
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಸೂತನು ಘೋಣ-ತೀರ್ಥ (ತುಂಬುರು-ತೀರ್ಥ)ದ ಅಪೂರ್ವ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಉತ್ತರಾಫಾಲ್ಗುನಿ ನಕ್ಷತ್ರ, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನು ಮೀನ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಶುಭಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಂಗಾದಿ ಮಹಾತೀರ್ಥಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆ ಸಮಯದ ಸ್ನಾನವು ವಿಶೇಷ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಘೋಣ-ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದಿಂದ ವಿಮುಖರಾದವರ ಕುರಿತು ಧಾರ್ಮಿಕ-ನೈತಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬರುತ್ತದೆ—ಅವರನ್ನು ಗಂಭೀರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ವೈದಿಕ ಆಚಾರತಪ್ಪುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನೀಕರಿಸಿ ನಿಂದಿಸುವ ಮೂಲಕ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಬುದ್ಧಿ ದೃಢಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಉದ್ಧಾರಕ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ಪಾನ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯಿಂದ ಅನೇಕ ಪಾಪ-ದೋಷಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ನೈತಿಕ ಪುನರುತ್ಥಾನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸವಾಗಿ ದೇವಲನು ಗಾರ್ಗ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬುರು ಗಂಧರ್ವನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಗೃಹಕಲಹದಿಂದ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನಾದ ತುಂಬುರು ವೆಂಕಟೇಶ್ವರನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದಿಂದ ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಶಪ್ತಪತ್ನಿ ಕಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಪೀಪಲದ ಕೊತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಬಂದು ಪತಿವ್ರತಾಧರ್ಮವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಫಲಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಪೌರ್ಣಮಾಸಿಯಂದು ಘೋಣ-ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮಹಾದಾನ-ಯಾಗಸಮ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಈ ಅಧ್ಯಾಯಶ್ರವಣವು ವಾಜಪೇಯಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಚಿರಸ್ಥಾಯಿ ವಿಷ್ಣುಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
No shlokas available for this adhyaya yet.