Adhyaya 2

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತರು ಪುರಾತನ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಧರಣೀದೇವಿ ವರಾಹಭಗವಂತನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಾವ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಿ, ರಾಜ್ಯೈಶ್ವರ್ಯ, ಸಂತಾನಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ನಿಯಮನಿಷ್ಠ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭಗವತ್ಪದಪ್ರಾಪ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ವರಾಹನು ‘ಪರಮ ಗುಪ್ತ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಭಕ್ತನಿಗೂ ಸಂಯಮಿಯಿಗೂ ಮಾತ್ರ ಉಪದೇಶಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿಯಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಮಂತ್ರಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಿವರಗಳು ಬರುತ್ತವೆ—ಮಂತ್ರ: “ಓಂ ನಮಃ ಶ್ರೀವರಾಹಾಯ ಧರಣ್ಯುದ್ಧರಣಾಯ ಚ”; ಋಷಿ: ಸಂಕರ್ಷಣ, ದೇವತೆ: ವರಾಹ, ಛಂದಸ್ಸು: ಪಂಕ್ತಿ, ಬೀಜ: ಶ್ರೀಬೀಜ. ಸದ್ಗುರುದಿಂದ ಪಡೆದವನು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ಜೇನು-ತುಪ್ಪ ಸೇರಿಸಿದ ಪಾಯಸದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡುವ ವಿಧಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಫಟಿಕಸಮಾನ ಕಾಂತಿ, ಪದ್ಮರಕ್ತ ನೇತ್ರಗಳು, ವರಾಹಮುಖವಿದ್ದರೂ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವ, ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರ-ಶಂಖ-ಅಭಯಮುದ್ರೆ-ಪದ್ಮ, ಕೆಂಪು-ಸುವರ್ಣ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳು ಹಾಗೂ ಶೇಷಾದಿ ವಿಶ್ವಾಧಾರ ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರೂಪವರ್ಣನೆ ಇದೆ. ಫಲಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ 108 ಜಪದಿಂದ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಮುಂದಾಗಿ ಉದಾಹರಣೆಗಳು—ಧರ್ಮನಾಮಕ ಮನು ದೇವತಾಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು, ಶಾಪದಿಂದ ಪತಿತನಾದ ಇಂದ್ರನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದನು, ಋಷಿಗಳು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು, ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಜಪದಿಂದ ಅನಂತನು ಭೂಮಿಯ ಆಧಾರನಾದನು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಧರಣೀ ಶ್ರೀನಿವಾಸನು ವೇಂಕಟಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಚಿರನಿವಾಸ ಮಾಡಿದದ್ದು ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ.