Adhyaya 8

ಅಧ್ಯಾಯ 8ರಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಣಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ—ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಯಜ್ಞವಿಧಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ್ದರೂ ಅವು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ? ಶಾಶ್ವತ ಶುದ್ಧ ಧರ್ಮವು ಪ್ರಾಚೀನರಲ್ಲಿಯೂ ನಂತರವರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಗೆ ವಿಪರೀತವಾಗುತ್ತದೆ? ಸ್ಕಂದನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಕಾಲಪ್ರಭಾವದಿಂದ ವಿವೇಕ ಮಸುಕಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಮಾನ ಇವು ಪಂಡಿತರ ನಿರ್ಣಯಬುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಸಾತ್ತ್ವಿಕರು, ಕ್ಷೀಣವಾಸನರು ಅಚಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಸ್ಕಂದನು ಹಿಂಸ್ರಕರ್ಮಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಕಾರಣವನ್ನೂ, ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿಸಲು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಶಂಕರಾಂಶ ತಪಸ್ವಿ ದುರ್ವಾಸನು ಸುಗಂಧಮಾಲೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಆ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ವಿಜಯಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಇಂದ್ರನ ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಬಿದ್ದು ತುಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ದುರ್ವಾಸನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗರ್ಹಿಸಿ ಶಪಿಸುತ್ತಾನೆ—ಇಂದ್ರನಿಗೆ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯ ನೀಡಿದ ಶ್ರೀ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವಳು; ತಪಸ್ವಿ ಅಧಿಕಾರದ ಅವಮಾನದಿಂದ ಮಂಗಳಶಕ್ತಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಸಂಬಂಧ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.