Adhyaya 13

ಸೂತನು ಸ್ವಾಮಿತೀರ್ಥದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಸೋಮವಂಶೀಯ ನಂದನ ಪುತ್ರ ರಾಜ ಧರ್ಮಗುಪ್ತನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂದನು ರಾಜ್ಯಭಾರವನ್ನು ಮಗನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ವನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಗುಪ್ತನು ನೀತಿ, ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆ ಮಾಡಿ, ದೋಚಾಟ-ಉಪದ್ರವವಿಲ್ಲದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದ ರಾಜನು ಭಯಾನಕ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಸಾಯಂಕಾಲ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಿ ಗಾಯತ್ರಿ ಜಪಿಸಿ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಏರಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸಿಂಹದಿಂದ ಓಡಿಬಂದ ಕರಡಿಯೂ ಅದೇ ಮರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆ. ಕರಡಿ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣದ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸಿಂಹವು ವಿಶ್ವಾಸಘಾತಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದರೂ, ಕರಡಿ ‘ವಿಶ್ವಾಸಘಾತ’ ಇತರ ಪಾಪಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಘೋರವೆಂದು ಧರ್ಮೋಪದೇಶ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಂತರ ರಾಜನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರಡಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡು ಧ್ಯಾನಕಾಷ್ಠ ಎಂಬ ಮುನಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ಉನ್ಮಾದದ ಶಾಪ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಮುನಿಯು ಸಿಂಹವು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಭದ್ರನಾಮ ಯಕ್ಷ—ಕುಬೇರನ ಪೂರ್ವಮಂತ್ರಿ—ಗೌತಮನ ಶಾಪದಿಂದ ಸಿಂಹರೂಪ ಪಡೆದವನು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ, ಧ್ಯಾನಕಾಷ್ಠನ ಸಂವಾದದಿಂದ ಅವನು ಶಾಪಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅಲಕೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಮಂತ್ರಿಗಳು ರಾಜನ ಉನ್ಮಾದವನ್ನು ನಂದನಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂದನು ಜೈಮಿನಿ ಮುನಿಯನ್ನು ಶರಣಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜೈಮಿನಿಯು ವೆಂಕಟಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸುವರ್ಣಮುಖರಿಯ ಸಮೀಪದ ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ತಕ್ಷಣ ಉನ್ಮಾದ ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಧಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸ್ನಾನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆ-ಮಗರು ವೆಂಕಟೇಶ/ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಧರ್ಮದಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತ್ಯ ಫಲಶ್ರುತಿ—ಸ್ವಾಮಿಪುಷ್ಕರಿಣಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಿಂದ ಉನ್ಮಾದ, ಅಪಸ್ಮಾರಸಮಾನ ವ್ಯಾಧಿ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟಗ್ರಹಪೀಡೆ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ; ಯಾವುದೇ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ “ಸ್ವಾಮಿತೀರ್ಥಂ” ಮೂರು ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿ; ಈ ಕಥಾಶ್ರವಣವೂ ಮಹಾಪಾಪನಾಶಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.