Adhyaya 19

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತರು ವೇಂಕಟಾಚಲವನ್ನು ನಿತ್ಯಪಾವನ ದಿವ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅಸಂಖ್ಯ ಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ವನಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು; ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಋಷಿಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಚಾರಣರು, ಕಿನ್ನರ ಸಮುದಾಯಗಳು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ. ವಿಷ್ಣು ಲಕ್ಷ್ಮೀ-ಧರಣಿಯೊಂದಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮ ಸಾವಿತ್ರಿ-ಸರಸ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಶಿವ ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ, ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಷಣ್ಮುಖ, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು, ಗ್ರಹದೇವತೆಗಳು, ವಸುಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಲೋಕಪಾಲರು—ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸನ್ನಿಧರಾಗಿರುವಂತೆ ಹೇಳಿ, ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ನಿರಂತರ ದೇವಸಭೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಯಾತ್ರಿಕನ ಆರೋಹಣಕ್ರಮ—ಯಾತ್ರಿಕನು ವಾಣಿಯಿಂದ ವೇಂಕಟಾದ್ರಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿ ಮಾಧವದರ್ಶನವನ್ನು ಬೇಡಿ, ಮೃದುವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ಪವಿತ್ರಭೂಮಿಗೆ ಏರಬೇಕು. ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಲ್ಪವಾದರೂ ಪಿಂಡದಾನವನ್ನು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಪರಲೋಕಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಪಾಪವಿನಾಶನ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ—ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದ ಗರ್ಭವಾಸದ ದುಃಖ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ; ಸ್ವಾಮಿ-ತೀರ್ಥದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ವೈಕುಂಠಾರೋಹಣ ಫಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಋಷಿಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸೂತರು ಉಪದೇಶಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಹಿಮವತ್ ಸಮೀಪದ ಬ್ರಹ್ಮಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರ ದೃಷ್ಠಮತಿ ಉನ್ನತ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಕುಲಪತಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅಧಿಕಾರನಿಯಮಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೃಷ್ಠಮತಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ದೀರ್ಘ ಸಂಗದಿಂದ ಸುಮತಿ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅವನಿಗೆ ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಪಿತೃಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಇದರ ಫಲವಾಗಿ ಸುಮತಿಗೆ ಮರಣಾನಂತರ ಘೋರ ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಸರಣಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಗಸ್ತ್ಯರು ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಏಕೈಕ ಪರಿಹಾರ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ವೇಂಕಟಾಚಲದ ಪಾಪವಿನಾಶನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನ ಸ್ನಾನ; ಇದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸ ದೋಷ ನಾಶವಾಗಿ ತಂದೆ-ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೃಷ್ಠಮತಿಯೂ ಅಧಮ ಯೋನಿಗಳ ನಂತರ ಪಕ್ಷಿರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ-ಪಾನ ಮಾಡಿ ತಕ್ಷಣ ದಿವ್ಯವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಏರುತ್ತಾನೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥದ ಸರ್ವಪಾಪಶೋಧಕ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೋಷಗ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ದ್ವಾರವೆಂಬ ಅರ್ಥ ಪುನಃ ದೃಢಪಡುತ್ತದೆ.