Adhyaya 27

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪವಿತ್ರ ಪೂಜಾಕ್ಷೇತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ‘ಪೀಠ‑ಪದ್ಮ‑ಮಂಡಲ’ದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧಿಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ, ಆಚಾರ್ಯನು ನಾಲ್ಕು ಪಾದಗಳಿರುವ ಪೀಠವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಆಧಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮ‑ಜ್ಞಾನ‑ವೈರಾಗ್ಯ‑ಐಶ್ವರ್ಯ ಎಂಬ ತತ್ತ್ವಾಧಾರಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಚಿತ್ತ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ತ್ರಿಗುಣಗಳನ್ನು ಪೀಠರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅನಂತರ ವಿಮಲಾ ಮೊದಲಾದ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಗಳಾಗಿ, ಅಲಂಕೃತ ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯಸಮೇತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿ, ದಿಕ್ಕಿನಂತೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ‘ಶ್ವೇತದ್ವೀಪ’ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ವೃತ್ತವಿಭಾಗಗಳು, ದ್ವಾರಗಳು ಮತ್ತು ದಿಕ್ಕು‑ಬಣ್ಣ ವಿನ್ಯಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟದಳ ಪದ್ಮವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಧಾಸಹಿತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಸಂಕರ್ಷಣ‑ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ‑ಅನಿರುದ್ಧರನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ, ಪದ್ಮದ ಎಂಟು ನಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹದಿನಾರು ಅವತಾರಮೂರ್ತಿಗಳ ಕ್ರಮಸ್ಥಾಪನೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಪಾರ್ಷದರು, ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳು, ವೇದ‑ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ವ್ಯಕ್ತರೂಪಗಳು, ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಋಷಿಯುಗಲಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಪಾಲರು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿತರಾಗಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವನ ಅಂಗದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸಂಬಂಧಿತ ಪ್ರತಿಮಾರೂಪಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ವಿಧಿ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.