Adhyaya 9

ಸ್ಕಂದನು ಕಾಲಬಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಧರ್ಮವಿಪರ್ಯಾಸ ಉಂಟಾದ ಕಾಲವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ವೇಳೆ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಿಂದ ಶ್ರೀ—ಸಮೃದ್ಧಿ—ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ದೇವಲೋಕಗಳೂ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದವು. ಅನ್ನ, ಔಷಧ, ಹಾಲು, ಧನರತ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಸುಖಸಾಧನಗಳು ಕುಸಿದುದರಿಂದ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಬಂದು ಸಮಾಜ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಯಿತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅನೇಕರು ಪಶುವಧ ಮಾಡಿ ಮಾಂಸಾಹಾರಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರು; ಆದರೆ ಕೆಲ ಸದ್ದರ್ಮನಿಷ್ಠ ಮುನಿಗಳು ಮರಣಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೂ ಅಂಥ ಆಹಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ. ವೃದ್ಧ ಋಷಿಗಳು ವೇದಪ್ರಮಾಣದೊಂದಿಗೆ “ಆಪದ್ದರ್ಮ”ವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ಅರ್ಥಭ್ರಾಂತಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ—ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಪದಗಳು, ಪರೋಕ್ಷ ವೈದಿಕ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಶಬ್ದಶಃ ಹಿಡಿದಾಗ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಯಜ್ಞ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಪಶುಬಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ “ಮಹಾಯಾಗ”ಗಳಂತ ದೊಡ್ಡ ಕರ್ಮಗಳೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಯಜ್ಞಶಿಷ್ಟವನ್ನು ಆಹಾರದ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರೇರಣೆ ಧನ, ಗೃಹಸ್ಥಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಮಗಳು ಕುಸಿದು, ದಾರಿದ್ರ್ಯ-ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ ಮಿಶ್ರ ವಿವಾಹಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಧರ್ಮ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಕೆಲವು ಗ್ರಂಥಗಳು ಪರಂಪರೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಕಟ-ನೀತಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತವೆ. ಬಹುಕಾಲದ ಬಳಿಕ ದೇವೇಂದ್ರನು ವಾಸುದೇವಾರಾಧನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಶ್ರೀ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹರಿಕೃಪೆಯಿಂದ ಸದ್ದರ್ಮ ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಕೆಲವರು ಹಳೆಯ ತುರ್ತು ನಿಯಮವನ್ನೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಯಜ್ಞಪ್ರಸಾರವು ವಿಪತ್ತಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತವಾದ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಜನ್ಯ ಇತಿಹಾಸವೆಂದು ಕಥೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.