Adhyaya 7

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಫಲ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಗತಿಯ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಕಥನವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಾಜ ವಸು ಒಂದು ಅಪರಾಧದಿಂದ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ತ್ರ್ಯಕ್ಷರಿ ಭಗವತ್ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಿ, ಕಾಲ–ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರ ಪಂಚಕಾಲ ವಿಧಿಯಿಂದ ತೀವ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಾಸುದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಗರುಡನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ ಭೂಮಿಯ ಬಿರುಕುಗಳಿಂದ ವಸುವನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ದಿವ್ಯ ಮಧ್ಯಸ್ಥನ ಮೂಲಕ ಭಗವದನುಗ್ರಹ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಕ್ಯಾಪಚಾರ/ಅವಮಾನವು ಭಾರೀ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ, ಹರಿಯ ಏಕಾಂತ ಸೇವೆ ಶೀಘ್ರ ಪಾವನಗೊಳಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಗತಿ ಹಾಗೂ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ವಸು ದೇವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಪಿತೃಸಂಬಂಧಿತ ಅಚ್ಛೋದಾ ಪ್ರಸಂಗ, ಗುರುತು-ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳ ಶಾಪ ಬರುತ್ತದೆ—ಆ ಶಾಪವೇ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ವಿಮೋಚನಾ ಯೋಜನೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ: ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯ ಜನ್ಮಗಳು, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿ-ಉತ್ಕರ್ಷ, ಪಾಂಚರಾತ್ರ ಮಾರ್ಗದ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯಲೋಕಗಳಿಗೆ ಮರಳಿಕೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಸು ಭೋಗದಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಪಡೆದು ರಮಾಪತಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಯೋಗಧಾರಣೆಯಿಂದ ದೇವದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಿದ್ಧಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ‘ಮೋಕ್ಷದ್ವಾರ’ವೆಂದು ವರ್ಣಿತ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಪಕಾಲಿಕ ದೇವತೆಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಿಂದ ಅದ್ಭುತ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ—ಗೋಲೋಕ/ವೈಕುಂಠಾಭಿಲಾಷಿ ಭಕ್ತರ ಸೀಮಾಧಾಮ. ‘ಶ್ವೇತಮುಕ್ತರು’ ಎಂದರೆ ಏಕಾಂತಿಕ ಧರ್ಮದಿಂದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ.