Adhyaya 27

ಅಧ್ಯಾಯ ೨೭ರಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಸೂತನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ—ವೇಂಕಟಾದ್ರಿ ಏಕೆ ‘ಮಹಾಪುಣ್ಯಗಿರಿ’, ಅಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳ ಒಟ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟು, ಯಾವವು ಪ್ರಧಾನ ತೀರ್ಥಗಳು, ಮತ್ತು ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳು ಧರ್ಮಾಭಿಮುಖ್ಯತೆ, ಜ್ಞಾನ, ಭಕ್ತಿ-ವೈರಾಗ್ಯ ಹಾಗೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ ಎಂದು. ಸೂತನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಅಪಾರ ತೀರ್ಥಗಳ ಗಣನೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, ನಂತರ ‘ಪ್ರಧಾನ’ ತೀರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಫಲಾಧಾರಿತ ಉಪವರ್ಗಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ವೇಂಕಟಾಚಲ ಶಿಖರದಲ್ಲಿರುವ ಮೋಕ್ಷಸಂಬಂಧ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಯಾತ್ರಾಕಾಲ ನಿಯಮಗಳು ಬರುತ್ತವೆ—ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣೀ, ವಿಯ়ದ್ಗಂಗಾ, ಪಾಪವಿನಾಶನ, ಪಾಂಡುತೀರ್ಥ, ಕುಮಾರಧಾರಿಕಾ, ತುಂಬೋಷ್ಠೀರ್ಥ. ಕುಂಭಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮಘಾ-ಯೋಗ, ಮೀನಸ್ಥ ರವಿ, ಮೇಷಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಾ, ವೃಷಭಸ್ಥ ರವಿಯೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾದಶಿ/ಹರಿವಾಸರ, ಧನುರ್ಮಾಸದ ಪ್ರಾತಃ ದ್ವಾದಶಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ರಾಜಸೂಯಾದಿ ಯಜ್ಞಸಮ ಪುಣ್ಯ, ವಿಘ್ನವಿಮೋಚನೆ, ಪಾಪನಾಶ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ; ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸ್ವರ್ಣದಾನ, ಗೋদান, ಶಾಲಗ್ರಾಮ-ಶಿಲಾದಾನ ಮುಂತಾದ ದಾನಧರ್ಮವನ್ನೂ ವಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸ್ಥಳಕರ್ಮವನ್ನು ಮೀರಿ ಕಲಿಯುಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪುರಾಣಕಥಾ ಶ್ರವಣವನ್ನು ಉನ್ನತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ—ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಕೇಳುವುದು ಯಜ್ಞ-ದಾನಗಳ ಸಮಸ್ತ ಫಲಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು, ನಾಮಸಂಕೀರ್ತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪುರಾಣವಕ್ತಾ ಮತ್ತು ಶ್ರೋತೃಗಳ ಆಚಾರನಿಯಮಗಳು—ವಕ್ತನಿಗೆ ಸರ್ವತ್ರ ಗೌರವ, ಪಠಣಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಳ, ಶ್ರೋತೃಗಳ ಶೌಚ-ಆಸನ-ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ, ಮತ್ತು ಅವಮಾನ/ವ್ಯವಧಾನ/ಅವಧಾನಹೀನತೆಯ ದೋಷಫಲ—ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಋಷಿಗಳು ಸೂತನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.