Adhyaya 9

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಧರಣೀದೇವಿ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ದೃಶ್ಯವಾಗುವುದೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವರಾಹಭಗವಾನ್ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಮೂಲಕ ನಾಲ್ಕು ಉದಾಹರಣಾ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ತೀರ್ಥತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೊದಲ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ನಿಷಾದ ವಸು ಪುರುಷೋತ್ತಮನಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀ‑ಭೂದೇವಿಯರೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಜೇನು ಬೆರೆಸಿದ ಬೇಯಿಸಿದ ಶ್ಯಾಮಾಕ ಅನ್ನವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜೇನು ತರಲು ಹೋಗಿ ಮರಳಿದಾಗ ಮಗನು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ತಿಂದುದನ್ನು ಕಳ್ಳತನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕತ್ತಿ ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ; ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮರದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕತ್ತಿಯನ್ನು ತಡೆದು ಬಾಲಭಕ್ತಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೆಂದು ಬೋಧಿಸಿ ಸ್ವಾಮಿ‑ಸರಸ್/ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೇ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಡ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಭಕ್ತ ರಂಗದಾಸನು ವರಾಹಸ್ಥಾನ, ಸುವರ್ಣಮುಖರಿ, ಕಾಮಲಾಖ್ಯಸರಸ್, ಚಕ್ರತೀರ್ಥ ಇತ್ಯಾದಿ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿ ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಸಮೀಪ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತೋಟ, ಬಾವಿಗಳು, ಪುಷ್ಪಸೇವೆ ಮುಂತಾದ ನಿತ್ಯ ಕೈಂಕರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ಗಂಧರ್ವರ ಜಲಕ್ರೀಡಾ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸಿ ಸೇವೆ ತಪ್ಪಿದಾಗ ಲಜ್ಜೆಪಡುತ್ತಾನೆ. ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಗೊಳಿಸಿ ಒಳಭಾವವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಮುಂದಾಗಿ ರಾಜಸಮಾನ ಸಮೃದ್ಧಿ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮೂರನೇ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಮಕೂಲ ರಾಜ ತೊಂಡಮಾನ ಬೇಟೆಯ ವೇಳೆ ವೆಂಕಟಾದ್ರಿಯ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ದೇವಿ ರೇಣುಕೆಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ‘ಶ್ರೀನಿವಾಸ’ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಪಂಚವರ್ಣ ಗಿಳಿ ಅವನನ್ನು ನಿಷಾದ ಅರಣ್ಯಪಾಲಕನ ಬಳಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ನಿಷಾದನು ರಾಜನನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ಸಮೀಪದ ಗುಪ್ತ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಶ್ಯಾಮಾಕ‑ಜೇನು ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ರೇಣುಕಾ ‘ದೇವದೇವ ಪ್ರಸಾದ’ವಾಗಿ ಅಜೇಯ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ತೊಂಡಮಾನ ಹೆಸರಿನ ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನು ವರವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಶುಕನು ಪದ್ಮಸರಸ್ಸಿನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ದುರ್ವಾಸ ಶಾಪದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀ (ಪದ್ಮಾ/ರಮಾ) ಕಮಲಭರಿತ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ; ದೇವತೆಗಳು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ನಾನ, ಬಿಲ್ವಪತ್ರಾರ್ಚನೆ ಮತ್ತು ಈ ಸ್ತೋತ್ರಪಠಣದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋದ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ವರ ನೀಡಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಗರುಡಾರೂಢವಾಗಿ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾಳೆ.