Adhyaya 10

ಸಾವರ್ಣಿ ಕೇಳಿದನು—ಇಂದ್ರನಿಂದ ದೂರವಾದ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ) ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ನಾರಾಯಣಕೇಂದ್ರಿತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ ಎಂದು. ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ—ದೇವರು ಸೋತು ಸ್ಥಾನಭ್ರಷ್ಟರಾದರು, ದಿಕ್ಕುದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ತಪಸ್ವಿಗಳಂತೆ ಅಲೆದಾಡಿದರು; ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅನಾವೃಷ್ಟಿ, ದುರ್ಭಿಕ್ಷ, ದಾರಿದ್ರ್ಯಗಳಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ಮೇರುವಿನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿ, ಶಂಕರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಬೇಡಿದರು; ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುಪ್ರಸಾದ ಪಡೆಯುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದನು. ದೇವತೆಗಳು ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಉತ್ತರ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ ವಾಸುದೇವ ಕೇಶವನ ಮೇಲೆ ಏಕಾಗ್ರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಘೋರ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದರು. ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ವಿಷ್ಣು ತೇಜೋಮಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು; ಬ್ರಹ್ಮ-ಶಿವರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇವರು ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಸ್ತೋತ್ರ ಪಠಿಸಿದರು—ಓಂಕಾರಬ್ರಹ್ಮ, ನಿರ್ಗುಣ, ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಧರ್ಮರಕ್ಷಕ ಇತ್ಯಾದಿ ಉಪಾಧಿಗಳಿಂದ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ದುರ್ವಾಸನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವೇ ಶ್ರೀವಿಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದು ಒಪ್ಪಿ ಪುನಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದರು. ಭಗವಾನ್ ಅವರ ದುಃಖವನ್ನು ತಿಳಿದು ಸಹಕಾರದ ಕಾರ್ಯೋಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹಾಕಿರಿ, ಮಂದರವನ್ನು ಮಥನದಂಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರಿ, ನಾಗರಾಜನನ್ನು ರಜ್ಜುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರಿ, ಅಸುರರೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮುದ್ರಮಥನ ಮಾಡಿರಿ; ನಾನು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವೆನು. ಅಮೃತ ಹೊರಬರುವುದು, ಶ್ರೀದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ದೇವರ ಕಡೆ ತಿರುಗುವುದು, ವಿರೋಧಿಗಳು ಕ್ಲೇಶಭಾರದಿಂದ ನಲುಗುವರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ವಿಷ್ಣು ಅಂತರಧಾನನಾದನು; ದೇವರು ಉಪದೇಶಾನುಸಾರ ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡಿದರು.