Adhyaya 308

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मान्नारायणात्पूर्वे किंचिदीशानसंस्थितम् । मूलचण्डीशनाम्ना तु विख्यातं भुवनत्रयं

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ನಾರಾಯಣನಿಗೂ ಮುಂಚೆ ಈಶಾನಧಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತತ್ತ್ವ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 2

यत्र लिंगं पुराऽस्माकं पातितं त्वृषिभिः प्रिये । क्रोधरक्तेक्षणैर्देवि मूलचण्डीशता गतम्

ಪ್ರಿಯೆ, ಎಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಋಷಿಗಳು ನಮ್ಮ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪಾತಿತಗೊಳಿಸಿದರು; ದೇವಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರಕ್ತಿಮವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅದು ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿತು.

Verse 3

आद्यं लिंगोद्भवं देवि ऋषिकोपान्निपातितम् । ये केचिदृषयस्तत्र देवदारुवने स्थिताः

ದೇವಿ, ಆದ್ಯ ಸ್ವಯಂಭೂ ಲಿಂಗವು ಋಷಿಗಳ ಕೋಪದಿಂದ ಪಾತಿತವಾಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವದಾರು ವನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಋಷಿಗಳೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು.

Verse 4

कालांतरे महादेवि अहं तत्र समागतः । तेषां जिज्ञासया देवि ततस्ते रोषिता भवन् । शप्तस्ततोऽहं देवेशि चक्रुर्मे लिंगपातनम्

ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ, ಮಹಾದೇವಿ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದೆ. ದೇವಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಿಂದ ಅವರು ಕ್ರೋಧಿತರಾದರು; ನಂತರ, ದೇವೇಶಿ, ಅವರು ನನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪಾತಿತಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 5

देव्युवाच । रोषोपहतसद्भावाः कथमेते द्विजातयः । संजाता एतदाख्याहि परं कौतूहलं मम

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಸತ್ಸ್ವಭಾವ ಹಾನಿಗೊಂಡ ಈ ದ್ವಿಜರು ಹೇಗೆ ಇಂತಹವರಾದರು? ಇದನ್ನು ಹೇಳು; ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 6

ईश्वर उवाच । डिंडि रूपः पुरा देवि भूत्वाऽहं दारुके वने । ऋषीणामाश्रमे पुण्ये नग्नो भिक्षाचरोऽभवम् । भिक्षंतमाश्रमे दृष्ट्वा ताः सर्वा ऋषियोषितः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಡಿಂಡಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದಾರುಕ ವನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಋಷಿಗಳ ಪುಣ್ಯ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಗ್ನ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಯಾಚಿಸಿದೆ; ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಋಷಿಪತ್ನಿಯರೂ ಗಮನಿಸಿದರು.

Verse 7

कामस्य वशमापन्नाः प्रियमुत्सृज्य सर्वतः । तमूर्ध्वलिंगमालोक्य जटामुकुटधारिणम्

ಕಾಮವಶರಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಜಟಾಮುಕುಟಧಾರಿ, ಊರ್ಧ್ವಲಿಂಗನಾದ ಆ ತಪಸ್ವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾದರು.

Verse 8

भिक्षंतं भस्मदिग्धांगं झषकेतुमिवापरम् । विक्षोभिताश्च नः सर्वे दारा एतेन डिंडिना

‘ಅವನು ಭಿಕ್ಷೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತಾ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ, ಭಸ್ಮಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಝಷಕೇತು ಎಂಬಂತೆ; ಈ ಡಿಂಡಿಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪತ್ನಿಯರೂ ವ್ಯಾಕುಲರಾದರು.’

Verse 9

तस्माच्छापं च दास्याम ऋषयस्ते तदाऽब्रुवन् । ततः शापोदकं गृह्य संध्यात्वाऽथ तपोधनाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಆಗ ಹೇಳಿದರು—‘ನಾವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಾಪ ನೀಡುವೆವು.’ ನಂತರ ತಪೋಧನರಾದ ಅವರು ಶಾಪೋದಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸಂಧ್ಯಾವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಮುಂದುವರಿದರು.

Verse 10

अस्य लिंगमधो यातु दृश्यते यत्सदोन्नतम् । इत्युक्ते पतितं लिंगं तत्र देवकुले मम

‘ಇವನ ಲಿಂಗವು ಅಧೋಮುಖವಾಗಲಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸದಾ ಉನ್ನತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.’—ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನನ್ನ ದೇವಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು.

Verse 11

मूलचण्डीशनाम्ना तु विख्यातं भुवनत्रये । तल्लिंगं पतितं दृष्ट्वा कोपोपहतचेतसः । पुनर्हंतुं समारब्धा डिंडिनं ते तपोधनाः

ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಆ ಲಿಂಗವು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿತಚಿತ್ತರಾದ ಆ ತಪೋಧನರು ಮತ್ತೆ ಡಿಂಡಿನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು.

Verse 12

वृसिकापाणयः केचित्कमंडलुधराः परे । गृहीत्वा पादुकाश्चान्ये तस्य धावंति पृष्ठतः

ಕೆಲವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕರಚುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು, ಇನ್ನವರು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಧರಿಸಿದರು; ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಪಾದುಕைகளை ಹಿಡಿದು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

Verse 13

डिंडिश्चांतर्हितो भूत्वा त्वामुवाच सुमध्यमाम् । रोषोपहतचेतस्कान्पश्यैतांस्त्वं तपोधनान्

ಡಿಂಡಿನ್ ಅಂತರ್ದಾನನಾಗಿ, ಓ ಸುಮಧ್ಯಮೇ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಹೇಳಿದನು— ‘ಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿತಚಿತ್ತರಾದ ಈ ತಪೋಧನರನ್ನು ನೋಡು.’

Verse 14

एतस्मात्कारणाद्देवि तव वाक्यान्मयाऽनघे । न कृतोऽनुग्रहस्तेषां सरोषाणां तपस्विनाम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಅನಘೇ! ನಿನ್ನ ವಚನಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 15

अत्रांतरे ते मुनयो ह्यपश्यंतो हि डिंडिनम् । निरानंदं गताः सर्वे द्रष्टुं देवं पितामहम्

ಈ ನಡುವೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ಡಿಂಡಿನನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ದೇವ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.

Verse 16

तं दृष्ट्वा विबुधेशानं विरंचिं विगतज्वरम् । प्रणम्य शिरसा सर्व ऋषयः प्राहुरंजसा

ದೇವಾಧಿಪತಿಯಾದ, ಜ್ವರರಹಿತ ವಿರಂಚಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 17

भगवन्डिंडि रूपेण कश्चिदस्ति तपोधनः । विध्वंसनाय दाराणां प्रविष्टः किल भिक्षितुम्

ಭಗವನ್! ತಪೋಧಾನನಾದ ಒಬ್ಬನು ‘ಡಿಂಡಿ’ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರ ವಿನಾಶವೇ ಅವನ ಉದ್ದೇಶವೆಂದು ಕೇಳಿದೆವು।

Verse 18

शप्तोऽस्माभिस्तु दुर्वृत्तस्तस्य लिंगं निपातितम् । तस्मिन्निपतितेऽस्माकं तथैव पतितानि च

ನಾವು ಆ ದುರ್ವೃತ್ತನನ್ನು ಶಪಿಸಿದೆವು; ಅವನ ಲಿಂಗವು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಅದು ಬಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮದೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬಿದ್ದಿತು।

Verse 19

गतोऽसौ कारणात्तस्मात्तल्लिंगे पतिते वयम् । निरानंदाः स्थिताः सर्व आचक्ष्वैतद्धि कारणम्

ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅವನು ಹೊರಟುಹೋದನು; ಆ ಲಿಂಗವು ಬಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದವಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಇದರ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । अशोभनमिदं कार्यं युष्माभिर्यत्कृतं महत् । रुद्रस्यातिसुरूपस्य सेर्ष्या ये हन्तुमुद्यताः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಮಾಡಿದ ಈ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ಅಶೋಭನವಾಗಿದೆ; ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಅತಿಸುಂದರ ರುದ್ರನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು/ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲು ನೀವು ಉದ್ಯತರಾಗಿದ್ದಿರಿ।

Verse 21

आसुरीं दानवीं दैवीं यक्षिणीं किंनरीं तथा । विद्याधरीं च गन्धर्वीं नागकन्यां मनोरमाम् । एता वरस्त्रियस्त्यक्त्वा युष्मदीयासु तास्वपि

ಅಸುರೀ, ದಾನವೀ, ದೇವೀ, ಯಕ್ಷಿಣೀ, ಕಿನ್ನರೀ, ವಿದ್ಯಾಧರೀ, ಗಂಧರ್ವೀ ಅಥವಾ ಮನೋಹರ ನಾಗಕನ್ಯೆ—ಇಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ—ನಿಮ್ಮ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲೂ ಅವನು ಹೇಗೆ ರಮಿಸಬಲ್ಲನು?

Verse 22

आह्लादं कुरुते सर्वे नैव जानीत भो द्विजाः । त्रैलोक्यनायकां सर्वां रूपातिशयसंयुताम्

ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳಲ್ಲೇ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ಅವಳು ತ್ರಿಲೋಕನಾಯಕಿ, ಅತಿಶಯ ರೂಪಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತಳು.

Verse 23

तां त्यक्त्वा मुनिपत्नीनामाह्लादं कुरुते कथम् । तया रुद्रो हि विज्ञप्त ऋषीणां कुर्वनुग्रहम्

ಅವಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮುನಿಪತ್ನಿಯರಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಗೆ ಆನಂದಿಸಬಲ್ಲನು? ನಿಜವಾಗಿ, ಅವಳ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿಯಿಂದಲೇ ರುದ್ರನು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 24

तेन वाक्येन पार्वत्या जिज्ञासार्थं कृतं मनः । चतुर्द्दशविधस्यापि भूतग्रामस्य यः प्रभुः

ಆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪಾರ್ವತಿಯ ಮನಸ್ಸು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನೇ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಸಮೂಹದ ಪ್ರಭು.

Verse 25

स शप्तो डिंडिरूपस्तु भवद्भिः करणेश्वरः । तच्छापाच्छप्तमेवैतत्समस्तं तद्गुणास्पदम् । देवतिर्यङ्मनुष्याणां निरानंदमिति स्थितम्

ನಿಮ್ಮ ಶಾಪದಿಂದ ಡಿಂಡಿ-ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಕರಣೇಶ್ವರನು ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನ ಗುಣಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರದೇಶವೂ ಶಪ್ತವಾಯಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರು, ತಿರ್ಯಕ್ ಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿರಾನಂದವಾಗಿ ಉಳಿದರು.

Verse 26

शापेनानेन भवतां महा दोषः प्रजायते । आराध्यं नान्यथा लिंगमुन्नतिं यात्यधोगतम्

ಈ ಶಾಪದಿಂದ ನಿಮಗೆ ಮಹಾ ದೋಷವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಲಿಂಗವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಬಾರದು; ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಉನ್ನತಿಯಿಂದ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 27

एवमुक्तेऽथ देवेन विप्रा ऊचुः पितामहम् । द्रष्टव्यः कुत्र सोऽस्माभिः कथयस्व यथास्थितम्

ದೇವರು (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾವು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು? ನಮಗೆ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ."

Verse 28

ब्रह्मोवाच । आस्ते गजस्वरूपेण कुबेराश्रमसंस्थितः । तत्र गत्वा तमासाद्य तोषयध्वं पिनाकिनम्

ಬ್ರಹ್ಮ ಹೇಳಿದನು: "ಅವರು ಕುಬೇರನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆನೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಪಿನಾಕಪಾಣಿಯಾದ ಶಿವನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿರಿ."

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सर्वे ते हृष्टमानसाः । गंतुं प्रवृत्ताः सहसा कोटिसंख्यास्तपोधनाः

ಅವರ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಗೊಂಡರು. ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ತಪಸ್ವಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು.

Verse 30

चिंतयंतः शुभं देशं द्रष्टुं तं गजरूपिणम् । रुद्रं पितामहाख्यातं कुबेराश्रमवासिनम्

ಆ ಶುಭ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಪಿತಾಮಹನು ಹೇಳಿದ ಕುಬೇರನ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಗಜರೂಪಿ ರುದ್ರನನ್ನು ನೋಡಲು ಅವರು ತೆರಳಿದರು.

