Adhyaya 32

ಅಧ್ಯಾಯ 32 ವಾಸುದೇವಕೇಂದ್ರಿತ ಉಪದೇಶವನ್ನು ವಕ್ತೃ–ಶ್ರೋತೃ ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲಕ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳುವಂತೆ—ನಾರದನು ಈಶಾನನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಶಮ್ಯಾಪ್ರಾಸದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಾಸಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಜಿಜ್ಞಾಸುವಿಗೆ ‘ಏಕಾಂತಿಕ ಧರ್ಮ’ವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಈ ವಚನ ಬ್ರಹ್ಮಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ದೇವರು, ಪಿತೃಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಬೋಧನೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ) ನಾರದನು ಹಿಂದೆ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಉಪದೇಶದ ಹರಿವು ವಾಲಖಿಲ್ಯರೊಳಗೆ, ಮೇರುಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ದೇವಸಮೂಹದಲ್ಲಿ, ಅಸಿತನ ಮೂಲಕ ಪಿತೃಗಳ ಬಳಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ರಾಜ ಶಾಂತನು, ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಭಾರತಯುದ್ಧಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ತನಕ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಯವಾದ ಪರಾಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ವಾಸುದೇವನು ಪರಮಕಾರಣ, ವ್ಯೂಹಗಳೂ ಅವತಾರಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮೂಲಸ್ರೋತಸ್ಸು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಘನ ಫಲಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಪುರಾಣಕಥೆಯ ಸಾರ, ವೇದ–ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ‘ರಸ’, ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಂಖ್ಯ–ಯೋಗ, ಪಾಂಚರಾತ್ರ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನಿಷ್ಕರ್ಷ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮನಃಶುದ್ಧಿ, ಅಮಂಗಳನಾಶ, ಧರ್ಮ–ಕಾಮ–ಅರ್ಥ–ಮೋಕ್ಷ ಫಲಗಳು, ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾನುಸಾರ ವಿಶೇಷ ಫಲಗಳು, ರಾಜರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಶುಭಫಲಗಳು ಎಂದು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ಪಂಡಿತ ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ಏಕೈಕ ವಾಸುದೇವನ ಆರಾಧನೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಗೋಲೋಕಾಧಿಪತಿ, ತೇಜೋಮಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತ್ಯಾನಂದವರ್ಧಕ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ.