Adhyaya 11

ಸ್ಕಂದನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ—ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮುದ್ರಮಥನದ ಸಂಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಸಂಧಾನದ ಬಳಿಕ ಅವರು ಸಮುದ್ರತೀರದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಮಹೌಷಧಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮಂದರ ಪರ್ವತವನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಎತ್ತಿ ತರಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅದರ ಅಪಾರ ಭಾರ ಮತ್ತು ಗಾಢ ಬೇರುಬಂಧದಿಂದ ವಿಫಲರಾದರು. ಆಗ ಸಂಕರ್ಷಣನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಶ್ವಾಸಸಮಾನ ಒಂದೇ ಬಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಪರ್ವತವನ್ನು ಬೇರುಗಳಿಂದ ಕದಲಿಸಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು. ನಂತರ ಗರುಡನನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ ಮಂದರವನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು. ವಾಸುಕಿಗೆ ಅಮೃತದಲ್ಲಿ ಪಾಲು ನೀಡುವ ವಾಗ್ದಾನದಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು. ದೇವ-ಅಸುರರು ಸರ್ಪ-ರಜ್ಜುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮಥನ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ದೇವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಮಂದರ ಮುಳುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ವಿಷ್ಣು ಕೂರ್ಮರೂಪ ಧರಿಸಿ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಾಳಿಕೊಂಡು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು. ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಜಲಚರಗಳು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿ, ಮಹಾನಾದದಿಂದ ವಿಶ್ವ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು; ವಾಸುಕಿಯ ವಿಷ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣತೆ ಹೆಚ್ಚಿದಾಗ ಸಂಕರ್ಷಣನು ಆ ವಿಷಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಾಲಾಹಲ/ಕಾಲಕೂಟ ವಿಷ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ದೇವರು ಉಮಾಪತಿ ಶಿವನ ಶರಣಾದರು. ಹರಿಯ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ಶಿವನು ವಿಷವನ್ನು ತನ್ನ ಕರತಲಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಪಾನಮಾಡಿ ನೀಲಕಂಠನಾದನು; ಉಳಿದ ಬಿಂದುಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸರ್ಪಗಳು, ಚೇಳುಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಔಷಧಿಗಳು ಅವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದವು.