Adhyaya 40

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि श्वेतकेतुप्रतिष्ठितम् । लिंगं महाप्रभावं तु भीमेनाराधितं पुरा

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಶ್ವೇತಕೇತು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಿದ ಮಹಾಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಲಿಂಗದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭೀಮನು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದನು।

Verse 2

केदारेश्वरसांनिध्ये नातिदूरे व्यवस्थितम् । पूजयते त्तद्विधानेन क्षीरस्नानादिभिः क्रमात् । यात्राफलमभिप्रेप्सुः प्रेत्य स्वर्गफलाय वै

ಕೇದಾರೇಶ್ವರನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಅತಿ ದೂರವಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿತವಾದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕ್ಷೀರಸ್ನಾನಾದಿಗಳಿಂದ. ಯಾತ್ರಾಫಲವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ದೇಹಾಂತದ ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

देव्युवाच । श्वेतकेतोस्तु यद्देव लिंगं प्रोक्तं त्वया मम । तस्य जातं कथं देव नाम भीमेश्वरेति च

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಾ! ನೀವು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ ಶ್ವೇತಕೇತುವಿನ ಲಿಂಗವು ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು, ಪ್ರಭು? ಹಾಗೆಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ‘ಭೀಮೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮ ಹೇಗೆ ಲಭಿಸಿತು?

Verse 4

कथं विनिर्मितं पूर्वं तस्मिन्दृष्टे तु किं फलम्

ಅದು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು? ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?

Verse 5

ईश्वर उवाच । आसीत्त्रेतायुगे पूर्वं राजा स्वायंभुवेंतरे । श्वेतकेतुरिति ख्यातो राजर्षिः सुमहातपाः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ, ಶ್ವೇತಕೇತು ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು—ಅತಿಮಹಾತಪಸ್ವಿ ರಾಜರ್ಷಿ.

Verse 6

स प्रभासं समागत्य प्रतिष्ठाप्य महे श्वरम् । तपस्तेपे सुविपुलं सागरस्य तटे शुभे

ಅವನು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಸಾಗರದ ಶುಭ ತಟದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿಪುಲ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು.

Verse 7

पंचाग्निसाधको ग्रीष्मे वर्षास्वाकाशगस्तथा । हेमंते जलमध्यस्थो नव वर्षाणि पंच च

ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಂಚಾಗ್ನಿ-ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ವರ್ಷಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ನಿರಾವರಣವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಹಿಮಂತದಲ್ಲಿ ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು—ಈ ರೀತಿ ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 8

ततश्चतुर्द्दशे देवि तपसा नियमेन च । तुष्टेनोक्तो मया देवि वरं वरय सुव्रत

ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಿ, ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವನ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ನಿಯಮದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—“ಹೇ ಸುವ್ರತೆ, ವರವನ್ನು ಬೇಡು.”

Verse 9

श्वेतकेतुरथोवाच भक्तिं देहि सुनिश्चलाम् । स्थानेऽस्मिन्स्थीयतां देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

ಶ್ವೇತಕೇತು ಹೇಳಿದನು—“ನನಗೆ ಅಚಲ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಓ ಪ್ರಭು, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡು.”

Verse 10

एवमस्त्वित्यथोक्त्वाऽहं तस्यांतर्द्धानमागतः । ततः कालांतरेऽतीते श्वेतकेतुर्महाप्रभः

“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾನು ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅಂತರ್ಧಾನಗೊಂಡೆ. ನಂತರ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ ಆ ಮಹಾಪ್ರಭ ಶ್ವೇತಕೇತು…

Verse 11

समाराध्य त्विदं लिंगं प्राप्तः स्थानं महोदयम् । ततो जातं नाम तस्य श्वेतकेत्वीश्वरं श्रुतम्

ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಅವನು ಮಹೋನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದರ ಹೆಸರು ‘ಶ್ವೇತಕೇತ್ವೀಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 12

अग्नितीर्थे महापुण्ये सर्वपातकनाशने । ततः कलियुगे प्राप्ते भ्रातृभिश्च समन्वितः

ಅಗ್ನಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ—ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೂ ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವೂ ಆದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—ನಂತರ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಾಗ, ಅವನು ತನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸಮೇತನಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 13

तीर्थयात्राप्रसंगेन यदा प्रभासमागतः । भीमसेनो महाबाहुर्वायुपुत्रो ममांशजः

ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ, ಮಹಾಬಾಹು ಭೀಮಸೇನನು—ವಾಯುಪುತ್ರನು, ನನ್ನ ಅಂಶಜನು—ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ।

Verse 14

तल्लिंगं पूजयामास कृत्वा जागेश्वरं निजम् । मत्वा तीर्थं महापुण्यं सागरस्य समीपतः

ಅವನು ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನ ‘ಜಾಗೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಸಾಗರ ಸಮೀಪದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ।

Verse 15

तदा प्रभृति भीमेशं पुनर्नामाऽभवच्छुभम् । दृष्टमात्रेण तेनैव सकृल्लिंगेन भामिनि

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಅದರ ಶುಭನಾಮ ‘ಭೀಮೇಶ’ವೆಂದು ಆಯಿತು; ಹೇ ಭಾಮಿನಿ, ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ…

Verse 16

अन्यजन्मकृतान्येव पापानि सुबहून्यपि । नाशमायांति सर्वाणि तथैवामुष्मिकाणि तु

ಇತರೆ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಷ್ಟೇ ಪಾಪಗಳಿದ್ದರೂ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪರಲೋಕಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಪಾಪಗಳೂ ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 40

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भीमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ಭೀಮೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।