Adhyaya 19

ಸ್ಕಂದನು ನಾರದನು ಪ್ರಾಚೀನ ತಪಸ್ವಿ ಜೋಡಿ ನರ-ನಾರಾಯಣರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಶ್ರೀವತ್ಸ-ಚಿಹ್ನ, ಪದ್ಮ-ಚಕ್ರ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಜಟಾಧಾರಿತ್ವ ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾರದನು ವಿನಯದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇಬ್ಬರು ಋಷಿಗಳು ಪ್ರಾತಃಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಪಾದ್ಯ-ಅರ್ಘ್ಯಗಳಿಂದ ಆತಿಥ್ಯ ಸತ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಆಸನ ನೀಡುತ್ತಾರೆ—ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಆತಿಥ್ಯಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶೀಲಾಚಾರದ ಮಾದರಿ. ನಂತರ ನಾರಾಯಣನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮ ದರ್ಶನದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಾರದನು ಅಕ್ಷರಧಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವ ದರ್ಶನ ದೈವಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ದೊರಕಿತು, ತಾನು ಅವರ ಸೇವೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಾರಾಯಣನು ಅಂಥ ದರ್ಶನ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಏಕಾಂತಿಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಸರ್ವಕಾರಣ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಗುಣಾತೀತ, ನಿತ್ಯಶುದ್ಧ, ರೂಪ-ವರ್ಣ-ವಯಸ್ಸು-ಸ್ಥಿತಿ ಮುಂತಾದ ಭೌತಿಕ ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಅತೀತ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾರದನು ಧರ್ಮಯುಕ್ತ ಏಕಾಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ—ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯಬಹುದು. ತಪಸ್ಸೇ ಸಾಧನೆಯ ಹೃದಯ; ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ಭಗವಂತನು ‘ವಶ’ನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಕಂದನು ನಾರದನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಪಶ್ಚರ್ಯೆಗೆ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನೆಂದು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.