Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಶುಕ್ರೇಶ್ವರದಿಂದ ಆ ಮಹಾಪ್ರಭ ಲಿಂಗದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು; ಅದರ ಹೆಸರು ಶನೈಶ್ಚರೈಶ್ವರ, ಅದು ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು।

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

ಬುಧೇಶ್ವರದ ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ, ಅಜಾದೇವಿಯ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಸ್ಥಾನದ ಸಮೀಪ, ಅದು ಐದು ಧನುಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿ—ಅತಿದೂರವಲ್ಲ—ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಅದು ಕಲ್ಪಲಿಂಗ; ದೇವರೂ ದಾನವರೂ ಪೂಜಿಸಿದದು. ಛಾಯಾಪುತ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟದಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಪರಮ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

ಯಾರು ಆ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಆದಿರಹಿತನೂ ನಿಧನರಹಿತನೂ ಆದ ದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನೋ, ಅವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೂ ಗ್ರಹಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

ಯಾರ ದೃಷ್ಟಿಮಾತ್ರದಿಂದ ದೇವಾಸುರರ ಮಹಾಗಣವೂ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತದೋ, ಚರಾಚರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಧೀನವಲ್ಲದ ಪ್ರಾಣಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

ದೇವನಾಗಲಿ ದಾನವನಾಗಲಿ—ಸೌರಿ (ಶನಿ) ಪೀಡೆಯಿಂದ ಬಳಲುವವನು, ಶನಿವಾರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೌರೀಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಆ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

ಮಹಾದೇವಿ, ಶಮೀಪತ್ರ, ಎಳ್ಳು, ಮಾಷ (ಉದ್ದಿನಬೇಳೆ), ಬೆಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅನ್ನದಿಂದ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ, ನಿಯಮಾನುಸಾರ ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಕಪ್ಪು ವೃಷಭವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

ಪುರಾಣ-ಶ್ರುತಿ ಸಂಭವಾದ ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ದೇವೇಶನು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

ರಾಜ ದಶರಥನು ಬಲದಿಂದ ರಚಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸರ್ವ ಪೀಡೆಗಳ ಉಪಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ದೇವ ಸೌರೀಶ್ವರನ ಸ್ತುತಿಯಾಗಿ ಪಠನೀಯವಾಗಿದೆ।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜ ದಶರಥನು ಶನೈಶ್ಚರನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದನು? ಮತ್ತು ಆ ದೇವ ಶನೈಶ್ಚರನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ರಘುವಂಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಖ್ಯಾತನಾದ ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಜ ದಶರಥನು ಇದ್ದನು. ಅವನು ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತದ್ವೀಪಗಳ ಅಧಿಪತಿ.

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

ದೈವಜ್ಞರು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು—ಶನಿ ಕೃತ್ತಿಕಾಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾನೆ; ಈಗ ತನ್ನ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವನು.

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

‘ಶಕಟಭೇದ’ ಸಂಭವಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು—ಅದು ದೇವಾಸುರರಿಗೆ ಭಯಂಕರ; ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣ ದುರ್ಭಿಕ್ಷ ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

ಮುನಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಮಂತ್ರಿಗಳೊಡನೆ ಸೇರಿ, ಪೌರರು, ಜನಪದವರು ಮೊದಲಾದವರೊಂದಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಅಶಾಂತಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

ನಿಯಮದಿಂದ ಸೇರಿದ್ದ ಜನರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆ ಸಂಕಟವನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ದೇಶಗಳು, ನಗರಗಳು, ಗ್ರಾಮಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಯಾಕ್ರಾಂತವಾಗಿದ್ದವು. ಆಗ ರಾಜನು ತಾನೇ ವಸಿಷ್ಠಪ್ರಮುಖ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ವಿಚಾರಿಸಿದನು।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

ದಶರಥನು ಹೇಳಿದನು—“ಇದರಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರವೇನು? ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನಗೆ ತಿಳಿಸು।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದನು—“ಆ ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರವು ಭಂಗಗೊಂಡಾಗ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಹೇಗೆ? ಈ ಯೋಗವು ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

ಆಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಅವನು ಪರಮ ಮಹಾಸಾಹಸದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾದ ದಿವ್ಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

ಅವನು ರಥಾರೂಢನಾಗಿ ವೇಗದಿಂದ ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ರಥವು ದಿವ್ಯವಾದ ಕಂಚನಮಯವಾಗಿದ್ದು, ಮಣಿ-ರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

ಅದು ಧ್ವಜಗಳು, ಚಾಮರಗಳು, ಛತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಝಣಝಣಿಸುವ ಕಿಂಕಿಣಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು. ಹಂಸವರ್ಣದ ಶುಭ್ರ ಅಶ್ವಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಮಹಾಕೇತುವಿನಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿ, ಕಿರೀಟ-ಮುಕುಟಗಳಿಂದ ಉಜ್ಜ್ವಲನಾಗಿ, ಅವನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಭಾಸ್ಕರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು.

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

ಅವನು ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಕಿವಿವರೆಗೆ ಎಳೆದು ಸಂಹಾರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು. ಕೃತ್ತಿಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಶನಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಿಜವಾಗಿ ರೋಹಿಣಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ನೋಡಿ ದಶರಥನು ಭ್ರೂಕುಟಿಮುಖನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತನು. ಶನಿಯು ಸಂಹಾರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ—ದೇವಾಸುರರನ್ನೂ ಮರ್ಧಿಸುವುದನ್ನು—

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

ಆಗ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ ಶನಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆಂದನು— “ರಾಜೇಂದ್ರಾ! ನಿನ್ನ ಪೌರುಷ ಪರಮ; ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಅದು ಮಹಾಭಯಂಕರ.”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮನುಷ್ಯರು, ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ನಾಗರು— ನಾನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರುತ್ತೇನೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶೀಘ್ರವೇ ಭಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

ರಾಜೇಂದ್ರಾ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪೌರುಷದಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

ದಶರಥನು ಹೇಳಿದನು— “ಶನಿಯೇ! ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನೀನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬಾರದು; ನದಿಗಳು ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವವರೆಗೆ, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಇರುವವರೆಗೆ.”

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

ಹೇ ಸೌರೇ! ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಇದುವೇ; ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ವರ ನನಗೆ ಬೇಡ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶನಿಯು ಅವನಿಗೆ ಆ ಶಾಶ್ವತ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

ಈ ರೀತಿ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ರಾಜನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾದನು. ಮತ್ತೆ ಸೌರಿಯು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಇನ್ನೊಂದು ವರವನ್ನು ವರಿಸು.”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

ನಂತರ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಶನಿಯ ಬಳಿ ಈ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದನು—“ಹೇ ಭಾಸ್ಕರನಂದನ, ನೀನು ಶಕಟವನ್ನು (ಗಾಡಿಯನ್ನು) ಎಂದಿಗೂ ಮುರಿಯಬಾರದು.”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ದುರ್ಭಿಕ್ಷವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಉಂಟುಮಾಡಬಾರದು. ನನ್ನ ಈ ಕೀರ್ತಿ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲಿ.”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಎರಡು ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಆ ರಾಜನು ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾದನು. ರಥದ ಮೇಲೆ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಇಟ್ಟು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಗಣನಾಥ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ರಾಜ ದಶರಥನು ನಂತರ ಸೌರಿ (ಶನಿ)ಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನೀಲ ಕಿರಣಗಳಿರುವವನೇ, ನೀಲೋತ್ಪಲಸಮಾನನಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮಾಂಸರಹಿತ ಕೃಶದೇಹಧಾರಿಯೇ, ದೀರ್ಘ ದಾಡಿ ಹಾಗೂ ಜಟಾಧಾರಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಧಾರಿಯೇ, ಶುಷ್ಕ ಉದರದಿಂದ ಭಯಂಕರನಾದವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಠೋರ ಅಂಗಗಳಿರುವವನೇ, ದಟ್ಟ ರೋಮಗಳಿರುವವನೇ, ನಿನಗೆ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

ನಿತ್ಯ ಕ್ಷುಧಾರ್ತನಾದವನೇ, ನಿತ್ಯ ತಪ್ತನಾದವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಾಲಾಗ್ನಿರೂಪನೇ, ಹೇ ಕೃತಾಂತಕ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಾಗಲಿ.

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

ದೀರ್ಘದೇಹನಾದವನೇ, ಶುಷ್ಕದೇಹಧಾರಿಯೇ, ಕಾಲದೃಷ್ಟಿಯೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕೋಟರಾಕ್ಷನೇ, ನೋಡುವುದೇ ದುಸ್ತರನಾದವನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ಘೋರನೇ, ರೌದ್ರನೇ, ಭೀಷಣನೇ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗಧಾರಿಯೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸರ್ವಭಕ್ಷಕನೇ, ಹೇ ವಲೀಮುಖ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವಾಗಲಿ.

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

ಹೇ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಭಾಸ್ಕರ, ಅಧರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಭಯಕಾರಕನೇ! ಹೇ ಅಧೋದೃಷ್ಟ, ನಿನಗೆ ವಂದನೆ; ಹೇ ಶ್ಯಾಮವಪು, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

ಹೇ ಮಂದಗಾಮೀ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಖಡ್ಗಧಾರಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಉಗ್ರರೂಪನೇ! ನಿನಗೆ ವಂದನೆ; ಹೇ ಚಂಡತೇಜಸ್ವೀ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದಗ್ಧದೇಹನಾದ, ನಿತ್ಯ ಯೋಗರತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಹೇ ಜ್ಞಾನನೇತ್ರನೇ, ಕಶ್ಯಪವಂಶಪುತ್ರನೇ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

ನೀನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀ; ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತೀ. ದೇವರು, ಅಸುರ, ಮನುಷ್ಯರು; ಪಶು, ಪಕ್ಷಿ, ಸರೀಸೃಪ—ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅಧೀನ.

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

ಹೇ ಸೌರ (ಶನಿ)! ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಬಿದ್ದವರೇ ಶೀಘ್ರ ದೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಯಮ ಮತ್ತು ಸಪ್ತತಾರಕ ಋಷಿಗಳೂ (ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ).

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದವರು ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜ್ಯಭ್ರಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇಶಗಳು, ನಗರ-ಗ್ರಾಮಗಳು, ದ್ವೀಪಗಳು ಹಾಗೂ ಪರ್ವತಗಳೂ (ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವಾಧೀನ).

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

ನಿನ್ನ ರೌದ್ರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದವರು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

ಹೇ ಸೌರೇ! ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು. ವರವನ್ನು ಬೇಡಲು ನಾನು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಸೌರೇ! ಸರ್ವಭೂತಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸು.

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ ದಶರಥನಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸೌರೀ ಮಹಾರಾಜ ಶನಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

ಶನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಹೇ ಸುವ್ರತ! ಈ ಸ್ತವದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ರಘುನಂದನ! ವರವನ್ನು ಹೇಳು; ನಾನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀಡುವೆನು.

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

ದಶರಥನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಿಂಗಾಕ್ಷ! ಇಂದಿನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಪೀಡೆ ಮಾಡಬಾರದು; ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮನುಷ್ಯರು, ಪಶುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸರೀಸೃಪಗಳಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

ಶನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಗ್ರಹಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ದುರ್ಗ್ರಹನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಗ್ರಹಪೀಡೆಯನ್ನು ನಾನೇ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಓ ರಾಜನೇ! ಅಯೋಗ್ಯವಾದ, ಅದೇಯವಾದುದನ್ನು ಬೇಡಿದರೂ ಕೊಡಲಾಗದು; ಆದರೆ ಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

ನೀನು ರಚಿಸಿದ ನನ್ನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಯಾರು ಪಠಿಸುವರೋ—ಪುರುಷರಾಗಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಾಗಲಿ—ನನ್ನ ಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದವರು,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

ಅವರು ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮನುಷ್ಯರು, ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಅಥವಾ ನಾಗರಾಗಿರಲಿ; ಮರಣಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತವರಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಜೀವನದ ಅಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿದವರಾಗಿರಲಿ,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

ಒಮ್ಮೆ ಅಥವಾ ಎರಡು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಿದರೂ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತು, ಆ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಪೀಡೆ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ—ಅವನು ಜನ್ಮಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮೃತ್ಯುಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

ಜನ್ಮನಕ್ಷತ್ರ ಹಾಗೂ ಲಗ್ನಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಮಹಾದಶಾ-ಅಂತರ್ದಶೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಇತರ ಗ್ರಹಶಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಬರುವ ಪೀಡೆಗಳಿಂದ।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

ಈ ವಿಧಾನದಿಂದಲೇ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪೀಡಾಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ರಘುನಂದನ, ಇದನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಈ ವರವನ್ನೂ ನಾನು ದತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಎರಡು ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ರಾಜ ದಶರಥನು ತನ್ನನ್ನು ಕೃತಾರ್ಥನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಶನೈಶ್ಚರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

ಶನಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಹೊರಡಲು ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ವೀರ್ಯವಂತ ರಾಜನು ರಥಾರೂಢನಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು—ದಿವೌಕಸರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ.

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

ಯಾರು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಸೌರಿವಾರದಲ್ಲಿ (ಶನಿವಾರ) ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಗ್ರಹದಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪೀಡೆ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಶನೈಶ್ಚರ ದೇವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸಿದರೆ, ಭಾಸ್ಕರಿ (ಸೌರಶಕ್ತಿ) ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶನಿ ದೈವತದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ, ಸರ್ವಕಾಮಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।