Adhyaya 17

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತರು ವೇಂಕಟಾದ್ರಿ/ವೇಂಕಟಾಚಲದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ದಿವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ತೀರ್ಥಗಳು ವೇಂಕಟ ಪರ್ವತದಲ್ಲೇ ಅಂತರ್ನಿಹಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯ ಪವಿತ್ರ ಧಾಮ, ಒಂದು ದಿವ್ಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ-ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಂತೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ರೂಪವು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವೈಷ್ಣವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ—ಶಂಖ-ಚಕ್ರಧಾರಿ, ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಕೌಸ್ತುಭಭೂಷಿತ—ಭಕ್ತರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹಾಗೂ ವೇದಾಧಿಷ್ಠಿತ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಆಧಾರವಾಗಿ ವರ್ಣಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ವಾರ್ಷಿಕ ಸೇವೆಗೆ ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಭಕ್ತರ ಸಮಾಗಮ, ಭಾದ್ರಪದೋತ್ಸವದ ಸಂದರ್ಭ, ದರ್ಶನ-ಸೇವೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಲಭಿಸುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ಸವ—ಕನ್ಯಾ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಧ್ವಜಾರೋಹಣ (ಧ್ವಜ ಏರಿಸುವ) ವಿಧಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನೆಂದು, ಆ ವಾರ್ಷಿಕ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಮಾನವರು, ದೇವರುಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಪಂಡಿತ ದ್ವಿಜರು ಸೇರುತ್ತಾರೆಂದು ವರ್ಣನೆ ಇದೆ. ಗಂಗೆಯು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದಂತೆ, ವಿಷ್ಣುವು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದಂತೆ, ವೇಂಕಟ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಉತ್ತಮೋತ್ತಮ’ ಎಂದು ಪುನಃಪುನಃ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಫಲಶ್ರುತಿ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದವನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಶ್ರೀಸ್ವಾಮಿ-ಪುಷ್ಕರಿಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ತೀರ್ಥವೆಂದು ಸೂಚಿಸಿ ಅದರ ಸಮೀಪ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಹಿತ ದೇವರ ವರಪ್ರದ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ.