Adhyaya 22

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನು ನಾರದನಿಗೆ ವೈಷ್ಣವ ಗೃಹಸ್ಥಜೀವನದ ಕ್ರಮಬದ್ಧ ನಿಯಮೋಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೂ ಕೃಷ್ಣ/ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಅರ್ಪಣಭಾವದಿಂದ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸ್ನಾತಕನು ಗೃಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಶಾಸ್ತ್ರಸಮ್ಮತ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಾನುಮೋದಿತ ವಿವಾಹದ ಮೂಲಕ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ವಿಧಿ ಮೊದಲಾಗಿ ನಿರೂಪಿತವಾಗಿದೆ. ನಂತರ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳು—ಸ್ನಾನ, ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ, ವಿಷ್ಣುಪೂಜೆ, ತರ್ಪಣ, ವೈಶ್ವದೇವ, ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ—ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಹಿಂಸೆ, ಮದ್ಯಾದಿ ಮದ್ಯಪಾನ/ಮತ್ತಿನ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ಜೂಜಿನ ತ್ಯಾಗ, ವಾಣಿ-ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯಮ, ಸಾಧು-ಭಾಗವತ ಸಂಗವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತು ಶೋಷಕ/ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವ ಸಂಗವನ್ನು ದೂರವಿಡುವುದು—ಇವು ನೈತಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಮಗಳು. ಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಆಚಾರತ್ಮಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ನಿಯಮಗಳು (ಕಡಿಮೆ ಆಹ್ವಾನಿತರು, ಶಾಕಾಹಾರ ಅರ್ಪಣೆ, ಅಹಿಂಸೆಗೆ ಒತ್ತು) ಹಾಗೂ ದೇಶ–ಕಾಲ–ಪಾತ್ರ ತ್ರಯದ ವಿಚಾರ ಬರುತ್ತದೆ. ತೀರ್ಥಗಳು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯಕಾಲಗಳು—ಅಯನ, ವಿಷುವ, ಗ್ರಹಣ, ಏಕಾದಶಿ/ದ್ವಾದಶಿ, ಮನ್ವಾದಿ/ಯುಗಾದಿ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ, ಪೂರ್ಣಿಮೆ, ಅಷ್ಟಕಾ, ಜನ್ಮನಕ್ಷತ್ರ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವದಿನಗಳು—ಉಲ್ಲೇಖಿತವಾಗಿವೆ. ‘ಸತ್ಪಾತ್ರ’ ಎಂದರೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸನ್ನಿಧಿ ಇರುವಂತೆ ಕಲ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವ ಭಕ್ತ; ದೇವಾಲಯ, ಜಲಾಶಯ, ಉದ್ಯಾನ, ಅನ್ನದಾನ ಮುಂತಾದ ಜನಹಿತ ವೈಷ್ಣವ ಕಾರ್ಯಗಳು ಪ್ರಶಂಸಿತ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಧರ್ಮ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ—ಪತಿವ್ರತ ಆದರ್ಶ, ವಿಧವೆಯ ಭಕ್ತಿನಿಷ್ಠೆ, ಅಪಾಯಕಾರಿ ಏಕಾಂತ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು—ಗೃಹಸ್ಥ ನಿಯಮಗಳೊಳಗಿನ ನೈತಿಕ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.