Adhyaya 121: Avoidance of Rebirth in the Womb: Ethical Conduct and the Prevention of Degraded Rebirth
Garbha-gamana-nivṛttiḥ (Viyoni-gati-niṣedhaḥ)
Ethical-Discourse (Dharma, Social Conduct, and Ecological-Ethical Orientation)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ವರಾಹಭಗವಾನ್ ಪೃಥಿವಿ (ವಸುಂಧರಾ/ಮಾಧವೀ)ಗೆ ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಯಾವ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ‘ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ’, ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮಚಕ್ರದಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗಿ ವರಾಹಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ. ವಿನಯ, ಬಹುಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ ಅಹಂಕಾರರಹಿತತೆ, ಅಂತರಂಗಶುದ್ಧಿ, ಕರ್ತವ್ಯ-ಅಕರ್ತವ್ಯ ವಿವೇಕ, ಶೀತ-ಉಷ್ಣಾದಿ ಕಷ್ಟಸಹನ, ಸತ್ಯವಚನ, ಅಸೂಯಾರಹಿತತೆ, ದಾಂಪತ್ಯನಿಷ್ಠೆ, ಮೃದು-ಹಿತವಾಣಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಅತಿಥಿಗಳ ಸೇವೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅಹಿಂಸೆ, ಸರ್ವಭೂತಹಿತ, ಧನ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಸಮತೆ, ಹಾಗೂ ಕ್ರೋಧ-ಲೋಭ-ಮೋಹ ನಿಯಂತ್ರಣವೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಮನು, ಅಂಗಿರಸ, ಶುಕ್ರ, ಗೌತಮ, ಸೋಮ, ರುದ್ರ ಮೊದಲಾದ ಅನೇಕ ಧರ್ಮಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಉಲ್ಲೇಖ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಸ್ಥಾಪಿತ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಪಂಥನಿಂದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು—ಸಮಾಜಕ್ರಮ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ—ಎಂದು ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
Primary Speakers
Key Concepts
Shlokas in Adhyaya 121
Verse 1
अथ जन्माभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ येन गर्भं न गच्छेत तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ कथयिष्यामि ते ह्येवं सर्वधर्मविनिश्चयम् ॥
ಇದೀಗ ಜನ್ಮಾಭಾವ (ಜನ್ಮನಿವೃತ್ತಿ) ವಿಷಯ. ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಹೋಗದಿರುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕೇಳು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು।
Verse 2
कृत्वापि विपुलं कर्म आत्मानं न प्रशंसति ॥ करोति बहुकर्माणि शुद्धेनैवान्तरात्मना ॥
ಬಹಳ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ; ಶುದ್ಧವಾದ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೆ।
Verse 3
कृत्वा तु मम कर्माणि समर्थोऽनुग्रहे रतः ॥ कार्याकार्ये विजानाति सर्वधर्मेषु निष्ठितः ॥
ಆದರೆ ನನ್ನಿಂದ ಉಪದಿಷ್ಟವಾದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಅವನು ಸಮರ್ಥನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ರತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸರ್ವಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ।
Verse 4
शीतोष्णवातवर्षादिक्षुत्पिपासासहश्च यः ॥ यो दरिद्रो निरालस्यः सत्यवागनसूयकः ॥
ಶೀತ-ಉಷ್ಣ, ಗಾಳಿ-ಮಳೆ ಹಾಗೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ಸಹಿಸುವವನು; ದರಿದ್ರನಾದರೂ ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದವನು, ಸತ್ಯವಾಕ್ಯನುಡಿ, ಅಸೂಯಾರಹಿತನು—
Verse 5
स्वदारनिरतो नित्यं परदारविवर्जकः ॥ सत्यवादी विशुद्धात्मा नित्यं च भगवत्प्रियः ॥
ಯಾವನು ಸದಾ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ/ಪತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಪರಸ್ತ್ರೀ/ಪರಪುರುಷನನ್ನು ವರ್ಜಿಸುವನು; ಸತ್ಯವಾದಿ, ವಿಶುದ್ಧಾತ್ಮ, ನಿತ್ಯವೂ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನು—
Verse 6
संविभाज्य विशेषज्ञो नित्यं ब्राह्मणवत्सलः ॥ प्रियभाषी द्विजानां च मम कर्मपरायणः ॥
ಹಂಚಿ ಕೊಡುವವನು, ಧರ್ಮೋಚಿತ ವಿವೇಕದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು, ನಿತ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣವತ್ಸಲನು; ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನು, ನನ್ನ ಉಪದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನು—
Verse 7
कुयोनिं तु न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥
ಅವನು ಕುಯೋನಿಗೆ (ದುರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ) ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳುವೆನು—ಓ ವಸುಂಧರೇ, ಕೇಳು.
Verse 8
यो वियोनिं न गच्छेत मम कर्मपरायणः ॥ जीवहिंसानिवृत्तस्तु सर्वभूतहितः शुचिः
ನನ್ನ ಉಪದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ಅಶುಭ ಯೋನಿಗೆ ಬೀಳದವನು; ಜೀವಹಿಂಸೆಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದವನು, ಸರ್ವಭೂತಹಿತನು, ಶುಚಿಯಾದವನು.
Verse 9
सर्वत्र समतायुक्तः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ॥ बाल्ये स्थितोऽपि वयसि क्षान्तो दान्तः शुभे रतः
ಯಾವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮತ್ವಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಮಣ್ಣುಗಡ್ಡೆ, ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರವನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡುವನೋ; ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಬಾಲಸಹಜ ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವನೋ; ಕ್ಷಮಾಶೀಲ, ದಮನಶೀಲ, ಶುಭದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿರುವನೋ।
Verse 10
व्यलीकाद्विनिवृत्तो यस्तथ्येतिकृतनिश्चयः ॥ नित्यं च वृत्तिमान्कश्चित्परोक्षेऽपि न चाक्षिपेत्
ಯಾವನು ವಂಚನೆ-ಕಪಟದಿಂದ ದೂರಾಗಿ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ಹೊಂದಿರುವನೋ; ಮತ್ತು ಸದಾ ಸದ್ವೃತ್ತನಾಗಿ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಾಗಲೂ ಯಾರನ್ನೂ ನಿಂದಿಸದವನು।
Verse 11
ऋतुकालेऽपि गच्छेद्यः अपत्यार्थे स्वकां स्त्रियम् ॥ ईदृशास्तु नरा भद्रे मम कर्मपरायणाः
ಯಾವನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೂ ಕೇವಲ ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸಂತಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಸೇರುವನೋ—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ಅಂಥ ಪುರುಷರು ನನ್ನ ವಿಧಿಸಿದ ಕರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರು।
Verse 12
ते वियोनिं न गच्छन्ति मम गच्छन्ति सुन्दरी ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे
ಅವರು ಅಶುಭ ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಅವರು ನನ್ನ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಹೇ ವಸುಂಧರೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳು।
Verse 13
पुरुषाणां प्रसन्नानां यश्च धर्मः सनातनः ॥ मनुनाप्यन्यथा दृष्टो ह्यन्यथाङ्गिरसेन च
ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತ ಹಾಗೂ ಸದ್ಭಾವಯುಕ್ತ ಪುರುಷರ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಮನು ಒಬ್ಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡನು; ಅಂಗಿರಸನು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡನು।
Verse 14
शुक्रेण चान्यथा दृष्टो गौतमेनापि चान्यथा ॥ सोमेन चान्यथा दृष्टो रुद्रेणाप्यन्यथा पुनः
ಶುಕ್ರನು ಇದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು, ಗೌತಮನೂ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ; ಸೋಮನೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡನು, ರುದ್ರನೂ ಪುನಃ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು.
Verse 15
अग्निना वायुनाचैव दृष्टो धर्मोऽन्यथा धरे ॥ यमेन चान्यथा दृष्ट इन्द्रेण वरुणेन च
ಹೇ ಧರೆಯೇ! ಅಗ್ನಿಯೂ ವಾಯುವೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡರು; ಯಮನೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು, ಇಂದ್ರನೂ ವರుణನೂ ಸಹ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡರು.
Verse 16
कुबेरॆणान्यथा दृष्टः शाण्डिल्येनापि चान्यथा ॥ पुलस्त्येनान्यथा दृष्ट आदित्येनापि चान्यथा
ಕುಬೇರನು ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು, ಶಾಂಡಿಲ್ಯನೂ ಹಾಗೆಯೇ; ಪುಲಸ್ತ್ಯನೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡನು, ಆದಿತ್ಯನೂ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು.
Verse 17
पितृभिश्चान्यथा दृष्टो ह्यन्यथापि स्वयम्भुवा ॥ आत्मनात्मनि धर्मेण ये नरा निश्चितव्रताः
ಪಿತೃಗಳೂ ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡರು, ಸ್ವಯಂಭುವೂ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು. ನಿಶ್ಚಿತ ವ್ರತವುಳ್ಳ ನರರು ಆತ್ಮದಿಂದ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಂತರಂಗವಾಗಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
Verse 18
न निन्देद्धर्मकार्याणि आत्मधर्मपथे स्थितः ॥ एभिर्गुणैः समायुक्तो मम कर्माणि कारयेत् ॥
ಸ್ವಧರ್ಮಪಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಂದಿಸಬಾರದು. ಈ ಗುಣಗಳಿಂದ ಸಮಾಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನಿಂದ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 19
वियोनिं स न गच्छेत मम लोकाय गच्छति ॥ पुनरन्यत्तु वक्ष्यामि तच्छृणुष्वेह माधवि ॥
ಅವನು ಅಧಮ ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳು, ಓ ಮಾಧವಿ.
Verse 20
तरन्ति पुरुषा येन गर्भसंसारसागरम् ॥ जितेन्द्रिया जितक्रोधा लोभमोहविवर्जिताः ॥
ಇದರಿಂದ ಜನರು ಗರ್ಭಸಂಬಂಧಿತ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಇಂದ್ರಿಯಜಿತರು, ಕ್ರೋಧಜಿತರು, ಲೋಭಮೋಹವರ್ಜಿತರು.
Verse 21
आत्मोपकारका नित्यं देवातिथिगुरुप्रियाः ॥ हिंसादीनि न कुर्वन्ति मधुमांसविवर्जकाः ॥
ಅವರು ಸದಾ ಆತ್ಮೋಪಕಾರಕರವಾದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ದೇವರು, ಅತಿಥಿ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹಿಂಸಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮಧು ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ವರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 22
मनसा ब्राह्मणीं चैव यो गच्छेन्न कदाचन ॥ विप्राय कपिलां दद्याद्वृद्धवं सान्त्वेन पालयेत् ॥
ಮನಸಿನಿಂದಲೂ ಎಂದಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ ಸ್ತ್ರೀಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗದವನು—ವಿದ್ವಾನ್ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಕಪಿಲಾ ಹಸುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ವೃದ್ಧರನ್ನು ಸಾಂತ್ವನದಿಂದ ಪೋಷಿಸಬೇಕು.
Verse 23
सर्वेषां चैव पुत्राणां न विशेषं करोति यः ॥ संक्रुद्धं ब्राह्मणं दृष्ट्वा यस्तु तत्र प्रसादयेत् ॥
ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿಯೂ ಭೇದ ಮಾಡದವನು—ಮತ್ತು ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುವವನು—
Verse 24
यः स्पृशेत्कपिलां भक्त्या कुमारिं न च दूषयेत् ॥ अग्निं न च क्रमेत्पद्भ्यां न च पुत्रेण भाषयेत् ॥
ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಪಿಲಾ ಗೋವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ದೂಷಿಸದವನು; ಅಗ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಪಾದಗಳಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡದೆ, ಪುತ್ರನನ್ನು ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡದೆ ಇರಬೇಕು।
Verse 25
जलेन मेहेद्यस्तु गुरुभक्तो न जल्पकः ॥ एवं धर्मेण संयुक्तो यो नु मां प्रतिपद्यते ॥
ಆದರೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದವನಾದರೂ, ಗುರುಭಕ್ತನಾಗಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡದವನು; ಇಂತಹ ಧರ್ಮದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾನೋ—
Verse 26
स च गर्भं न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥
ಅವನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।
Verse 27
शङ्खेन चान्यथा दृष्टो लिखितेनापि चान्यथा ॥ कश्यपेनान्यथा दृष्टो धर्मेणाप्यन्यथा धरे ॥
ಹೇ ಧರಾಧರನೇ! ಶಂಖನು ಇದನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು, ಲಿಖಿತರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ; ಕಶ್ಯಪನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಂಡನು, ಧರ್ಮವೂ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 28
नित्यं नैव विजानाति परेणापकृतं क्वचित् ॥ कर्त्तव्यं संस्मरेत्सर्वं मम सत्यं च जल्पति
ಯಾವಾಗಲೂ ಪರನು ಮಾಡಿದ ಅಪಕಾರವನ್ನು ಎಣಿಸದೆ; ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ಮರಿಸಿ, ‘ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ’ ಎಂದು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕು।
Verse 29
स्वकं पालयते धर्मं स्वमतेनैव भाषितम् ॥ परवादं न कुर्वीत सर्वधर्मेषु निश्चितम्
ತನ್ನ ಮತದಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು; ಪರನಿಂದಾವಚನ ಮಾಡಬಾರದು—ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿಯಮ.
Frequently Asked Questions
The text presents a composite ethic—humility, truthfulness, nonviolence, equanimity, restraint of anger/greed/delusion, fidelity, and service-oriented social conduct (toward guests, teachers, and brāhmaṇas)—as the pathway by which a person is described as not returning to garbha-saṃsāra and as attaining Varāha’s realm. It also emphasizes avoiding disparagement of other dharma-positions while remaining steady in one’s established dharma.
The chapter explicitly mentions ṛtu-kāla, stating that one should approach one’s own wife for procreation (apatyārtha) during the appropriate season/time. No tithi, nakṣatra, or lunar calendrical markers are specified in the provided passage.
Environmental balance is framed indirectly through Pṛthivī as interlocutor and through norms that reduce harm and stabilize communal life: ahiṃsā, sarva-bhūta-hita (welfare of all beings), endurance without resentment amid heat/cold/wind/rain, and non-disparagement across dharma-views. These are presented as virtues that sustain social-ecological order on Earth (Pṛthivī) by minimizing conflict and injury to living beings.
The text lists multiple dharma-authorities and cosmic-administrative figures as having articulated dharma differently: Manu, Aṅgiras, Śukra, Gautama, Soma, Rudra, Śaṅkha, Likhita, Kaśyapa, Agni, Vāyu, Yama, Indra, Varuṇa, Kubera, Śāṇḍilya, Pulastya, Āditya, the Pitṛs, and Svayambhū. This functions as an argument for dharma plurality and for refraining from condemning others’ dharma-practices.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.