं तु किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥
ಹೇ ದೇವಿ, ಆಚಾರತತ್ತ್ವದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ನೀನು ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ—ಇನ್ನು ಏನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?
Verse 116
गृध्रस्तु सप्त वर्षाणि जायते खचरॆश्वरः ॥ चरन्तौ मानुषं मांसमुभौ तौ गृध्रजम्बुकौ ॥
ಗಿಡುಗವು ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆಕಾಶಚರರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಆ ಇಬ್ಬರು—ಗಿಡುಗ ಹಾಗೂ ನರಿಯು—ಮಾನವಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 117
प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥
ಪಾಪದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ನೀಡುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಯಾವ ತಿಂಗಳಾದರೂ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 118
यस्य कस्यचिन्मासस्य शुक्लपक्षे तु द्वादशी ॥ आकाशशयनं कृत्वा शीघ्रं मुच्येत किल्बिषात् ॥
ಯಾವ ತಿಂಗಳಾದರೂ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ದ್ವಾದಶಿಯಂದು ‘ಆಕಾಶಶಯನ’ವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 119
आख्यानानां महाख्यानं तपसां च परं तपः ॥ अत्राहं कीर्तयिष्यामि ब्राह्मणेभ्यो महेश्वरि ॥
ಇದು ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿಯ ಮಹಾಕಥೆ, ತಪಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿಯ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವೆನು.
Verse 120
तत्र स्थाने शिवो भूमे गणैः सर्वैः समावृतः ॥ नष्टमायं ततो देवि चिन्तयामि वसुन्धरे ॥
ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಭೂಮೇ, ಶಿವನು ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ ವಸುಂಧರೇ, ಇದನ್ನು ‘ನಷ್ಟ/ವಿನಷ್ಟ’ ಎಂದು ನಾನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 121
देवं नारायणं चैैकं सर्वलोकमहेश्वरम् ॥ हे विष्णो त्वत्प्रसादेन देवत्वं चैव माधव ॥
ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನಾದ ಏಕೈಕ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನಾನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ದೇವತ್ವವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಹೇ ಮಾಧವ।
Verse 122
ममैवं वचनं श्रुत्वा भगवान्परमेश्वरः ॥ उवाच मां पुनर्व्यक्तं मां बोधय जगत्पते ॥
ನನ್ನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ, ನನಗೆ ಬೋಧಿಸು; ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ನೀಡು.”
Verse 123
अतो न रोचते भूमे श्मशानं मे कदाचन ॥ यत्र रुद्रकृतं पापं स्थितं किल भयावहम् ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಭೂಮೇ, ಶ್ಮಶಾನವು ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಅಲ್ಲಿ ರುದ್ರನು ಮಾಡಿದ ಪಾಪವು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 124
मूर्खः स पापकर्मा च मम कर्मपरायणः ॥ यांस्तु दोषान्प्रपद्येत संसारं च वसुन्धरे ॥
ಅವನು ಮೂರ್ಖನು ಮತ್ತು ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು—ಅಂತಹ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣ. ಅವನು ಯಾವ ಯಾವ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೋ, ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲೇ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ, ಹೇ ವಸುಂಧರೇ.
Verse 125
प्रायश्चित्तान्महाभागे मम लोकं स गच्छति ॥ मद्यं पीत्वा वरारोहे यस्तु मामुपसर्पति ॥
ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೇ! ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಹೇ ವರಾರೋಹೇ! ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದು ನನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವವನು…
Verse 126
दशवर्षसहस्राणि नरके परिपच्यते ॥ प्रायश्चित्तं प्रवक्ष्यामि तच्च मे वदतः शृणु ॥
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಅವನು ನರಕದಲ್ಲಿ ದಹಿಸಿ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕೇಳು.
Verse 127
य एतेन विधानॆन प्रायश्चित्तं समाचरेत् ॥ सर्वपापविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति ॥
ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
Frequently Asked Questions
The text presents ritual discipline (ācāra) as a form of moral-ecological accountability: transgressions tied to worship protocols are said to generate harmful consequences, while prāyaścitta regimens (regulated diet, fasting, pañcagavya, and restraint) function as structured repair. The instruction is procedural rather than speculative, emphasizing that correct conduct stabilizes both personal purity and the ethical status of places (especially the śmaśāna) through consistent remedial practice.
The chapter repeatedly specifies śuklapakṣa-dvādaśī (the 12th lunar day of the bright fortnight) as a preferred timing for expiations. It also mentions month-based flexibility (“yasya kasyāpi māsasya”) while retaining dvādaśī as the key calendrical anchor, alongside multi-day durations (e.g., ten or fifteen days; three-night fasts; seven-day dietary sequences).
By treating landscapes as ethically conditioned, the narrative links the śmaśāna’s perceived pollution to a prior episode of Rudra’s sin-remediation, implying that human actions imprint moral qualities onto terrestrial zones. Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response frame Earth as a stakeholder in ritual order: disciplined conduct and purification rites are presented as mechanisms that reduce “impurity load” and restore functional harmony between humans, sacred practice, and place.
The chapter references Rudra/Śiva (as the agent undergoing remediation), Nārāyaṇa/Viṣṇu (as the instructing divine authority within the embedded narrative), and Gautama-muni via Gautamāśrama as a locus for final purification. These figures function as exemplars within a didactic framework rather than as dynastic or royal lineages.