Adhyaya 18

ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಕಂದನು ವರದಿ ಮಾಡುವ ಬಹುಪದರ ತತ್ತ್ವೋಪದೇಶ ಬರುತ್ತದೆ. ಭಗವಾನ್ ನಾರದನಿಗೆ—ದತ್ತವಾದ ದರ್ಶನವು ನಿತ್ಯ-ಏಕಾಂತಿಕ ಭಕ್ತಿ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರರಹಿತತೆಯಿಂದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿ ಅಹಿಂಸೆ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಸ್ವಧರ್ಮಪಾಲನೆ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ, ಸತ್ಸಂಗ, ಅಷ್ಟಾಂಗಯೋಗ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಾಸುದೇವನು ತನ್ನನ್ನು ಹಲವು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾನೆ—ಕರ್ಮಫಲದಾತನಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ; ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಚತುರ್ಭುಜ ಪ್ರಭುವಾಗಿ ಪರಿಷದರಿಂದ ವೃತನಾಗಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ದರ್ಶನ ನೀಡುವವನಾಗಿ. ನಂತರ ಅವತಾರ-ತತ್ತ್ವದ ಕಾಲಕ್ರಮ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಜಗದ್ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಶಕ್ತಿಪ್ರದಾನ, ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಅವತಾರಗಳು: ವರಾಹ, ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೂರ್ಮ, ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ, ಕಪಿಲ, ದತ್ತಾತ್ರೇಯ, ಋಷಭ, ಪರಶುರಾಮ, ರಾಮ, ರಾಧಾ-ರುಕ್ಮಿಣಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ, ವ್ಯಾಸ, ಅಧರ್ಮಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಯುಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬುದ್ಧ, ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಜನ್ಮ, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಲ್ಕಿ. ವೇದಾಧಿಷ್ಠಿತ ಧರ್ಮ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ತಾನು ಪುನಃ ಅವತರಿಸುವೆನೆಂದು ಭಗವಾನ್ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ವರವಾಗಿ ನಾರದನು ಸದಾ ಭಗವದ್ಗುಣಗಾನಕ್ಕೆ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತಾನೆ; ಭಗವಾನ್ ಅವನಿಗೆ ವೀಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಬದರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ, ಸತ್ಸಂಗ ಮತ್ತು ಶರಣಾಗತಿ ಬಂಧನಮೋಚನೆಗೆ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಾಧನಗಳೆಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಿಂದ ಮೇರೂ-ಗಂಧಮಾದನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ವಿಶಾಲ ಬದರಿ ಪ್ರದೇಶದತ್ತ ಭಕ್ತಿಯಾತ್ರೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ.