Verse 6
Kaivalya
हृत्पुण्डरीकं विरजं विशुद्धं विचिन्त्य मध्ये विशदं विशोकम् । अचिन्त्यमव्यक्तमनन्तरूपं शिवं प्रशान्तममृतं ब्रह्मयोनिम् ॥
तमादिमध्यान्तविहीनमेकं विभुं चिदानन्दमरूपमद्भुतम् । उमासहायं परमेश्वरं प्रभुं त्रिलोचनं नीलकण्ठं प्रशान्तम् । ध्यात्वा मुनिर्गच्छति भूतयोनिं समस्तसाक्षिं तमसः परस्तात् ॥६-७॥
हृत्-पुण्डरीकम् विरजम् विशुद्धम् विचिन्त्य मध्ये विशदम् विशोकम् । अचिन्त्यम् अव्यक्तम् अनन्त-रूपम् शिवम् प्रशान्तम् अमृतम् ब्रह्म-योनिम् ।
तम् आदि-मध्य-अन्त-विहीनम् एकम् विभुम् चित्-आनन्दम् अरूपम् अद्भुतम् । उमा-सहायम् परम-ईश्वरम् प्रभुम् त्रि-लोचनम् नील-कण्ठम् प्रशान्तम् । ध्यात्वा मुनिः गच्छति भूत-योनिम् समस्त-साक्षिम् तमसः परस्तात् ॥६-७॥
hṛtpuṇḍarīkaṃ virajaṃ viśuddhaṃ vicintya madhye viśadaṃ viśokam | acintyamavyaktamanantarūpaṃ śivaṃ praśāntamamṛtaṃ brahmayonim ||
tamādimadhyāntavihīnamekaṃ vibhuṃ cidānandamarūpam adbhutam | umāsahāyaṃ parameśvaraṃ prabhuṃ trilocanaṃ nīlakaṇṭhaṃ praśāntam | dhyātvā munirgacchati bhūtayoniṃ samastasākṣiṃ tamasaḥ parastāt ||6-7||
ಹೃದಯಪದ್ಮವನ್ನು ರಜೋರಹಿತ, ನಿರ್ಮಲ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶುದ್ಧವೆಂದು ಚಿಂತಿಸಿ; ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಶೋಕವಿಲ್ಲದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ; ಅದು ಅಚಿಂತ್ಯ, ಅವ್ಯಕ್ತ, ಅನಂತರೂಪ, ಶಿವ, ಪರಮಶಾಂತ, ಅಮೃತ, ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯಾಗಿದೆ। ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತವಿಲ್ಲದ ಏಕ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಚಿದಾನಂದ, ನಿರಾಕಾರ, ಅದ್ಭುತ; ಉಮಾಸಹಿತ ಪರಮೇಶ್ವರ ಪ್ರಭು, ತ್ರಿಲೋಚನ, ನೀಲಕಂಠ, ಪ್ರಶಾಂತ—ಅವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಮುನಿ ಭೂತಯೋನಿಯಾದ, ಸಮಸ್ತಸಾಕ್ಷಿಯಾದ, ತಮಸ್ಸಿಗೆ ಪಾರವಾದ ಪರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ ॥೬-೭॥
Having contemplated the lotus of the heart—stainless, completely pure—(and) in its midst (that which is) clear and sorrowless; (that which is) unthinkable, unmanifest, of infinite forms; auspicious (Śiva), utterly tranquil, immortal, the source/womb of Brahman— Having meditated on Him who is without beginning, middle, or end; the One, all-pervading; consciousness-and-bliss; formless, wondrous; the Lord, the supreme Īśvara, the mighty one, the three-eyed, blue-throated, tranquil, accompanied by Umā— the sage reaches the source of beings, the witness of all, beyond darkness.