Adhyaya 37

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಭಾರದ್ವಾಜ ಋಷಿ ಹೈಹಯ ವಂಶದ ರಾಜ ಶಂಖನ ಆದರ್ಶ ವೈಷ್ಣವ-ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತ—ನಿತ್ಯ ಸ್ಮರಣೆ, ಜಪ, ಪೂಜೆ, ವೈಷ್ಣವ ಪುರಾಣಕಥಾ ಶ್ರವಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದು, ದಾನ, ವ್ರತ, ಮಹಾಯಾಗಗಳನ್ನು ಯಥೋಚಿತ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಪಾರ ಪುಣ್ಯವಿದ್ದರೂ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನ ದೊರಕದ ದುಃಖದಿಂದ, ಅದನ್ನು ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾವರಣದ ಶೇಷವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಾಗ ಕೇಶವನು ಅದೃಶ್ಯ ವಾಣಿಯಾಗಿ—ವೇಂಕಟನಾಮಾದ್ರಿ (ವೇಂಕಟಾಚಲ) ತನ್ನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಧಾಮ; ಅಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ದೇವರು ಸ್ವಯಂ ದೃಶ್ಯನಾಗುವನು ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಂಖನು ಪುತ್ರ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಾರಾಯಣಗಿರಿಗೆ ತೆರಳಿ, ಸ್ವಾಮಿ-ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಪೋವಾಸವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ವೇಳೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಮುನಿಯೂ ಆಗಮಿಸಿ ಪರ್ವತ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಸ್ಕಂದಧಾರಾ ಮೊದಲಾದ ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಗೋವಿಂದನ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದರ್ಶನವಾಗದು. ನಂತರ ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಉಶನಸ್ ಮತ್ತು ರಾಜೋಪರಿಚರ ಎಂಬ ವಸು—ವೇಂಕಟದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನು ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೂ ಶಂಖನಿಗೂ ದರ್ಶನ ನೀಡುವನು; ಇದರಿಂದ ಸಮಾಗತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮೂಹಿಕ ದರ್ಶನ ಲಭಿಸುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗಸ್ತ್ಯಾದಿಗಳು ಪರ್ವತದ ಮಂಗಳಕರ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ-ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಶಂಖನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಕೀರ್ತನಪ್ರಧಾನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ.