Adhyaya 33

Verse 1

देव्युवाच । पितुर्वधामर्षसुजात मन्युना यद्यत्कृतं कर्म पुरा महर्षिणा । दधीचिपुत्रेण सुरप्रसाधिना सर्वं श्रुतं तद्धि मया समाधिना

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಪಿತೃವಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಮರ್ಷಜನ್ಯ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ದಧೀಚಿಪುತ್ರನಾದ, ದೇವಕಾರ್ಯಸಾಧಕ ಮಹರ್ಷಿಯು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರವಣಮಾಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 2

पुनःपुनर्वै विबुधैः समानं यद्वृत्तमासी त्किमपि प्रधानम् । कार्यं हि तत्सर्वमनुक्रमेण विज्ञातुमिच्छामि कुतूहलेन

ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮುಖ್ಯ ಘಟನೆ ಏನು? ಆ ಸಮಸ್ತ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 3

ईश्वर उवाच । उक्तो यदासौ विबुधैः समस्तैरापः पुरा त्वं भुवि भक्षयस्व । यतोऽमराणां प्रथमं हि जाता आपोऽग्रजाः सर्वसुरासुरेभ्यः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ, ‘ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀರುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಅಮರರಲ್ಲಿ ನೀರೇ ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದವು—ಎಲ್ಲ ದೇವಾಸುರರಿಗೆ ಅಗ್ರಜಗಳು।

Verse 4

तेनैवमुक्तस्तु महात्मना तदा प्रदर्शयध्वं मम ता यतः स्थिताः । पीत्वा सुराः सर्वमहं पुरस्तात्कृत्यं करिष्ये सुरभक्षणं हि

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—‘ಆ ನೀರುಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ. ಅವನ್ನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುಡಿದ ನಂತರ ನಾನು ಮುಂದಿನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅದೇ ದೇವಭಕ್ಷಣ.’

Verse 5

तत्रापि नेतुं यदि मां समर्था यत्रासते वारिचयाः समेताः । अतोऽन्यथा नाहमलीकवादी प्राणे प्रयाते मुनिवाक्यकारी

‘ನೀವು ನನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರೆ—ನೀರಿನ ಸಮೂಹಗಳು ಸೇರಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ—ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಸುಳ್ಳುಗಾರನಲ್ಲ; ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿದರೂ ಮುನಿವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನು.’

Verse 6

आहोक्ते पुंडरीकाक्ष और्वं हि वाडवं तदा । त्वां प्रापयिष्ये यत्रापः केन यानेन वाडव

ಆಗ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನು ವಾಡವ (ಔರ್ವ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಯತ್ರ ಆಪಃ ಇರುವವೋ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಿಸುವೆನು; ಆದರೆ ಹೇ ವಾಡವ, ಯಾವ ಯಾನದಿಂದ ಹೋಗುವೆ?”

Verse 7

वाडव उवाच । नाहं हयादिभिर्यानैर्गंतुं तत्र समुत्सहे । कुमारीकरसंपर्कमेकं मुक्त्वा मतं हि मे

ವಾಡವನು ಹೇಳಿದನು— “ಕುದುರೆ ಮೊದಲಾದ ಯಾನಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ನಾನು ಸಿದ್ಧನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಒಂದೇ ಮಾರ್ಗ ಸಮ್ಮತ—ಕುಮಾರಿಯ ಕೈಸ್ಪರ್ಶ.”

Verse 8

विष्णुरुवाच । एतत्ते सुलभं यानं तां कन्यामानयाम्यहम् । या त्वां नेतुं समर्था स्यादपां स्थानं सुनिश्चितम्

ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು— “ಇದು ನಿನಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಯಾನ. ನಾನು ಆ ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಕರೆತರುವೆನು; ಅವಳು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಜಲಗಳ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಸಮರ್ಥಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.”

Verse 9

ईश्वर उवाच । सुरभीशापसंतप्ता प्रागुपात्तदशाफला । सरस्वती यानभूता तस्य सा विष्णुना कृता

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— “ಸುರಭಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ, ಹಿಂದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸ್ಥಿತಿಯ ಫಲವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ವಿಷ್ಣುವು ಅವನ ಯಾನವಾಗಿ ಮಾಡಿದನು.”

Verse 10

ततोऽब्रवीद्विभुर्गंगां पार्श्वतः समुपस्थिताम् । एनं वह्निं महाभागे वेगान्नय महोदधिम् । नान्या शक्ता समानेतुं त्वां विना लोकपावनि

ನಂತರ ಪ್ರಭುವು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ವೇಗದಿಂದ ಮಹೋದಧಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು. ಹೇ ಲೋಕಪಾವನಿ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿಸಲಾರರು.”

Verse 11

गङ्गोवाच । नास्ति मे भगवञ्छक्ति रौर्वं वोढुं जगत्पते । रौद्ररूपी महानेष दहत्येवानलो भृशम्

ಗಂಗೆ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವನ್, ಹೇ ಜಗತ್ಪತೇ! ರೌರ್ವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಹೊರುವ ಶಕ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲ. ಈ ಮಹಾಬಲವಾದ ರೌದ್ರರೂಪ ಜ್ವಾಲೆ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 12

ततस्तु यमुनां प्राह सिन्धुं तस्या ह्यनन्तरम् । अन्या नदीश्च विविधाः पृथक्पृथगुदारधीः

ನಂತರ ಅವನು ಯಮುನೆಗೆ ಹೇಳಿದರು; ಅವಳ ನಂತರ ಸಿಂಧುವಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ವಿವಿಧ ನದಿಗಳಿಗೂ— ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ತನ್ನ ತನ್ನ ಉದಾರ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ.

Verse 13

अशक्तास्ताः समानेतुं पृष्टाश्च सुरसत्तमैः । ततः सरस्वतीं प्राह देवदेवो जनार्द्दनः । त्वमेव वज कल्याणि प्रतीच्यां लवणोदधौ

ಆ ನದಿಗಳು ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕೇಳಿದರೂ ಅದನ್ನು ತರುವಲ್ಲಿ ಅಶಕ್ತರಾದವು. ಆಗ ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನು ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— ‘ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ! ನೀನೇ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಲವಣೋದಧಿ (ಸಮುದ್ರ) ಕಡೆಗೆ ಹೋಗು.’

Verse 14

एवं कृते सुराः सर्वे भविष्यन्ति भयोज्झिताः । अन्यथा वाडवेनैते दह्यंते स्वेन तेजसा

ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಭಯವಿಲ್ಲದವರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇವರು ವಾಡವನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಡುವರು.

Verse 15

तस्मात्त्वं रक्ष विबुधाने तस्मात्तुमुलाद्भयात् । मातेव भव सुश्रोणि सुराणामभयप्रदा

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಭೀಕರ ಭಯದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ! ತಾಯಿಯಂತೆ ಆಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡು.

Verse 16

एवमुक्ता हि सा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । आह नाहं स्वतन्त्रास्मि पिता मे ध्रियते चिरात्

ಆ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ವಿಷ್ಣು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು—“ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರಳಲ್ಲ; ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಅಧಿಕಾರವು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇದೆ।”

Verse 17

तस्याहं कारिणी नित्यं कुमारी च धृतव्रता । कालत्रयेप्यस्वतन्त्रा श्रूयते विबुधैः सुता

“ನಾನು ಸದಾ ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವಳು—ಕುಮಾರಿ, ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾದವಳು. ಮೂರು ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರಳಲ್ಲ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।”

Verse 18

पित्रादेशं विना नाहं पदमेकमपि क्वचित् । गच्छामि तस्मात्कोऽप्यन्य उपायश्चिंत्यतां हरे

“ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಹರಿ, ಬೇರೆ ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿರಿ।”

Verse 19

तत्स्वरूपं विदित्वैवं समभ्येत्य पितामहम् । तमब्रवीद्वासुदेवो देवकार्यमिदं कुरु

ಹೀಗೆ ನಿಜಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ವಾಸುದೇವನು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ದೇವಕಾರ್ಯವಾದ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ।”

Verse 20

नान्यथा शक्यते नेतुं वाडवोऽग्निर्महाबलः । अदृष्टदोषां मुक्त्वेमां कुमारीं तनयां तव

“ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ದೋಷವಿಲ್ಲದ ಈ ಕುಮಾರಿಯನ್ನು—ನಿನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು—ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸು।”

Verse 21

तच्छ्रुत्वा विष्णुना प्रोक्तं कुमारीं तनयां तदा । शिरस्याधाय सस्नेहमुवाच प्रपितामहः

ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಆಗ ಸ्नेಹದಿಂದ ತನ್ನ ಕನ್ಯೆಯಾದ ಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 22

याहि देवि सुरान्सर्वान्रक्ष त्वं भयमागतान् । विनिक्षिप त्वं नीत्वैनं वाडवं लवणांभसि । पितुर्वाक्यं हि सा श्रुत्वा प्रोवाच श्रुतिलक्षणा

“ದೇವಿ, ಹೋಗು; ಭಯದಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಈ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಲವಣಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಕು.” ಪಿತೃವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶ್ರುತಿ-ಲಕ್ಷಣೆಯುಳ್ಳ ದೇವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 23

सरस्वत्युवाच । एषास्मि प्रस्थिता तात तव वाक्या दसंशयम् । रौद्रोऽयं वाडवो वह्निस्तनुं मे भक्षयिष्यति

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು— “ತಾತ, ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಈ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿ ರೌದ್ರವಾದುದು, ಇದು ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ದಹಿಸಲಿದೆ।”

Verse 24

प्राप्तं कलियुगं रौद्रं सांप्रतं पृथिवीतले । लोकः पापसमाचारः स्पर्शयिष्यति मां प्रभो

“ಪ್ರಭೋ, ಈಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ರೌದ್ರವಾದ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಿದೆ; ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವರು।”

Verse 25

ततो दुःखतरं किं स्याद्यत्पापैः सह संगमः

“ಪಾಪಿಗಳ ಸಂಗತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದ ದುಃಖ ಇನ್ನೇನು ಇರಬಹುದು?”

Verse 26

ब्रह्मोवाच । यदि पापजनाकीर्णं न वांछसि धरातलम् । पातालतलसंस्था त्वं नय वह्निं महोदधौ

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಪಾಪಜನರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭೂತಲವನ್ನು ನೀನು ಬಯಸದಿದ್ದರೆ, ಪಾತಾಳತಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮಹೋದಧಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು।

Verse 27

यदातिश्रमसंयुक्ता वह्निना दह्यसे भृशम् । तदा विभिद्य वसुधां प्रत्यक्षा भव पुत्रिके

ನೀನು ಅತಿಶ್ರಮದಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ದಹಿಸಲ್ಪಡುವಾಗ, ಆಗ ವಸುದೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗು, ಓ ಪುತ್ರಿಕೆ।

Verse 28

कृत्वा वक्त्रं विशालाक्षि प्राची भव सुमध्यमे । ततो यास्यंति तीर्थानि त्वां श्रांतां चारुहासिनीम्

ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷಿ, ಸುಮಧ್ಯಮೆ! ಮುಖವನ್ನು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರಾಚೀಮುಖಿಯಾಗಿರು; ಆಗ, ಓ ಚಾರುಹಾಸಿನಿ, ನೀ ಶ್ರಾಂತಳಾಗಿರುವಾಗ ತೀರ್ಥಗಳು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ।

Verse 29

तानि सर्वाणि चागत्य साहाय्यं ते वरानने । करिष्यंति त्रयस्त्रिंशत्कोट्यो वै मम शासनात्

ಓ ವರಾನನೆ! ಆ ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳು ಬಂದು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡುವವು—ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮுப்பತ್ತ್ಮೂರು ಕೋಟಿ।

Verse 30

गच्छ पुत्रि न संतापस्त्वया कार्यः कथंचन । अरिष्टं व्रज पंथानं मा सन्तु परिपंथिनः

ಹೋಗು, ಓ ಪುತ್ರಿ; ನೀ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸಂತಾಪಪಡಬೇಡ. ಅಪಾಯರಹಿತ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗು; ನಿನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಅಥವಾ ಶತ್ರುಗಳು ಇರದಿರಲಿ।

Verse 31

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तदा तेन ब्रह्मणाथ सरस्वती । त्यक्त्वा भयं हृष्टमनाः प्रयातुं समुपस्थिता

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸರಸ್ವತಿ ಭಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 32

तस्याः प्रयाणसमये शंखदुंदुभिनिःस्वनैः । मंगलानां च निर्घोषैर्जगदापूरितं शुभैः

ಅವಳ ಪ್ರಯಾಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಂಖ-ದುಂದುಭಿಗಳ ನಿನಾದ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಘೋಷಗಳ ಶುಭಧ್ವನಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಪವಿತ್ರಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 33

सितांबरधरा देवी सितचंदनगुंठिता । शारदांबुदसंकाशा तारहारविभूषिता

ದೇವಿ ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಣಿ, ಬಿಳಿ ಚಂದನಲೇಪಿತೆ; ಶರದೃತುವಿನ ಮೋಡದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 34

संपूर्णचंद्रवदना पद्मपत्रायतेक्षणा । कीर्तिर्यथा महेंद्रस्य पूरयन्ती दिशो दश

ಅವಳ ಮುಖ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರದಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲಪತ್ರಗಳಂತೆ; ಮಹೇಂದ್ರನ ಕೀರ್ತಿಯಂತೆ ದಶದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 35

स्वतेजसा द्योतयंती सर्वमाभासयज्जगत् । अनुव्रजंती गंगा वै तयोक्ता वरवर्णिनि

ಅವಳು ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಅವಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಗಂಗೆಯೂ ಬಂದಳು—ಹೇ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಉಕ್ತವಾಯಿತು।

Verse 36

द्रक्ष्यामि त्वां पुनरहं कुत्र वै वसतीं सखि । एवमुक्ता तया गंगा प्रोवाच स्निग्धया गिरा

“ಸಖಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣುವೆ—ನೀನು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಗಂಗೆಯು ಸ್ನಿಗ್ಧವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 37

यदैव वीक्षसे प्राचीदिशि प्राप्स्यसि मां तदा । सुरैः परिवृता सर्वैस्तत्राहं तव सुवृते

ನೀನು ಯಾವಾಗ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ನೋಡುವೆಯೋ, ಆಗಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಹೇ ಸುವ್ರತೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ಪರಿವೃತಳಾಗಿ ನಿನಗಾಗಿ ಸನ್ನಿಧಿಯಾಗಿರುವೆ.

Verse 38

दर्शनं संप्रदास्यामि त्यज शोकं शुचिस्मिते । तामापृच्छ्य ततो गंगां पुनर्दर्शनमस्तु ते

ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡುವೆ; ಹೇ ಶুচಿಸ್ಮಿತೆ, ಶೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ನಂತರ ಗಂಗೆಯನ್ನು ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ—ನಿನಗೆ ಪುನರ್ದರ್ಶನವಾಗಲಿ.

Verse 39

गच्छ स्वमालयं भद्रे स्मर्त्तव्याऽहं त्वयाऽनघे । यमुनापि तथा चैवं गायत्री सुमनोरमा

ಹೇ ಭದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗು; ಹೇ ಅನಘೆ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಯಮುನೆಯನ್ನು ಕೂಡ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನೋಹರ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸು.

Verse 40

सावित्रीसहिताः सर्वाः सख्यः संप्रेषितास्तदा । ततो विसृज्य तां देवी नदी भूत्वा सरस्वती

ಆಗ ಸಾವಿತ್ರಿಯೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಸಖಿಯರೂ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ನಂತರ ದೇವಿಯು ಅವಳನ್ನು ವಿದಾಯ ಮಾಡಿ, ನದಿರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸರಸ್ವತಿಯಾಗಿ ಆಯಿತು.

Verse 41

हिमवंतं गिरिं प्राप्य प्लक्षात्तत्र विनिर्गता । अवतीर्णा धरापृष्ठे मत्स्यकच्छपसंकुला

ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ಲಕ್ಷವೃಕ್ಷದಿಂದ ಅವಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಳು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ, ಮೀನುಗಳೂ ಕಚ್ಛಪಗಳೂ ತುಂಬಿದವಳಾದಳು.

Verse 42

ग्राहडिंडिमसंपूर्णा तिमिनक्रगणैर्युता । हसंती च महादेवी फेनौघैः सर्वतो दिशम्

ಗ್ರಾಹಗಳ ಡಿಂಡಿಮನಾದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ತಿಮಿ-ಮತ್ಸ್ಯ ಮತ್ತು ಮಕರಗಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದ ಮಹಾದೇವಿ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಾ, ನುರಿಗೆಯ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಚಿಮ್ಮಿಸಿದಳು.

Verse 43

पुण्यतो यवहा देवीस्तूयमाना द्विजातिभिः । वाडवं वह्निमादाय हयवेगेन निःसृता

ಪുണ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ದೇವಿ ದ್ವಿಜರಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕುದುರೆಯ ವೇಗದಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಳು.

Verse 44

भित्त्वा वेगाद्धरापृष्ठं प्रविष्टाथ महीतलम् । यदायदाभवच्छ्रांता दह्यते वाडवाग्निना । तदातदा मर्त्यलोके याति प्रत्यक्षतां नदी

ವೇಗದಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಅವಳು ಭೂಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ಅವಳು ಶ್ರಾಂತಳಾಗಿ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೋ, ಆಗಾಗ ಆ ನದಿ ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 45

ततस्तु जायते प्राची संतप्ता वाडवेन तु । ततो वै यानि तीर्थानि कीर्त्तितानि पुरातनैः

ಅನಂತರ ವಾಡವ (ಅಗ್ನಿ)ಯಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ ‘ಪ್ರಾಚೀ’ ಎಂಬ ನದಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಪುರಾತನರು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ತೀರ್ಥಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ (ಅವಳೊಂದಿಗೆ) ಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 46

दिव्यांतरिक्षभौमानि सांनिध्यं यांति भामिनि । ततश्चाश्वासिता तैः सा सरस्वती पुनर्नदी । पातालतलमा साद्य जगाम मकरालयम्

ಓ ಭಾಮಿನಿ! ದಿವ್ಯ, ಆಕಾಶೀಯ ಮತ್ತು ಭೌಮ ತೀರ್ಥಶಕ್ತಿಗಳು ಅವಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದುವು. ಅವುಗಳಿಂದ ಆಶ್ವಾಸಿತಳಾದ ಸರಸ್ವತಿ ಪುನಃ ನದಿರೂಪವಾಗಿ ಪಾತಾಳತಲವನ್ನು ಸೇರಿ ಮಕರಾಲಯವಾದ ಸಮುದ್ರಧಾಮಕ್ಕೆ ಗಮಿಸಿದಳು.

Verse 47

खदिरामोदमासाद्य तत्र सा वीक्ष्य सागरम् । गंतुं प्रवृत्ता तं वह्निमादाय सुरसुंदरि

ಖದಿರ ವೃಕ್ಷಗಳ ಸುಗಂಧಮಯ ಉಪವನವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಾಗರವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅನಂತರ ಆ ಸುರಸುಂದರಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಹೊರಟಳು.

Verse 48

निरूढभारमात्मानं देवादेशाद्विचिंत्य सा । प्रहृष्टा सुमनास्तस्मात्प्रवृत्ता दक्षिणामुखी

ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಭಾರವು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಅವಳು ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ ಶಾಂತಮನಸ್ಸಿನವಳಾದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ದಕ್ಷಿಣಮುಖಿಯಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.

Verse 49

एतस्मिन्नेव काले तु ऋषयो वेदपारगाः । चत्वारश्च महादेवि प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ವೇದಪಾರಂಗತರಾದ ನಾಲ್ವರು ಋಷಿಗಳು ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

Verse 50

हरिणश्चाथ वज्रश्च न्यंकुः कपिल एव च । तपस्तप्यंति तत्रस्थाः स्वाध्यायासक्तमानसाः

ಹರಿಣ, ವಜ್ರ, ನ್ಯಂಕು ಮತ್ತು ಕಪಿಲ—ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ—ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು; ಅವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ (ವೇದಪಠಣ)ದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು.

Verse 51

पृथक्पृथक्समाहूताः स्नानार्थं तैः सरस्वती । सागरः सम्मुखस्तस्याः सहसा सम्मुपस्थितः

ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ, ಸರಸ್ವತಿಯ ಎದುರು ಸಹಸಾ ಸಾಗರನು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 52

ततः सा चिन्तयामास कथं मे सुकृतं भवेत् । शापभीता च सा साध्वी पंचस्रोतास्तदाऽभवत्

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ಚಿಂತಿಸಿದಳು—“ನನಗೆ ಪುಣ್ಯ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗಲಿ?” ಶಾಪಭೀತಳಾದ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಆಗ ಪಂಚಸ್ರೋತಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದಳು।

Verse 53

एकैकं तोषयामास तमृषिं वरवर्णिनि । ततोऽस्याः पंच नामानि जातानि पृथिवीतले

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ! ಅವಳು ಆ ಋಷಿಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಐದು ನಾಮಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು।

Verse 54

हरिणी वज्रिणी न्यंकुः कपिला च सरस्वती । पानावगाहनान्नृणां पंचस्रोताः सरस्वती

ಹರಿಣೀ, ವಜ್ರಿಣೀ, ನ್ಯಂಕು, ಕಪಿಲಾ ಮತ್ತು (ಮುಖ್ಯ) ಸರಸ್ವತೀ—ಹೀಗೆ ಸರಸ್ವತೀ ಪಂಚಸ್ರೋತಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾದಳು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾನಮಾಡಿ ಸ್ನಾನಿಸಿದರೆ ಮಾನವರು ಪವಿತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 55

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । एषां संयोगजं चान्यन्नराणां पंचमं हि यत्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಸುರಾಪಾನ, ಕಳ್ಳತನ, ಗುರುಪತ್ನೀಗಮನ—ಮತ್ತು ಇವುಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಪವೂ ಮಾನವರಿಗೆ ಐದನೆಯ ಮಹಾಪಾಪವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 56

एतत्पंचविधं पुंसां पंचधाऽवस्थिता सती । नाशयेत्पातकं घोरं सखीभिः सहिता नदी

ಪುರುಷರ ಪಾಪಗಳ ಈ ಪಂಚವಿಧ ಸಮೂಹವನ್ನು—ಪಂಚರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಆ ನದಿ, ಸಖೀಭೂತ ಐದು ಪ್ರವಾಹಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭಯಂಕರ ಪಾತಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 57

ब्रह्महत्यां महाघोरां प्रतिलोमा सरस्वती । पानावगाहनान्नृणां नाशयत्यखिलं हि सा

ಪ್ರತಿಲೋಮಾ ಸರಸ್ವತೀ—ಅವಳ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಮಾನವರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತಹ ಮಹಾಘೋರ ಪಾತಕವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 58

प्रमादान्मदिरापानदोषेणोपहतात्मनाम् । तद्व्यपोहाय कपिला द्विजानां वहते नदी

ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮದ್ಯಪಾನದ ದೋಷದಿಂದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾದ ದ್ವಿಜರ ಆ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ಕಪಿಲಾ ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 59

उपवासाज्जपाद्धोमात्स्नानात्पानाद्द्विजन्मनाम् । सप्ताहान्नाशयेत्पापं तत्तद्भावेन चेतसा

ಉಪವಾಸ, ಜಪ, ಹೋಮ, ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು (ತೀರ್ಥಜಲ) ಪಾನ—ಇವುಗಳಿಂದ ದ್ವಿಜರ ಪಾಪವು ಏಳು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೆ ತಕ್ಕ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿದಾಗ।

Verse 60

स्वयं तेऽपि विशुध्यंति यथोक्तविधिकारिणः । न्यंकुं नदीं समासाद्य महतः पातकात्कृतात्

ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಆಚರಿಸುವವರು ತಾವೇ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ; ನ್ಯಂಕು ನದಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ತಾವು ಮಾಡಿದ ಮಹಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 61

स्नानोपासनपानेन वज्रिणी गुरुतल्पगम् । नाशयत्यखिलं पुंसां पापं भूरिभयंकरम्

ಸ್ನಾನ, ಉಪಾಸನೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಜಲಪಾನದಿಂದ ವಜ್ರಿಣೀ ಪುರುಷರ ಗುರುತಲ್ಪಗಮನವೆಂಬ ಅತಿಭಯಂಕರ ಪಾಪವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 62

संयोगजस्य पापस्य हरणाद्धरिणी स्मृता । नदी पुण्यजलोपेता सप्ताहमवगाहनात्

ಅಸಂಗತ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದರಿಂದ ಅವಳು ‘ಹರಿಣೀ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಪುಣ್ಯಜಲಸಂಪನ್ನವಾದ ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಏಳು ದಿನ ಅವಗಾಹನ ಮಾಡಿದರೆ ಶುದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 63

एवमेतानि पापानि सर्वाणि सुरसुंदरि । नदी नाशयते तथ्यं पंचस्रोता सरस्वती

ಹೀಗೆ, ಓ ಸುರಸುಂದರಿ! ಐದು ಪ್ರವಾಹಗಳಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 64

ततोऽपश्यत्पुनश्चारु सा देवी पथि संस्थितम् । पर्वतं सागरस्यांते रोद्धुं मार्गमिव स्थितम्

ನಂತರ ಆ ಸುಂದರ ದೇವಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದಳು—ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರ್ವತ ನಿಂತಿತ್ತು; ಅದು ಅವಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಡೆಯುವಂತೆ ಸ್ಥಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 65

ब्रह्माण्डमानदण्डोऽयं पुरतो गिरिसत्तमः । व्रजन्त्याः सुरकार्येण मम विघ्नकरः स्थितः

“ಈ ಗಿರಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಕ್ಕೇ ಮಾನದಂಡದಂತೆ; ದೈವಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇದು ವಿಘ್ನವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.”

Verse 66

उच्चैस्तरं महाशैलमवलोक्य सरस्वती । अथ वेगेन रुद्धेन गिरिणा विस्मिता सती

ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಹಾಶೈಲವನ್ನು ಕಂಡು ಸರಸ್ವತಿ—ಆ ಶಿಖರದಿಂದ ತನ್ನ ವೇಗಧಾರೆ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು—ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡಳು।

Verse 67

एवं संचिन्तयेद्यावन्मनसा तन्म हाद्भुतम् । तावन्मंगलशब्देन प्रतिबुद्धः कृतस्मरः

ಆ ಮಹಾದ್ಭುತ ವಿಷಯವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಮಂಗಳಶಬ್ದದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 68

गिरिशृंगद्वंद्वचरं ददर्श पुरुषं च सा । तामाह देवीं स नगो मार्गो नास्तीह सुव्रते

ಅವಳು ಎರಡು ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡಳು. ಆ ಪರ್ವತವು ದೇವಿಗೆ—“ಸುವ್ರತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು।

Verse 69

अन्यत्र क्वापि गच्छ त्वं यत्र तेऽभिमतं शुभे । आहैवमुक्ते सा देवी नरं नगशिरःस्थितम्

“ಶುಭೇ, ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದೆಡೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗು.” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ದೇವಿಯು ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ನರನಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದಳು।

Verse 70

देवादेशात्समायाता न निरोध्या गिरे त्वया । एवमुक्ते गिरिः प्राह तां देवीं सुमनोरमाम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು—“ದೇವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಓ ಗಿರೀ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಬಾರದು.” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಾಗ, ಪರ್ವತವು ಆ ಮನೋಹರ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿತು।

Verse 71

पर्वतोऽहं त्वया भद्रे किं न ज्ञातः कृतस्मरः । त्वत्स्पर्शनान्न दोषोस्ति कुमारी त्वं यतोऽनघे

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ಪರ್ವತನು; ಆದರೂ ನೀನು ನನನ್ನು ಏಕೆ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ? ಹೇ ಅನಘೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಕುಮಾರಿ.

Verse 72

अतस्त्वां वरये देवि भार्या मे भव सुव्रते

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ! ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗು.

Verse 73

सरस्वत्युवाच । पिता मे ध्रियते यस्मात्तेन नाहं स्वयंवरा । तव भार्या भविष्यामि मार्गं यच्छ ममाधुना

ಸರಸ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು— ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆ ಪಾಲಿಸಲ್ಪಡುವುದರಿಂದ ನಾನು ಸ್ವಯಂವರವಲ್ಲ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆ; ಈಗ ನನಗೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 74

एवमुक्तो गिरिः प्राह अनिच्छंतीं महाबलात् । उद्वाहयिष्ये त्वां भद्रे कस्त्राता स्ति तवाधुना

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಗಿರಿ ಹೇಳಿದರು— ಅವಳು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ ಮಹಾಬಲದಿಂದ: ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ; ಈಗ ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಕ ಯಾರು?

Verse 75

सा तं मनोभवाक्रान्तं मत्वा दिव्येन चक्षुषा । आह नास्ति मम त्राता त्वामेव शरणं गता

ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನು ಕಾಮದಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— ನನಗೆ ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲ; ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 76

त्वयोद्वाह्या यद्य वश्यमहमेवं महाबल । अस्नातां नोद्वह विभो स्नानं कर्त्तुं च देहि मे

ನನ್ನ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೀನೇ ಮಾಡಬೇಕೆಂದೇ ಇದ್ದರೆ, ಹೇ ಮಹಾಬಲ, ಹೇ ಪ್ರಭು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡದ ನನ್ನನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಬೇಡ. ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡು.

Verse 77

तामुवाच ततः शैलः स्वसंपदभिमानवान् । सौख्यदं पश्य सुभगे मयि संपूर्णवैभवम्

ನಂತರ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿದ ಪರ್ವತವು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿತು—ಹೇ ಸುಭಗೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡು; ಇದು ಸುಖಪ್ರದವಾಗಿದೆ.

Verse 78

द्वंद्वानि यत्र गायंति किंनराणां मनोरमम् । श्रूयते च सुनिध्वानं तंत्रीवाद्यमथापरम्

ಅಲ್ಲಿ ಕಿನ್ನರರ ಮನೋಹರ ಪ್ರತಿಗೀತೆಗಳು ಹಾಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ತಂತ್ರೀವಾದ್ಯಾದಿಗಳ ಮಧುರ, ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ನಾದವೂ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 79

तत्र तालास्तमालाश्च पिप्पलाः पनसास्तथा । सदैव फलपुष्पाश्चा दृश्यंते सुमनोरमाः

ಅಲ್ಲಿ ತಾಳ, ತಮಾಲ, ಪವಿತ್ರ ಪಿಪ್ಪಲ ಮತ್ತು ಹಲಸು ಮರಗಳಿವೆ; ಅವು ಸದಾ ಹಣ್ಣು-ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

Verse 80

कुटजैः कोविदारैश्च कदंबैः कुरबैस्तथा । मत्तालिकुलघुष्टैश्च भूधरो भाति सर्वतः

ಕುಟಜ, ಕೋವಿದಾರ, ಕದಂಬ, ಕುರಬ ಮರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮತ್ತಾದ ಜೇನುನೊಣಗಳ ಗುಂಪಿನ ಗುಂಜಾರದಿಂದ ತುಂಬಿ—ಆ ಭೂಧರನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 81

हरांगरागवद्भाति क्वचित्कुटजकुड्मलैः । क्वचित्तु कर्णिकारैश्च विष्णोर्वासःसमप्रभः

ಕೆಲವೆಡೆ ಕುಟಜ ಕುದ್ಮಲಗಳಿಂದ ಅದು ಹರನ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಂಗರಾಗದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕರ್ಣಿಕಾರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುಧಾಮಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 82

तमालदलसंछन्नः क्वचिद्वैवस्वतद्युतिः । क्वचिद्धातुविलिप्तांगो गणाध्यक्षवपुर्नगः

ಕೆಲವೆಡೆ ತಮಾಲದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಈ ಗಿರಿ ವೈವಸ್ವತ (ಸೂರ್ಯ) ಸಮ ದ್ಯುತಿಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಖನಿಜವರ್ಣಗಳಿಂದ ಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಗಣಾಧ್ಯಕ್ಷನ ರೂಪಮಹಿಮೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 83

चतुर्मुख इवाभाति हरितालवपुः क्वचित् । क्वचित्सप्तच्छदैर्विष्णोर्वपुषा भात्ययं गिरिः

ಕೆಲವೆಡೆ ಹರಿತಾಲವರ್ಣ ದೇಹದಿಂದ ಇದು ಚತುರ್ಮುಖ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನಂತೆ ಭಾಸಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಪ್ತಚ್ಛದ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ಗಿರಿ ವಿಷ್ಣುರೂಪದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 84

क्वचित्कात्यायनीप्रख्यः प्रियंगुसुसमाकुलः । क्वचित्केसरसंयुक्तैरनलाभो विभात्यसौ

ಕೆಲವೆಡೆ ಪ್ರಿಯಂಗು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಇದು ಕಾತ್ಯಾಯನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಸರದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಅಗ್ನಿರಾಶಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 85

वृत्तैः सपुलकैः स्निग्धैः स्त्रीणामिव पयोधरैः । दुष्प्राप्यैरल्पपुण्यानां क्वचिदाभाति बिल्वकैः

ಕೆಲವೆಡೆ ಇದು ಬಿಲ್ವವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ—ವೃತ್ತ, ಸ್ನಿಗ್ಧ, ಹೊಸ ಮೊಗ್ಗುಗಳಿಂದ ಪುಲಕಿತ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಪಯೋಧರಗಳಂತೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಪಪುಣ್ಯರಿಗೆ ಅವು ದುರ್ಲಭ।

Verse 86

सिंहैर्व्याघ्रैर्मृगैर्नागैर्वराहैर्वानरैस्तथा । क्वचित्क्वचिदसौ भाति परस्परमनुव्रतैः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಕೆಲವೆಡೆ ಸಿಂಹ, ವ್ಯಾಘ್ರ, ಮೃಗ, ಗಜ, ವರಾಹ ಮತ್ತು ವಾನರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪರಸ್ಪರ ಅನುರಕ್ತವಾಗಿ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅನುವ್ರತವಾಗಿ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 87

शूलिकोद्भिन्नमाकाशमिव कुर्वद्भिरुच्चकैः । एवमुक्ते प्रत्युवाच शारदा तं नगोत्तमम्

ಅವರು ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಶೂಲಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಭೇದಿಸುವಂತೆ ಕೋಲಾಹಲ ಮಾಡಿದರು; ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶಾರದೆಯು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು.

Verse 88

यदि मां त्वं परिणये रुदंतीमेकिकां तथा । गृहाण वाडवं हस्ते यावत्स्नानं करोम्यहम्

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು—ಅಳುತ್ತಿರುವ ಏಕಾಕಿನಿಯನ್ನು—ವಿವಾಹವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ಈ ವಾಡವವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೋ.

Verse 89

एवमुक्ते स जग्राह त नगेद्रोऽपवर्जिम् । कृतस्मरस्तत्संस्पर्शात्क्षणाद्भस्मत्वमागतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಪರ್ವತರಾಜನು ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದನು; ಆದರೆ ‘ಕೃತಸ್ಮರ’ ಎಂಬವನು ಆ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 90

ततः प्रभृति ते तस्य पाषाणा मृदुतां गताः । गृहदेवकुलार्थाय गृह्यंते शिल्पिभिः सह

ಆಮೇಲೆ ಆ ಸ್ಥಳದ ಕಲ್ಲುಗಳು ಮೃದುತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದವು; ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಅವನ್ನು ಗೃಹದೇವತೆ ಹಾಗೂ ಕುಲದೇವತೆಗಾಗಿ ಮನೆಯ ದೇವಾಲಯ-ದೇವಕುಲ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಯೋಗ್ಯವೆಂದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 91

दग्ध्वा कृतस्मरं देवी पुनरादाय वाडवम् । समुद्रस्य समीपे सा स्थिता हृष्टतनूरुहा

ಕೃತಸ್ಮರನನ್ನು ದಹಿಸಿ ದೇವಿಯು ಪುನಃ ವಾಡವಾಗ್ನಿಯನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಸಮುದ್ರದ ಸಮೀಪ ನಿಂತಳು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 92

तत्रस्था सा महादेवी तमाह वडवानलम् । पश्य वाडव गर्जन्तं सागरं पुरतः स्थितम्

ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮಹಾದೇವಿಯು ವಾಡವಾನಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಓ ವಾಡವ, ನೋಡು; ನಿನ್ನ ಮುಂದೇ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಗರ ನಿಂತಿದೆ.”

Verse 93

गर्जंतं सोऽपि तं दृष्ट्वा प्रसर्पंतं च वीचिभिः । तामाह किमिदं भद्रे भीतो मे लवणोदधिः

ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹರಿದುಬರುವ ಆ ಸಾಗರವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಭದ್ರೇ, ಇದು ಏನು? ಈ ಲವಣೋದಧಿ ನನ್ನಿಂದ ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.”

Verse 94

प्रहस्योवाच सा बाला को न भीतस्तवानल । भक्ष्यस्ते विहितो यस्मात्तव देवैर्महाबल

ನಗುತ್ತಾ ಆ ಬಾಲೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಓ ಅನಲ, ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಭಯಪಡರು? ಓ ಮಹಾಬಲ, ದೇವತೆಗಳೇ ನಿನಗೆ ಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 95

स तस्यास्तद्वचः श्रुत्वा संप्रहृष्टस्तु पावकः । दास्यामि ते वरं भद्रे यथेष्टं प्रार्थयस्व नः

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಾವಕನು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಹೇಳಿದನು— “ಭದ್ರೇ, ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಬೇಡು.”

Verse 96

तेनैवमुक्ता सा देवी वाडवेनाग्निना तदा । सस्मार कारणात्मानं विष्णुं कमललोचनम्

ಆ ವಾಡವಾಗ್ನಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವಿಯು ಆಗ ಕಾರಣಾತ್ಮ, ಕಮಲಲೋಚನ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು.

Verse 97

दृष्टोसावात्महृत्संस्थस्तया देवो जनार्द्दनः । स्मृतमात्रः सरस्वत्या परस्त्रिभुवनेश्वरः

ಅವಳು ಅಂತರ್ಧೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅದೇ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಕಂಡಳು—ತ್ರಿಭುವನದ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಟನಾಗುವವನು।

Verse 98

मनोदृष्ट्या विलोक्याह सा तमंतःस्थमच्युतम् । वाडवो यच्छति वरमहं तं प्रार्थयामि किम्

ಮನೋದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳಗಿರುವ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ವಾಡವನು ವರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ; ನಾನು ಅವನನ್ನು ಏನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ?”

Verse 99

ततस्तेन हृदिस्थेन प्रोक्ता देवी सरस्वती । प्रार्थनीयो वरो भद्रे सूचीवक्त्रत्वमादरात्

ನಂತರ ಹೃದಯಸ್ಥನಾದ ಪ್ರಭುವು ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಭದ್ರೇ, ಆದರದಿಂದ ಈ ವರವನ್ನು ಬೇಡು—ಸೂಚಿಯಂತಿರುವ ಮುಖತ್ವ.”

Verse 100

ततस्त्वभिहितो देव्या यदि मे त्वं वरप्रदः । ततः सूचीमुखो भूत्वा त्वं पिबापो महाबल

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನಗೆ ವರಪ್ರದನಾದರೆ, ಓ ಮಹಾಬಲ, ಸೂಚಿಮುಖನಾಗಿ ಈ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿ.”

Verse 101

एवमुक्तेन तत्तेन सूचीवेधसमं कृतम् । घटिकापूरणं यद्वत्पपौ तद्वदनं जलम्

ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಅವನು ತನ್ನ ಮುಖದ ದ್ವಾರವನ್ನು ಸೂಜಿಯ ಚುಚ್ಚಿದ ರಂಧ್ರದಂತೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮಮಾಡಿಕೊಂಡನು; ಮತ್ತು ಘಟಿಕಾಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬುವಂತೆ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಲವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 102

एवं स वाडवो वह्निः सुराणां भक्षणोद्यतः । वंचितो विष्णुना याति मेधामाधाय यत्नतः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಉದ್ಯತನಾಗಿದ್ದ ಆ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿ ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿ, ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಸಂಯಮಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು।

Verse 103

सर्गमेतं नरः पुण्यं वाच्यमानं शृणोति यः । स विष्णु लोकमासाद्य तेनैव सह मोदते

ಈ ಪುಣ್ಯ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಪಠಣವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೇಳುವ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ಭಗವಂತನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।