Adhyaya 2

ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ದಿವ್ಯಾಧಿಕಾರದ ಪ್ರಕಟಣೆಯಾಗಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಕಂದನು—ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ; ಕೇವಲ ತರ್ಕದಿಂದ ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗದು, ವಾಸುದೇವನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಭಾರತಯುದ್ಧದ ಬಳಿಕ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅಚ್ಯುತಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಭೀಷ್ಮನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ—ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದವರು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಿಘ್ನ ಯಶಸ್ಸು ಹೇಗೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಣ್ಯದಿಂದಲೂ ಮಹತ್ತರ ಪದ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಭೀಷ್ಮನು “ಶ್ರೀ-ವಾಸುದೇವ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ”ವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಾರದನು ಅದನ್ನು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕೈಲಾಸದ ಮೂಲಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಿದ್ಧಾಂತ—ವಾಸುದೇವ/ಕೃಷ್ಣನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ನಿಷ್ಕಾಮರೂ ಸಕಾಮರೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆರಾಧ್ಯ, ಮತ್ತು ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಬಹುದು. ವೈದಿಕ, ಪಿತೃ ಮತ್ತು ಲೌಕಿಕ ಕರ್ಮಗಳು ಕೃಷ್ಣಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವು ಕ್ಷಯಶೀಲ, ಸೀಮಿತ, ದೋಷ-ವಿಘ್ನಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡುವವು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲದಲ್ಲಿ ‘ನಿರ್ಗುಣ’ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಪಡೆದು ಮಹತ್ತಾದ ಅಕ್ಷಯ ಫಲ ನೀಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಭಗವದ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಘ್ನಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸಸೂಚನೆ—ನಾರದನು ಬದರಿ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನರ-ನಾರಾಯಣರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನಿಯಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು; ಮುಂದಿನ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಇದು ಪೀಠಿಕೆ ಆಗುತ್ತದೆ.