Adhyaya 20

ಶ್ರೀ ಸೂತರು ಪಾಪನಾಶನ-ತೀರ್ಥದ ಪಾಪನಾಶಕ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಒಂದು ದೃಷ್ಟಾಂತಕಥೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭದ್ರಮತಿ ಎಂಬ ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ದಾರಿದ್ರ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಾ—ವಿದ್ಯೆ, ಸದಾಚಾರ ಇದ್ದರೂ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಕುಗ್ಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಳಲು ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಪತಿವ್ರತೆ ಮತ್ತು ನೀತಿವಿವೇಕವಂತಿಯಾದ ಪತ್ನಿ ಕಾಮಿನಿ, ನಾರದೋಪದೇಶವನ್ನೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಪೂರ್ವಾಚಾರವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿ ವೆಂಕಟಾಚಲ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾಳೆ—ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕ ಸ್ನಾನ, ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದರ್ಶನ, ಹಾಗೂ ಭೂದಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ ಭೂದಾನವನ್ನು ದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅದರ ತೂಲ್ಯಫಲಗಳು, ಮಹಾಯಜ್ಞಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ, ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯ ಗ್ರಹೀತನಿಗೆ (ಶ್ರೋತ್ರಿಯ, ಅಹಿತಾಗ್ನಿ) ನೀಡಿದರೆ ಮಹಾಪಾಪಗಳ ಶಮನಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಘೋಷ ಎಂಬ ದಾತನು ಭದ್ರಮತಿಗೆ ಅಳತೆಮಾಡಿ ಒಂದು ಭೂಖಂಡವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಜನಾರ್ದನನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ಸುಘೋಷನ ಪರಲೋಕಗತಿ ಮಂಗಳವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಭದ್ರಮತಿ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ವೆಂಕಟಾಚಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಾಮಿ-ಸರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು, ಪಾಪನಾಶನ-ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭೂದಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಧಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ ವಿಷ್ಣು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅವನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಲೋಕಸೌಖ್ಯ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂತರು ತೀರ್ಥಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ದಾನಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.