Adhyaya 31

ಅಧ್ಯಾಯವು ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥನಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಋಷಿ ಭಾರದ್ವಾಜರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಒಂದು ಮಹಾನದಿಯ ಉದ್ಭವ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ–ದಾನಗಳಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲಗಳ ಕುರಿತು ಉಪದೇಶವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ. ಭಾರದ್ವಾಜರು ಅರ್ಜುನನ ವಂಶ, ಶೀಲ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಕ್ಲೇಶವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ದಿವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಪ್ರಸಂಗವು ಶಂಕರನ ವಿವಾಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಗಣಾದಿಗಳ ಮಹಾಸಮಾಗಮದಿಂದ ಭೂಮಿ ಭಾರಗ್ರಸ್ತವಾಗಿ ಅಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾದೇವನು ಲೋಕಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಸಮರ್ಪಿತ, ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಗಸ್ತ್ಯನಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣದಿಕ್ಕಿಗೆ ತೆರಳುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಗಸ್ತ್ಯನು ವಿಂಧ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಭೂಮಿ ಮತ್ತೆ ಸಮತೋಲನ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನಂತರ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ನಿರ್ಮಿತಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮಹಾಪರ್ವತವನ್ನು ಕಂಡು, ಅದನ್ನು ಏರಿ, ಸುಂದರ ಸರೋವರದ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥೈರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿನ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಸಂವಾದ, ತೀರ್ಥೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಕಾರಣಕಥೆ ಮತ್ತು ಲೋಕಸ್ಥೈರ್ಯಕರ ತಪಸ್ಸಿನ ನೀತಿಮಾದರಿ ಒಂದಾಗಿ ಬೆಸೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.