Adhyaya 22

ಅಧ್ಯಾಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳು ಸೂತನನ್ನು—ದಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸತ್ಪಾತ್ರರು ಯಾರು? ದಾನವನ್ನು ಯಾವ ಕಾಲ/ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸೂತನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ದಾನಪಾತ್ರನೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರೂ, ಶೀಲ‑ಆಚಾರ‑ಸಂಯಮ ಹೊಂದಿದವರೇ ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಯಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ವೇದ‑ಧರ್ಮದ್ವೇಷಿಗಳು, ಕಪಟಿಗಳು, ಹಿಂಸಕರು, ಪವಿತ್ರ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವವರು, ನಿರಂತರ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವರು ಮುಂತಾದವರಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ‘ನಿಷ್ಫಲ’ವೆಂದು ದೀರ್ಘ ನಿರ್ಬಂಧಪಟ್ಟಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಅಭಿವಾದನದ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ ಹೇಳಿ—ಯಾವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬಾರದು, ಮತ್ತು ಅಚಿಂತಿತ/ವಿಧಿವಿರುದ್ಧ ಅಭಿವಾದನದಿಂದ ಪೂರ್ವಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಆಕಾಶಗಂಗಾ/ವಿಯದ್ಗಂಗಾ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವು ನಾರದ‑ಸನತ್ಕುಮಾರ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿನ ಕಥೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯಶೀಲನೆಂಬ ಸದಾಚಾರಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ‘ವಂಧ್ಯಾಪತಿ’ಯನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದ ಋತ್ವಿಜನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮ ಅವನ ಮುಖ ಗಾಧವಮುಖದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಗಸ್ತ್ಯನು ದೋಷವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಶ್ರಾದ್ಧ‑ನಿಮಂತ್ರಣದ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ಸಂತಾನವಿರುವ, ನಿಯಮಶೀಲ ಗೃಹಸ್ಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ; ಅದು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಸಮೀಪ ಬಂಧು ಅಥವಾ ತಾನೇ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಿ ವೇಂಕಟಾಚಲ ಯಾತ್ರೆ, ಮೊದಲು ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ, ನಂತರ ತೀರ್ಥವಿಧಿಯಂತೆ ಆಕಾಶಗಂಗಾ/ವಿಯದ್ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಂತೆ ವಿಧಿಸಿ, ಸರಿಯಾದ ಸ್ನಾನದಿಂದ ವಿಕೃತಿ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸೂತನು ಪರಂಪರಾ ಪ್ರಸರಣವನ್ನು ಪುನಃ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.