Adhyaya 31

ಅಧ್ಯಾಯ 31ರಲ್ಲಿ ಸ್ಕಂದನು ವಾಸುದೇವನ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಶಯಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ಯಥಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನಶ್ರವಣ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳುವಂತೆ, ನಾರದನು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಹರಿಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸಮಯೋಚಿತವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ‘ಪಕ್ವತೆ’ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಖಿಲಾತ್ಮನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗುತ್ತದೆ. ಉತ್ತಮ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಸಿದ್ಧಯೋಗಿ ನಾರದನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಾರಾಯಣನು ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಏಕಾಂತಧರ್ಮ’ವನ್ನು ಪ್ರಚಾರಮಾಡುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ನಾರದನು ವಿಸ್ತೃತ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ—ನಾರಾಯಣ/ವಾಸುದೇವನು ಜಗನ್ನಿವಾಸ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಸಾಕ್ಷಿ, ಗುಣಾತೀತ ಮತ್ತು ಕರ್ತೃತ್ವಾತೀತ, ಭಯ-ಸಂಸಾರಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಕರుణಾಮಯ ಶರಣ್ಯನೆಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇಹ-ಬಂಧು-ಧನಾಸಕ್ತಿಯ ಮೋಹವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಭಗವತ್ಸ್ಮರಣೆ ಮೋಕ್ಷದಾಯಕವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏಕನಿಷ್ಠ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ.