Adhyaya 32

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु देवदेवेष्वसौ मुनिः । शतवर्षाणि तत्रस्थस्तपसे प्रस्थितो द्विजः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವದೇವರು ಹೊರಟುಹೋದ ನಂತರ ಆ ದ್ವಿಜ ಮುನಿಯು ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದನು.

Verse 2

आश्रमादुत्तरात्तस्माद्दिव्यां दिशमथो त्तराम् । सुभद्रापि महाभागा तस्य या परिचारिका

ಆ ಆಶ್ರಮದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಿಂದ ಅವರು ದಿವ್ಯ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಟರು; ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯಾದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ಸುಭದ್ರೆಯೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆದುಹೋದಳು।

Verse 3

अस्त्रादानेऽसमर्था सा ऋषिं प्रोवाच भामिनी । नाहं नेतुं समर्थास्मि शस्त्राण्यालभ्य पाणिना

ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಲು ಅಸಮರ್ಥಳಾದ ಆ ಭಾಮಿನಿ ಋಷಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ನಾನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದರೂ ಈ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಸಮರ್ಥಳಲ್ಲ।”

Verse 4

जलेन सह तद्वीर्यं पीतवान्स ऋषिस्ततः । आत्मसंस्थानि सर्वाणि दिव्यान्यस्त्राण्यसौ मुनिः । कारयित्वोत्तरामाशां जगाम तपसां निधिः

ನಂತರ ಆ ಋಷಿಯು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಆ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದನು. ತಪೋನಿಧಿಯಾದ ಆ ಮುನಿಯು ಎಲ್ಲಾ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಟನು।

Verse 5

गंगाधरं शुक्लतनुं सर्प्पैराकीर्णविग्रहम् । शिववत्सुखदं पुंसामपश्यत्स हिमाचलम्

ಅವನು ಹಿಮಾಚಲವನ್ನು ಕಂಡನು— ಗಂಗಾಧರ, ಶುಕ್ಲತನು, ಸರ್ಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ದೇಹವಂತ, ಮತ್ತು ಶಿವನಂತೆ ಜನರಿಗೆ ಸುಖದಾಯಕನು।

Verse 6

तथाश्रमं ददर्शोच्चैरश्वत्थैः परिपालितम् । चंद्रभागोपकंठस्थं समित्पुष्पकुशान्वितम्

ನಂತರ ಅವನು ಎತ್ತರವಾದ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡನು; ಅದು ಚಂದ್ರಭಾಗಾ ನದೀತೀರದಲ್ಲಿದ್ದು, ಸಮಿಧೆ, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಕುಶಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 7

स तस्मिन्मुनिशादूलो ह्यवसन्मुनिभिः सह । सुभद्रया च संयुक्तश्चंद्रश्चंद्रिकया यथा

ಆ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲನು ಅಲ್ಲಿ ಇತರ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸುಭದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಚಂದ್ರನು ಚಂದ್ರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವಂತೆ ಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

एकदा वसतस्तस्य सुभद्रा परिचारिका । स्नानार्थं यातुमारब्धा चतुर्थेऽह्नि रजस्वला

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪರಿಚಾರಿಕೆ ಸುಭದ್ರೆ—ರಜಸ್ವಲ ಸ್ಥಿತಿಯ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ—ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 9

व्रजन्त्या च तया दृष्टं कौपीनाच्छादनं पुनः । परि त्यक्तं विदित्वैवं दैवयोगाद्गृहाण सा

ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಕೌಪೀನಾವರಣವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅದು ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದೆಂದು ತಿಳಿದು, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು।

Verse 10

परिधाय पुनः सा तु कौपीनं रेतसायुतम् । एकांते स्नातुमारब्धा जलाभ्याशे यथासुखम्

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ರೇತಸದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ (ಕಲಂಕಿತವಾದ) ಆ ಕೌಪೀನವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಜಲದ ಸಮೀಪ, ಇಷ್ಟಾನುಸಾರ ಸ್ನಾನ ಆರಂಭಿಸಿದಳು।

Verse 11

ततो देवी यथाकाममकस्माद्वीक्षते हि सा । स्वोदरस्थं समुत्पन्नं गर्भं गुरुभरालसा

ನಂತರ ಆ ದೇವಿ ಇಷ್ಟಾನುಸಾರವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. ತನ್ನ ಉದರದಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಕಂಡು, ಅದರ ಭಾರದಿಂದ ಆಲಸ್ಯಗೊಂಡಳು।

Verse 12

शोचयित्वात्मनात्मानमगर्भाहमिहागता । तत्केन मन्दभागिन्या ममैवं दूषणं कृतम्

ಮನದಲ್ಲಿಯೇ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು: 'ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನಂತಹ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವಂತೆಗೆ ಈ ಅಪವಾದವನ್ನು ತಂದವರು ಯಾರು?'

Verse 13

लज्जाभिभूता सा तत्र प्रविश्याश्वत्थवाटिकाम् । तत्र तं सुषुवे गर्भमविज्ञाय कुतो ह्ययम्

ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದ ಅವಳು ಅಶ್ವತ್ಥ ವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಈ ಗರ್ಭವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ಎಂದು ತಿಳಿಯದೆಯೇ, ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದಳು.

Verse 14

पुनरेव हि सा स्नात्वा अविज्ञायात्मदुष्कृतम् । शापं दातुं समारब्धा गर्भकर्त्तरि दुःसहम्

ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ದುಷ್ಕರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯದವಳಾಗಿ, ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದವನಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾರದ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 15

ज्ञानाद्वा यदि वाज्ञानाद्येनेयं दूषणा कृता । सोऽद्यैव पंचतां यातु यद्यहं स्यां पतिव्रता

'ತಿಳಿದೋ ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಯಾರು ಈ ದೋಷವನ್ನು ಎಸಗಿದ್ದಾರೋ, ನಾನು ಪತಿವ್ರತೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಇಂದೇ ಮರಣಹೊಂದಲಿ.'

Verse 16

यद्यहं मनसा वापि कामये नापरं पतिम् । एतेन सत्यवाक्येन यातु जारः स्वयं क्षयम्

'ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಬೇರೆ ಪತಿಯನ್ನು ಬಯಸದಿದ್ದರೆ, ಈ ಸತ್ಯವಾಕ್ಯದಿಂದ ಆ ಜಾರನು (ವ್ಯಭಿಚಾರಿ) ತಾನಾಗಿಯೇ ನಾಶವಾಗಲಿ.'

Verse 17

एवं शप्त्वा तु तं देवी ह्यज्ञात्वा गर्भकारिणम् । पुनर्यातुं समारब्धा तद्दधीचिनिकेतनम्

ಹೀಗೆ ಅವನನ್ನು ಶಪಿಸಿ—ನಿಜವಾದ ಗರ್ಭಕಾರ ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ—ದೇವಿ ಮತ್ತೆ ದಧೀಚಿಯ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಲು ಸಿದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 18

तत्र चार्कप्रतीकाशं गर्भमुत्सृज्य सा तदा । प्राप्ता तपोवनं रम्यं यत्रासौ मुनिपुंगवः

ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ದೀಪ್ತಿಯಾದ ಶಿಶುವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳು ಆ ರಮ್ಯ ತಪೋವನಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದಳು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮುನಿಪುಂಗವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 19

अत्रांतरे सर्वदेवा लोकपाला महाबलाः । अस्त्राणां कारणार्थाय मुनेराश्रममागताः

ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಲೋಕಪಾಲಕರು, ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಸಾಧನಕ್ಕಾಗಿ, ಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 20

उवाच तं मुनिं शक्रो न्यासो यस्तव सुव्रत । दत्तोऽस्माभिस्तु शस्त्राणां तानि क्षिप्रं प्रयच्छ नः

ಶಕ್ರನು ಆ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸುವ್ರತ! ನಾವು ನಿನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ ಶಸ್ತ್ರನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೊಡು।”

Verse 21

ऋषिराह पुरा यत्र स्थापि तानि ममाश्रमे । तत्रैव तानि तिष्ठंति न चानीतानि वासव

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ವಾಸವ! ನನ್ನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೆವೋ, ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅವು ಇವೆ; ಇಲ್ಲಿಗೆ ತರಲಾಗಿಲ್ಲ।”

Verse 22

यत्तु तेषां बलं वीर्यं संग्रामे शत्रुसूदन । तन्मया पीतमखिलं सह तोयेन वासव

ಹೇ ಶತ್ರುಸೂದನ ವಾಸವನೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಬಲವೂ ವೀರ್ಯವೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನೀರಿನೊಡನೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಡಿದುಕೊಂಡೆನು.

Verse 23

एवं स्थिते मयाऽस्त्राणि यदि देयानि तेऽनघ । ततोस्थीनि प्रयच्छामि तदाकाराणि सुव्रत

ಹೇ ಅನಘನೇ! ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಸುವ್ರತನೇ, ಆ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

एवमुक्तः सहस्राक्षस्तमाह मुनिसत्तमम् । नान्येषु तद्बलं रौद्रं यत्तु तेषु व्यवस्थितम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಆ (ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ) ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ರೌದ್ರ ಬಲವು ಬೇರೆ ಯಾವುದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 25

यस्मात्तेषु विनिक्षिप्य सहस्रांशं स्वतेजसाम् । अस्माकं दत्तवान्रुद्रो रक्षार्थं जगतां शिवः

ಏಕೆಂದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಶಿವನಾದ ರುದ್ರನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಸಹಸ್ರಾಂಶವನ್ನು ಆ (ಅಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ) ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನಮಗೆ ದಾನಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.

Verse 26

तद्वयं तानि सर्वाणि गृहीत्वा च व्यवस्थिताः । लोकस्य रक्षणार्थाय संज्ञेयं तेन लोकपाः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಆ ಎಲ್ಲ (ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು) ಹಿಡಿದು ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ಲೋಕ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ—ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ‘ಲೋಕಪಾಲರು’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 27

अमीषामपि शस्त्राणा मुत्तमं वज्रमिष्यते । तद्धारणाद्यतोऽस्माकं देवराजत्वमिष्यते

ಈ ಶಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ವಜ್ರವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಧರಿಸುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇವರಾಜತ್ವ—ಇಂದ್ರಪದ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 28

वज्रादप्युत्तमं चक्रं यत्तद्विष्णुपरिग्रहे । दैत्यदानवसंघानां तदायत्तो जयोऽभवत्

ಆದರೆ ವಜ್ರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕರದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸುವ ಚಕ್ರ. ದೈತ್ಯ-ದಾನವ ಸಂಘಗಳ ಮೇಲಿನ ಜಯವು ಅದಕ್ಕೇ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 29

तस्मात्तानि यथास्माभिः प्राप्यते मुनिसत्तम । तथा कुरुष्व संचिन्त्य कार्यं कार्यविदां वर

ಆದ್ದರಿಂದ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸಮ್ಯಕ್ ಚಿಂತಿಸಿ ಆ (ಶಸ್ತ್ರಗಳು) ನಮಗೆ ದೊರಕುವಂತೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳು. ಕಾರ್ಯವಿದರಲ್ಲಿ ವರನೇ, ಯಥೋಚಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 30

एवमुक्ते मुनिः प्राह तं शक्रं पुरतः स्थितम् । तत्प्राप्त्यर्थमुपायं तु कथयामि तवापरम्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಕ್ರನಿಗೆ ಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಿನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 31

यान्येतानि ममास्थीनि यूयं तैस्तानि सर्वशः । निर्मापयध्वं शस्त्राणि तदाकाराणि सर्वशः

ನನ್ನ ಈ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ನೀವು ಆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರಿ—ಅದೇ ಆಕಾರ-ರೂಪಗಳಂತೆ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ರೂಪಿಸಿರಿ.

Verse 32

एतानि तत्समुत्थानि तेषामप्यधिकं बलम् । साधयिष्यति भवतां संग्रामे यन्ममेहितम्

ಈ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಆಯುಧಗಳು ಅವರಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಬಲವುಳ್ಳವುಗಳಾಗುವವು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ಅವೇ ಸಾಧಿಸುವವು।

Verse 33

तमुवाच ततः शक्रो दधीचिं तपसोनिधिम् । प्राणहारं प्रकर्तुं ते नाहं शक्तो यमिच्छसि

ನಂತರ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ತಪೋನಿಧಿಯಾದ ದಧೀಚಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ಬಯಸುವಂತೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣಹರಣ ಮಾಡಲು ನಾನು ಶಕ್ತನಲ್ಲ।”

Verse 34

न चामृतस्य तेऽस्थीनि ग्रहीतुं शक्तिरस्ति नः । तस्मात्सर्वं समालोच्य यत्कर्तव्यं तदुच्यताम्

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಮೃತತ್ವ ಪಡೆದ ನಿನ್ನ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಕೂಡ ನಮಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸಿ ಏನು ಕರ್ತವ್ಯವೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 35

एवमुक्तो मुनिः प्राह एतदेव कलेवरम् । त्यजामि स्वयमेवाहं देव कार्यार्थसिद्धये

ಇಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—“ದೇವಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಈ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು।”

Verse 36

अध्रुवं सर्वदुःखानामाश्रयं सुजुगुप्सितम् । यदा ह्येतत्तदा युक्तः परित्यागोऽस्य सांप्रतम्

ಈ ದೇಹವು ಅಧ್ರುವ, ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳ ಆಶ್ರಯ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಜುಗುಪ್ಸಿತ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಲೇ ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೇ ಯುಕ್ತ।

Verse 37

अस्य त्यागेन मे दुःखं संसारोत्थं न जायते । यस्माज्जन्मांतरे जातो मृतोपि हि भवेत्पुनः

ಇದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ನನಗೆ ಸಂಸಾರೋತ್ಪನ್ನ ದುಃಖವು ಹುಟ್ಟದು; ಏಕೆಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು ಸತ್ತರೂ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 38

भार्या भगिनी दुहिता स्वकर्मफलयोजनात् । जाता तेनैव संसारे रतिकार्ये जुगुप्सिता

ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದ ಬಂಧನದಿಂದ ಇದೇ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಜೀವಿ ಪತ್ನಿ, ಸಹೋದರಿ ಅಥವಾ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ರತಿಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಜುಗುಪ್ಸನೀಯ।

Verse 39

यस्माच्च स्वयमेवैतद्वपुस्त्यजति वै ध्रुवम् । तस्मादस्य परित्यागो वरः कार्योऽचिरात्स्वयम्

ಏಕೆಂದರೆ ಈ ದೇಹವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಾನೇ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದರ ಪರಿತ್ಯಾಗವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ।

Verse 40

एवं पुरंदरस्याग्रे संकीर्त्य स महामुनिः । दधीचिः प्राणसंहारं कृतवान्सत्वरं तदा

ಈ ರೀತಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿ, ಮಹಾಮುನಿ ದಧೀಚಿ ಆಗ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಸಂಹಾರ (ಪ್ರಾಣಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ) ಮಾಡಿದನು.

Verse 41

गतासुं तं विदित्वैवं विबुधास्तत्कलेवरम् मां । सशोणितनिर्मुक्तं कथं कार्यं व्यचिंतयन्

ಅವನು ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದನೆಂದು ತಿಳಿದು, ದೇವತೆಗಳು ರಕ್ತದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಆ ದೇಹದ ಕುರಿತು ‘ಇದನ್ನು ಈಗ ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು.

Verse 42

ततस्तदस्थिशुद्ध्यर्थमुवाचेदं सुरेश्वरः । गौरीणां कर्कशा जिह्वा ता एतदुत्खिदंत्विति

ಆಮೇಲೆ ಆ ಅಸ್ಥಿಗಳ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ದೇವೇಶ್ವರನು ಹೀಗೆಂದನು— “ಗೌರಿಯರ ಕಠಿಣ ಜಿಹ್ವೆಗಳು ಇದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಜ್ಜಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಲಿ।”

Verse 43

ततस्तैर्विबुधैर्नंदा यदा लोकेषु संस्थिता । ध्याता तदोपयाता सा सखीभिः परिवारिता

ನಂತರ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ನಂದೆಯನ್ನು ಆ ದೇವತೆಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಾಗ, ಅವಳು ಸಖೀ ಗೋಮಾತೃಗಳಿಂದ ಆವರಿತಳಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು।

Verse 44

नंदा सुभद्रा सुरभिः सुशीला सुमनास्तथा । इति गोमातरः पंच गोलोकाच्च समागताः

ನಂದಾ, ಸುಭದ್ರಾ, ಸುರಭಿ, ಸುಶೀಲಾ, ಸುಮನಾ—ಇಂತೆ ಐದು ಗೋಮಾತೃಗಳು ಗೋಲೋಕದಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 45

ऊचुस्तान्विबुधान्सर्वानस्माभिर्यत्प्रयोजनम् । कर्त्तव्यं तत्करिष्यामः कथ्यतां सुविचारितम्

ಅವರು ಆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನಮ್ಮಿಂದ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೋ, ಯಾವ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡಬೇಕೋ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ; ಸುಚಿಂತಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 46

देवा ऊचुः । यदेतदृषिणा त्यक्तं स्वयमेव कलेवरम् । एतन्मांसादिनिर्मुक्तं क्रियतामस्थिपंजरम्

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು— “ಋಷಿಯು ಸ್ವಯಂ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಈ ದೇಹವು ಈಗ ಮಾಂಸಾದಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರರೂಪವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಿ।”

Verse 47

तत्कृत्वा गर्हितं कर्म देवादेशात्सुदारुणम् । पुनः पितामहं द्रष्टुं गतास्ताः सुरसत्तमाः

ದೇವಾಜ್ಞೆಯಿಂದ, ನಿಂದಿತವಾದರೂ ಅತಿದಾರುಣವಾದ ಆ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವಗಣರು ಪುನಃ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದರು।

Verse 48

ततस्तु दारुणं कर्म यच्च ताभिरनुष्ठितम् । पितामहस्य तत्सर्वं समाचख्युर्यथातथम्

ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮಿಂದ ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ದಾರುಣ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಡೆದಂತೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು।

Verse 49

तच्छ्रुत्वा विबुधान्सर्वान्समाहूय पितामहः । सर्वगात्रेष्वस्पृशत सुरभीः शुद्धिकाम्यया

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಪಿತಾಮಹನು ಎಲ್ಲ ದೇವರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಶುದ್ಧಿಯ ಆಸೆಯಿಂದ ಸುರಭಿಯನ್ನು ಅವಳ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 50

तास्तु तैर्विबुधैः स्पृष्टाः सुपूताः समवस्थिताः । मुखमेकं परं तासां न स्पृष्टमशुचि स्मृतम्

ಆದರೆ ಆ ಗೋಮಾತೆಯರು ದೇವರಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪವಿತ್ರರಾಗಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು; ಆದರೆ ಅವರ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಅಶುಚಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 51

अपवित्रं भवेत्तासां मुखमेकं जुगुप्सितम् । शेषं शरीरं सर्वासां विशिष्टं तु सुरैः कृतम्

ಅವರ ಬಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಅಪವಿತ್ರವೂ ಜುಗುಪ್ಸನೀಯವೂ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ಉಳಿದ ದೇಹವೆಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ।

Verse 52

सरस्वत्या तु ताः प्रोक्ता भवंत्यो ब्रह्मघातिकाः । अन्यथा कारणात्कस्मान्न स्पृष्टममरैर्मुखम्

ಸರಸ್ವತಿ ಅವರಿಗೆಂದಳು—“ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯಾ ದೋಷಿನಿಯರು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಮರ ದೇವರುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ?”

Verse 53

ततस्ताभिस्तु सा प्रोक्ता देवी तत्र सरस्वती । नैतत्ते वचनं युक्तं वक्तुमेवंविधं मुखम्

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ ಅವರಿಗೆಂದಳು—“ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮಂತಹ ಮುಖಕ್ಕೆ ಈ ವಿಧದ ವಾಣಿ ಶೋಭಿಸುವುದಿಲ್ಲ।”

Verse 54

अस्माकमेव हृदयमनेन वचसा त्वया । निर्दग्धं येन तस्मात्त्वमचिराद्दाहमाप्स्यसि

“ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೇ ನೀನು ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ದಹಿಸಿದ್ದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ದಾಹವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ।”

Verse 55

शापं दत्त्वा ततस्तस्याः सरस्वत्यास्तु तास्तदा । गोलोकं गतवत्यस्तु सुरभ्यः सुरपूजिताः

ಈ ರೀತಿ ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿ, ದೇವರಿಂದ ಪೂಜಿತರಾದ ಆ ಸುರಭಿಗಳು ಆಗ ಗೋಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 56

आहूय विश्वकर्माणं तक्षाणं सुरसत्तमाः । अस्माकं कुरु शस्त्राणि तमाहुर्युद्धकारणात्

ನಂತರ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ಶಿಲ್ಪಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು—“ಯುದ್ಧಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು।”

Verse 57

एतद्वचनमाकर्ण्य तानि पूतैर्नवैर्दृढैः । अस्त्राणि कारयामास दर्धोचेरस्थिसंचयैः

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ದಧೀಚಿಯ ಅಸ್ಥಿಸಂಚಯದಿಂದ ಹೊಸದು, ದೃಢವು, ಪವಿತ್ರವು ಆದ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 58

प्रमाणाकारयुक्तानि देवानां तानि संयुगे । अजेयानि यथा चासंस्तथा चासौ विनिर्ममे

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪ್ರಮಾಣ-ಆಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವು ಅಜೇಯವಾಗಿರಲೆಂದು ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 59

वज्रमिंद्रस्य शक्तिं च वह्नेर्दंडं यमस्य च । खड्गं तु निऋतेः पाशं सम्यक्चक्रे प्रचेतसः

ಇಂದ್ರನಿಗೆ ವಜ್ರ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಶಕ್ತಿ, ಯಮನಿಗೆ ದಂಡ, ನಿರೃತಿಗೆ ಖಡ್ಗ, ಪ್ರಚೇತಸ (ವರುಣ)ನಿಗೆ ಪಾಶ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 60

वायोर्ध्वजं कुबेरस्य गदां गुर्वीं च निर्ममे । विश्वकर्मा तथा शूलमीशानस्य च निर्ममे

ವಾಯುವಿಗೆ ಧ್ವಜ, ಕುಬೇರನಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಗದೆಯನ್ನು ಅವನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಶೂಲವನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 61

गृहीत्वैतानि वै देवाः शस्त्राण्यस्त्रबलं तदा । विजेतुं च ततो दैत्यान्दानवांश्च गतास्तदा

ಆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅಸ್ತ್ರಬಲವನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ದೇವರುಗಳು ಆಗ ದೈತ್ಯ-ದಾನವರನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಹೊರಟರು।

Verse 62

अत्रांतरे सुभद्रापि दधीचेरौर्ध्वदैहिकम् । कृत्वा तैर्मुनिभिः सार्धमन्वेष्टुं सा गता सुतम्

ಇತ್ತ ಸುಭದ್ರೆಯೂ ದಧೀಚಿಯ ಔರ್ಧ್ವದೈಹಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ, ಆ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋದಳು.

Verse 63

अश्वत्थवाटिकायां च तमपश्य न्मनोरमम् । दृष्ट्वा रोदिति जीवंतं मुक्त्वा बाष्पमथाचिरम्

ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರಗಳ ತೋಪಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಆ ಮನೋಹರ ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅವನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಂಡು, ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 64

अंबेत्याभाष्य तेनोक्ता मा रोदीस्त्वं यशस्विनि । सर्वं पुराकृतस्यैतत्फलं तव ममापि हि

ಅವನು ಅವಳನ್ನು "ತಾಯಿ" ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿ, "ಓ ಯಶಸ್ವಿನಿಯೇ! ಅಳಬೇಡ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 65

यद्यथा यत्र येनेह कर्म जन्मांतरार्जितम् । तदवश्यं हि भोक्तव्यं त्यज शोकमतोऽखिलम्

ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದ, ಎಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ ಕರ್ಮವು ಸಂಪಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸಕಲ ಶೋಕವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸು.

Verse 66

मत्परित्यागलज्जा च न ते कार्येह सुन्दरि । फलं पुराकृतस्यैतद्भोक्तव्यं तन्मयापि हि

ಓ ಸುಂದರಿಯೇ! ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಲज्ಜಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಕರ್ಮಫಲವಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ನಾನೂ ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು.

Verse 68

बालेनाभिहिता सा तु ध्यात्वा देवं जनार्द्दनम् । कृतांजलिरुवाचेदं कथ्यतां मे सुनिश्चितम्

ಬಾಲನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಶ್ರೀ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು. ಬಳಿಕ ಅಂಜಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಳು— “ಇದರ ನಿಶ್ಚಿತ ಸತ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ.”

Verse 69

न विजानाम्यहं तथ्यं कस्यायं वीर्यसंभवः । तस्मात्कथय देवेश मम ते निश्चितं वचः

ನನಗೆ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯದು— ಈ ಬಾಲನು ಯಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದನು? ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರ, ನಿಮ್ಮ ನಿಶ್ಚಿತ ವಚನವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 70

आहोक्ते मातरं कृष्णः सुभद्रां वै जनार्द्दनः । दधीचेस्तन यश्चायं भर्तुस्ते क्षेत्रसंभवः

ಆಗ ಜನಾರ್ದನ—ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ—ತನ್ನ ತಾಯಿ ಸುಭದ್ರೆಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಈ ಬಾಲನು ದಧೀಚಿಯ ಪುತ್ರನು; ನಿನ್ನ ಪತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 71

तस्योत्पत्तिं विदित्वैवं सुभद्रा हृष्टमानसा । बालमंके समारोप्य अरोदीदार्तया गिरा

ಹೀಗೆ ಬಾಲನ ಜನ್ಮವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿದು ಸುಭದ್ರೆ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಾದಳು. ಬಾಲನನ್ನು ಮಡಿಲೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಆರ್ಥಭಾವದಿಂದ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತಳು.

Verse 72

आह बालक उत्पन्नः शोकस्य वद कारणम् । अथोक्तः स्तन्यरहितं कथं ते जीवितं धृतम्

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ಬಾಲಕ, ನೀನು ಜನಿಸಿದ್ದೀಯ; ನಿನ್ನ ಶೋಕದ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು.” ನಂತರ ಕೇಳಿದಳು— “ತಾಯಿನ ಹಾಲಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ಜೀವ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯಿತು?”

Verse 73

यस्माच्चतुर्विधा सृष्टिर्जीवानां ब्रह्मणा कृता । जरायुजांडजोद्भिज्ज स्वेदजाश्च तथा स्मृताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಜೀವಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಾಲ್ಕು ವಿಧವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು—ಜರಾಯುಜ (ಗರ್ಭಜ), ಅಂಡಜ, ಉದ್ಭಿಜ್ಜ (ಅಂಕುರಜ) ಮತ್ತು ಸ್ವೇದಜ—ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 74

नरस्त्रीनपुंसकाख्याश्च जातिभेदा जरायुजाः । चतुष्पदाश्च पशवो ग्राम्याश्चारण्यजास्तथा

ಪುರುಷ, ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ನಪುಂಸಕ—ಜನ್ಮಭೇದದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರಾದರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ಜರಾಯುಜ (ಗರ್ಭಜ); ಹಾಗೆಯೇ ನಾಲ್ಕುಕಾಲು ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ, ಗ್ರಾಮ್ಯವಾಗಲಿ ಅರಣ್ಯವಾಗಲಿ।

Verse 75

अण्डजाः पक्षिणः सर्वे मीनाः कूर्मसरीसृपाः । स्वेदजा मत्कुणा यूका दंशाश्च मशकास्तथा

ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅಂಡಜ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನುಗಳು, ಆಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಸರೀಸೃಪಗಳೂ. ಸ್ವೇದಜಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಡ್‌ಬಗ್‌ಗಳು, ಜೂನು, ಕಚ್ಚುವ ಕೀಟಗಳು ಹಾಗೂ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಸೇರಿವೆ।

Verse 76

उद्भिज्जाः स्थावराः प्रोक्तास्तृणगुल्मलता दयः । अन्येऽप्येवं यथायोगमंतर्भूताः सहस्रशः

ಉದ್ಭಿಜ್ಜಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾವರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಹುಲ್ಲು, ಪೊದೆ, ಬಳ್ಳಿ ಮುಂತಾದವು. ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯಥಾಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಗಳು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ।

Verse 77

अण्डजाः पक्षपातेन जीवंति शिशवो भुवि । ऊष्मणा स्वेदजाः सर्वे उद्भिज्जाः सलिलेन हि

ಅಂಡಜಗಳ ಮರಿಗಳು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆಯುಳ್ಳ ಪೋಷಕರ ಪಾಲನೆಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲ ಸ್ವೇದಜಗಳು ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ, ಉದ್ಭಿಜ್ಜಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀರಿನಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 78

समुदायेन भूतानां पञ्चानामुद्भिजं भुवि । जरायुजाश्च स्तन्येन विना जीवितुमक्षमाः

ಐದು ವಿಧದ ಭೂತಜಾತಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಉದ್ಭಿಜ್ಜಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಜರಾಯುಜಗಳು ಸ್ತನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಜೀವಿಸಲಾರವು.

Verse 79

विना तेन कथं पुत्र त्वया प्राणा विधारिताः । तां तथा जननीं प्राह स च बाष्पाविलेक्षणाम्

“ಅದಿಲ್ಲದೆ, ಮಗನೇ, ನೀನು ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಧರಿಸಿಕೊಂಡೆ?” ಎಂದು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅವನು ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದನು.

Verse 80

अश्वत्थफलनिर्यासपानात्प्राणा मया धृताः । गौणं तदा तया तस्य पिप्पलादेति कल्पि तम्

ಅವನು, “ಅಶ್ವತ್ಥ (ಪಿಪ್ಪಲ) ಫಲದ ನಿರ್ಯಾಸವನ್ನು ಕುಡಿದು ನಾನು ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಅವನಿಗೆ ಗೌಣನಾಮವಾಗಿ ‘ಪಿಪ್ಪಲಾದ’ ಎಂದು ಇಟ್ಟಳು.

Verse 81

नाम तेन जगत्यस्मिन्नित्यं ख्यातं महात्मनः । तत्रस्थैर्मुनिभिस्तस्य कृताः सर्वैर्यथाक्रमम्

ಆ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಖ್ಯಾತನಾದನು; ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 82

संस्काराः पिप्पलादस्य वेदोक्ता वेद पारगैः । षडंगोपांगसंयुक्ता वेदास्तेन समुद्धृताः । तदाश्रमनिवासिभ्यो मुनिभ्यश्च सुपुष्कलाः

ಪಿಪ್ಪಲಾದನಿಗೆ ವೇದಪಾರಂಗತ ಮುನಿಗಳು ವೇದೋಕ್ತ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ಷಡಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾದ ವೇದಗಳನ್ನು ಅವನು ಸಮ್ಯಕ್ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು; ಆ ಆಶ್ರಮನಿವಾಸಿ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಉಪಕಾರಿಯಾದನು.

Verse 83

पुनस्तत्र स्थितश्चासौ दृष्ट्वा मुनिकुमारकान् । स्वपित्रंकगतान्प्राह जननीं तां शुचिस्मिताम्

ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಮುನಿಕುಮಾರರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಿತೃಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತೆಯಾದ ತನ್ನ ಜನನಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 84

पिता मे कुत्र भद्रं ते सुभद्रे कथय स्फुटम् । तदेकांतस्थितो येन बालक्रीडां करोम्यहम्

“ನನ್ನ ತಂದೆ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ಓ ಸುಭದ್ರೇ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳು; ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನನ್ನ ಬಾಲಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರಲು.”

Verse 85

एवं सा जननी तेन यदा पृष्टा तपस्विनी । तदा रोदितुमारब्धा नोत्तरं किञ्चिदब्रवीत्

ಹೀಗೆ ಅವನು ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ತಪಸ್ವಿನೀ ಜನನಿ ಆಗ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ಯಾವುದೂ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ।

Verse 86

रुदन्तीं तां समालोक्य कुद्धोऽसौ मुनिदारकः । किमसौ कुत्सितः कश्चिद्येन नाख्यासि तं मम

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಮುನಿದಾರಕನು ಕೋಪಗೊಂಡನು—“ನನ್ನ ತಂದೆ ಯಾವುದೋ ನಿಂದ್ಯನಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲವೇ?”

Verse 87

इत्युक्ते सुतमाहैवं विबुधैस्ते पिता हतः । कोपं त्यजस्व भद्रं ते दधीचिः कथितो मया

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವಳು ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ದೇವತೆಗಳು ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಹತಮಾಡಿದರು. ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಡು; ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ—ಅವರು ದಧೀಚಿ.”

Verse 88

कोपवह्निप्रदीप्तात्मा प्राह तां जननीं पुनः । किमपकृतं सुराणां मत्पित्रा कथयस्व तत्

ಕೋಪಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆತ್ಮವುಳ್ಳ ಅವನು ಆ ತಾಯಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನನ್ನ ತಂದೆಯು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಏನು ಅಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದನು? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.'

Verse 89

सुभद्रोवाच । शस्त्राणां कारणान्मूढैर्हतोऽसौ मुनिपुंगवः प्र । यच्छन्नपि चान्यानि तदाकाराणि सुव्रत

ಸುಭದ್ರೆ ಹೇಳಿದಳು: 'ಎಲೈ ಸುವ್ರತನೇ! ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಮೂಢರು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕೊಂದರು, ಆದರೂ ಅವರು ಅದೇ ರೂಪದ ಬೇರೆ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.'

Verse 90

श्रुत्वैतद्वचनं सोऽपि मुनिरुग्रतपास्तदा । पिता मे यो हतो देवैस्तेषां कृत्यां महाबलाम्

ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ವಿ ಮುನಿಯು ಆಗ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು: 'ನನ್ನ ತಂದೆಯು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರ ಮೇಲೆ ನಾನು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು (ವಿನಾಶಕಾರಿ ಶಕ್ತಿ) ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತೇನೆ.'

Verse 91

उत्थाप्य पातयिष्यामि मूर्द्ध्नि प्राणापहारिकाम् । पितामहमहं मुक्त्वा नैव हन्यो भवेद्यदि

'ನಾನು ಆ ಪ್ರಾಣಹಾರಿಣಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅವರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಉಳಿದವರಾರೂ ನನಗೆ ಅವಧ್ಯರಲ್ಲ.'

Verse 92

अन्यान्प्रमथयिष्यामि कृत्याशस्त्रेण संगतान् । शरणं यदि यास्यंति गीर्वाणा मद्भयातुराः । तथापि पातयिष्यामि तेनैव सह संगतान्

'ಕೃತ್ಯಾ ಎಂಬ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ ಇತರರನ್ನೂ ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಭಯದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಯಾರೇ ಶರಣು ಹೋದರೂ, ಆ ರಕ್ಷಕನೊಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನೂ ನಾನು ಕೆಡವತ್ತೇನೆ.'

Verse 93

मत्वैवं तमृषिं कुद्धं सर्वे ते सुरसत्तमाः । ब्रह्माणं शरणं प्राप्ता भयेन महताऽर्द्दिताः

ಆ ಋಷಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆ ಸರ್ವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತೆಗಳು ಮಹಾಭಯದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 94

तांस्तस्य शरणं प्राप्ताञ्ज्ञात्वा देवः कृपान्वितः । तत्रैव गत्वा त्वरितं प्राह देवाञ्जनार्द्दनः

ಅವರು ಅವನ ಶರಣನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕೃಪಾನ್ವಿತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 95

भवतां रक्षणोपायश्चिंतितोऽत्र मयाऽधुना । तेन तां मोहयिष्यामि कृत्यां हंतुमुपस्थिताम्

ಈಗ ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಹರಿಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಬಂದ ಆ ಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವೆನು।

Verse 96

अत्रांतरे पिप्पलादः पितुर्वैरमनुस्मरन् । हंतुं सुरान्व्यवसितः प्रविवेश हिमाचलम्

ಇದರ ನಡುವೆ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ತಂದೆಯ ವೈರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಹಿಮಾಚಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 97

श्रुत्वा तदप्रियं वाक्यं मातुर्वक्त्राद्विनिर्गतम् । पिप्पलादः पुनर्यातस्तस्मात्स्थानाद्धिमाचलम्

ತಾಯಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಆ ಅಪ್ರಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹಿಮಾಚಲಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 98

स्वर्गसोपानवत्पुंसां स्थलीभूतमिवांबरम् । शेषस्याभोगसंकाशं प्राप्तोऽसौ तुहिनाच लम्

ಅವನು ತುಹಿನಾಚಲವನ್ನು ತಲುಪಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವೇ ನೆಲೆಯಾಗಿ ಘನಗೊಂಡಂತೆ—ಮಾನವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಸೋಪಾನವಂತೆ—ಶೇಷನಾಗನ ವಲಯಗಳಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು।

Verse 99

प्रतिज्ञां कुरुते यत्र स्थितः स्थाणुरिवाचलः । हंतारो ये मम पितुस्तान्हनिष्यामि चारणात्

ಅಲ್ಲಿ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಕಂಬದಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಂತು ಅವನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು—“ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೊಂದವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ತಪ್ಪದೆ ಸಂಹರಿಸುವೆನು।”

Verse 100

कृत्याशस्त्रेण सकलानमर त्वेन गर्वितान् । तस्मिन्स्थितः प्रकुपितः शिवायतनसंसदि

ಅವನು ಶಿವಾಲಯದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೋಪದಿಂದ ನಿಂತು, ಕೃತ್ಯಾ-ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅಮರತ್ವದ ಗರ್ವದಲ್ಲಿ ಮದಿಸಿದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದನು।

Verse 101

अत्रस्थः साधयिष्यामि तां कृत्यां चिंतयन्हृदि । कृत्यां वा साधयिष्यामि यास्ये वा यमसादनम्

ಅವನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ಆ ಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವೆನು. ಕೃತ್ಯೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಯಮಸದನಕ್ಕೆ (ಮರಣಕ್ಕೆ) ಹೋಗುವೆನು.”

Verse 102

निर्द्वन्द्वो निर्भयो भूत्वा निराहारो ह्यहर्निशम् । सव्येन पाणिना सव्यं निर्मथ्योरुमहं पुनः

ಅವನು ದ್ವಂದ್ವರಹಿತನಾಗಿ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ ಇದ್ದು; ಮತ್ತೆ ಎಡಗೈಯಿಂದ ಎಡ ತೊಡೆಯನ್ನು ಮಥಿಸಿ ಒರೆಸತೊಡಗಿದನು।

Verse 103

तस्मा दुत्पादयिष्यामि महाकृत्यामिति स्थितः । संवत्सरे तस्य गते ऊरुगात्राद्विनिःसृता

“ಇದರಿಂದ ನಾನು ಮಹಾಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವೆನು” ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಅವನು ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನಿಂತನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಅವನ ಊರು-ಭಾಗದಿಂದ ಅವಳು ಹೊರಬಂದಳು.

Verse 104

वडवा गुरुभारार्त्ता वाडवेनान्विता तदा । ऊरो र्निर्गत्य सा तस्मात्सुषुवे सुमहाबलम्

ಆಗ ಭಾರೀ ಭಾರದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ವಡವಾ, ವಾಡವಾನಲದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಅವನ ಊರು-ಭಾಗದಿಂದ ಹೊರಬಂದಳು; ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅತಿಮಹಾಬಲವಂತನನ್ನು ಪ್ರಸವಿಸಿದಳು.

Verse 105

वडवा स्वोदराद्गर्भं ज्वालामालासमाकुलम् । विमुच्य तमृषेस्तस्य पुरो गर्भं समुज्जवलम्

ವಡವೆಯು ತನ್ನ ಉದರದಿಂದ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಗರ್ಭವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ, ಆ ಋಷಿಯ ಮುಂದಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 106

पुनर्गता क्वापि तदा न ज्ञाता मुनिना हि सा । वडवानलो नरस्तस्याः स गर्भो निःसृतस्तदा

ನಂತರ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಳು; ಮುನಿಗೆ ಅವಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಳು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆ ವೇಳೆಗೆ ವಾಡವಾನಲ-ಸ್ವಭಾವದ ಆ ಗರ್ಭವು ನರರೂಪವಾಗಿ ಹೊರಬಂದನು.

Verse 107

कल्पांत इव भूतानां कालाग्निरिव वर्चसा । विद्युत्पुञ्जप्रतीकाशं तं दृष्ट्वा पुरतः स्थितम्

ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ—ಕಲ್ಪಾಂತದ ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ, ವಿದ್ಯುತ್‌ಪುಂಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ—ಮುನಿಯು ಭಯಂಕರ ಕಾಂತಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದನು.

Verse 108

स चापि विस्मितोऽत्यंतं किमेतदिति चिंतयन् । ततस्तेन पुरःस्थेन वाडवेन च वह्निना

ಅವನು ಕೂಡ ಅತೀವ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ‘ಇದೇನು?’ ಎಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತ ವಾಡವ-ಅಗ್ನಿ, ಆ ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಪಾವಕನು ಅವನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು.

Verse 109

ऋषिः प्रोक्तः पिप्पलादः साधितोऽहं त्वया बलात् । इदानीं ते मया कार्यं कर्त्तव्यं यत्समाहितम्

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ಪಿಪ್ಪಲಾದ. ನೀನು ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಈಗ ನೀನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಕಾರ್ಯ ಏನಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕು.”

Verse 110

करिष्यामीह तत्सर्वम साध्यमपि साध्यताम् । स्वोरुं निर्मथ्य जनितो येन संवत्सरादहम् । तातोरुणा विहीनोऽपि करिष्ये त्वत्समीहितम्

“ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನನ್ನದೇ ಊರುವನ್ನು ಮಥಿಸಿ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಊರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 111

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मुनिः कोपसमन्वितः । प्रोवाच विबुधान्सर्वान्मद्दत्तान्भक्षय स्वयम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಯು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಾನು ನೀಡಿದ ಈ ದೇವರನ್ನು ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಭಕ್ಷಿಸು!”

Verse 112

पितुर्वधात्क्रोधकृतावधानं मत्वा सुरा रौद्रमतीव घोरम् । समेत्य सर्वे पुरुषं पुराणं समाश्रितास्ते सहसा सभार्याः

ತಂದೆಯ ವಧೆಯಿಂದ ಅವನ ಗಮನ ಕೋಪದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಅತೀವ ರೌದ್ರವೂ ಘೋರವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಸಹಸಾ ಆದಿಪುರುಷನ ಶರಣಾದರು.

Verse 113

स तान्समाश्वास्य सुरान्वरिष्ठं कोपानलं तत्र ययौ प्रहृष्टः । दृष्ट्वा च तं वै रविपुंजकाशमुवाच विष्णुर्वचनं वरिष्ठम्

ಆ ದೇವರನ್ನು ಸಮಾಶ್ವಾಸನಗೊಳಿಸಿ ವಿಷ್ಣು ಹರ್ಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರವಾದ ‘ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿ’ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಸೂರ್ಯಪುಂಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಷ್ಣು ಪರಮೋತ್ತಮ ವಚನವನ್ನು ನುಡಿದನು.

Verse 114

अहं सुरेशान तवैव पार्श्वं विसर्जितो जातभयैश्च देवैः । मत्तः शृणु त्वं वचनं हि पथ्यं यच्चारणानां भवतोऽपि पथ्यम्

ಹೇ ಸುರೇಶ! ಭಯಭೀತರಾದ ದೇವರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನಿಂದ ಈ ಪಥ್ಯವಾದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳು; ಇದು ನಿನಗೂ ಚಾರಣರಿಗೂ ಹಿತಕರವಾಗಿದೆ.

Verse 115

ज्ञातं बलं ते विबुधैरचिंत्यं विनाशनं चात्मवतां ह्यवश्यम् । एवं स्थिते कुरु वाक्यं सुराणामेकैकमद्धि प्रतिवासरं त्वम्

ವಿಬುಧರು ನಿನ್ನ ಅಚಿಂತ್ಯ ಬಲವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಬಲಿಷ್ಠರಿಗೂ ವಿನಾಶ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸು—ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು.

Verse 116

मुख्यानां कोटयस्त्रिंशत्सुराणां बलशालिनाम् । कथं तु भक्षणं तेषां युगपत्त्वं करिष्यसि

ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಮುಖ್ಯ ದೇವರುಗಳು ಮുപ്പತ್ತು ಕೋಟಿ ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರನ್ನು ನೀನು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಹೇಗೆ ಭಕ್ಷಿಸುವೆ?

Verse 117

तस्मादेकैकशस्तेषां कर्त्तव्यं भक्षणं त्वया । नैकेन भवता शक्या विधातुं भक्षणक्रिया

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅವರನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಭಕ್ಷಣಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನಿನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 118

तथा च पांडुरोगित्वं हुतभुक्प्राप्तवान्पुरा । अतिभक्षणं न युक्तं तस्मात्कुरु मतिं मम

ಹಿಂದೆ ಹುತಭುಕ್ (ಅಗ್ನಿದೇವ) ಕೂಡ ಪಾಂಡುರೋಗವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅತಿಭಕ್ಷಣ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸು।

Verse 119

तथा च युगपत्तेषु भक्षितेषु पुनस्त्वया । प्रत्यहं भक्षणोपायश्चिंतितव्यो बुभुक्षया

ಮತ್ತೆ ನೀನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಹಸಿವಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ಭಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಉಪಾಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 121

तत्करिष्यायहं सर्वमाहैवं स जनार्दनः । एकैकशः स विबुधान्भक्षयिष्यति वाडवः

‘ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ,’ ಎಂದು ಜನಾರ್ದನನು ಹೇಳಿದನು. ಆಗ ವಾಡವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಭಕ್ಷಿಸುವನು।

Verse 122

ततः सुराः सुरेशानं तं विष्णुममितौजसम् । प्रणम्याहुर्यथायुक्तं शोभनं भवता कृतम्

ನಂತರ ದೇವತೆಗಳು ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆ ವಿಷ್ಣುವಾದ ಸುರೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—‘ನೀವು ಮಾಡಿದುದು ಯಥಾಯುಕ್ತ; ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ.’

Verse 123

भूयोऽद्य पुनरेवास्य दोषस्योपशमक्रियाम् । कर्तुं त्वमेव शक्तोऽसि नान्यस्त्राता दिवौक साम्

ಇಂದೂ ಮತ್ತೆ ಈ ದೋಷವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಪರಿಹಾರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ನೀನೇ ಶಕ್ತನು; ದಿವೌಕಸರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲ।

Verse 124

ततः पीतांबरधरः शंखचक्रगदाधरः । युष्मद्भयं हरिष्यामि तत्सुरानाह माधवः

ಆಗ ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ ಮಾಧವನು ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿಮ್ಮ ಭಯವನ್ನು ನಾನು ನಿವಾರಿಸುವೆನು।”

Verse 125

श्रुत्वैतद्विबुधाः सर्वे हर्षेणोत्फुल्ल लोचनाः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಅರಳಿದವು।

Verse 126

ततस्तान्विबुधान्दृष्ट्वा प्रोवाच स तु वाडवः । किमिदानीं मया कार्यं भवतां कथ्यतां हि तत्

ಆ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ ವಾಡವನು ಹೇಳಿದನು—“ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಿಮ್ಮ ನಿಮಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕಾದುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 127

अत्रान्तरे विश्व तनुर्महौजा विमोहयंस्तं ज्वलनं स्वबुद्ध्या । प्रोवाच पूर्वं विहिता यदापस्ता भक्षयस्वेति महानुभावः

ಇದರ ನಡುವೆ ವಿಶ್ವತನುವಾದ ಮಹೌಜಸ್ಸು ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಆ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ಮೊದಲು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಜಲಗಳೇ; ಆ ಜಲಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸು।”

Verse 128

एतद्व्यवसितं विष्णोर्यः शृणोति समाहितः । सोऽतिचारभयान्मुक्तो ज्ञानं मुक्तिमवाप्नुयात्

ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅತಿಚಾರಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।