Verse 31

क्षुत्कामकंठास्तृषितान्गौरी मत्वा तपोधनान् । आदाय गोरसं तेषां कारुण्यात्सा पुरः स्थिता

ತಪಸ್ಸೇ ಧನವಾದ ಆ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯವರಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಗೌರೀ ಅವರಿಗಾಗಿ ಗೋರಸ (ಹಾಲು) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಳು।

Verse 32

असितां कुटिलां स्निग्धामायतां भुजगीमिव । वेणीं शिरसि बिभ्राणा गौरी गोरससंयुता

ಗೋರಸಯುಕ್ತ ಗೌರೀ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು, ವಕ್ರ, ಮಿನುಗುವ, ದೀರ್ಘವಾದ ಜಡೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ಅದು ಸರ್ಪಿಣಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 33

सा तानाह मुनीन्सर्वान्यन्मया पर्वताहृतम् । कपित्थफलसंगंधं गोरसं त्वमृतोपमम्

ಅವಳು ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ಪರ್ವತದಿಂದ ತಂದ ಈ ಗೋರಸವು ಕಪಿತ್ಥಫಲದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಅಮೃತಸಮಾನವಾಗಿದೆ।”

Verse 34

तयैवमुक्ता विप्रास्तु आहुस्तां विपुलेक्षणाम् । स्नात्वा च सर्वे पास्यामो गोरसं तु त्वयाहृतम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ವಿಪ್ರರು ಆ ವಿಶಾಲನೇತ್ರಿ ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನೀವು ತಂದ ಗೋರಸವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುತ್ತೇವೆ।”

Verse 35

ततः श्रुत्वा तथा देव्या स्नानार्थं तीर्थमुत्तमम् । तप्तोदकेनसंपूर्णं कृतं कुण्डं मनोरमम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿಯು ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ತೀರ್ಥವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದಳು—ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೋಹರ ಕುಂಡ।

Verse 36

तत्र ते संप्लुताः सर्वे विमुक्ता विपुलाच्छ्रमात् । कृताऽह्ना गोरसस्वैव पानार्थं समुपस्थिताः

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮಹಾಶ್ರಮದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾದರು. ಆಹ್ನಿಕಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಗೋರಸ (ಹಾಲು) ಪಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದರು.

Verse 37

पत्रैर्दिवाकरतरोर्विधाय पुटकाञ्छुभान् । उपविश्य क्रमात्सर्वे ते पिबंति स्म गोरसम्

ದಿವಾಕರ ವೃಕ್ಷದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಶುಭ ಪుటಕಗಳನ್ನು (ಎಲೆಪಾತ್ರೆ) ಮಾಡಿ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಕೂತು ಅಲ್ಲಿ ಗೋರಸವನ್ನು ಕುಡಿಯತೊಡಗಿದರು.

Verse 38

गोरसेन तदा तेषाममृतेनेव पूरितान् । बुभुक्षितानां पुटकान्मुनीनां तृप्तिकारणात्

ಆಗ ಅವರ ಎಲೆಪಾತ್ರೆಗಳು ಗೋರಸದಿಂದ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿದಂತೆಯೇ ತುಂಬಿದವು. ಹಸಿದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಅದೇ ತೃಪ್ತಿಯ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

Verse 39

पुनः पूरयते गौरी पीत्वा ते तृप्तिमागताः । क्षुत्तृषाश्रमनिर्मुक्ताः पुनर्जाता इव स्थिताः

ಗೌರೀ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಪుటಕಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದಳು. ಕುಡಿದು ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತರಾದರು; ಹಸಿವು‑ಬಾಯಾರಿಕೆ‑ಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದವರಂತೆ ನಿಂತರು.

Verse 40

स्वस्थचित्तैस्ततो ज्ञात्वा नेयं गोपालिसंज्ञिका । अनुग्रहार्थमस्माकं गौरीयं समुपागता

ನಂತರ ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವರು ತಿಳಿದರು—“ಇವಳು ಗೋपालಿನಿ ಅಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಗೌರಿಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ.”

Verse 41

प्रणम्य शिरसा सर्वे तामूचुस्ते सुमध्यमाम् । उमे कथय कुत्रस्थं द्रक्ष्यामो रुद्रमेकदा

ಎಲ್ಲರೂ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಸುಮಧ್ಯಾ ದೇವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಉಮೇ, ರುದ್ರನು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ನಾವು ಕನಿಷ್ಠ ಒಮ್ಮೆ ಆದರೂ ಅವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವಂತೆ ತಿಳಿಸು.”

Verse 42

तथोक्तास्ते महात्मानस्तं पश्यत महागजम् । गजतां च समासाद्य संचरंतं महाबलम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ— “ಆ ಮಹಾಗಜವನ್ನು ನೋಡಿ; ಆನೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಸೇರಿ, ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು.

Verse 43

भवद्भिर्निजभक्त्यायं संग्राह्यो हि यथासुखम् । ते तद्वचनमासाद्य समेत्यैकत्र च द्विजाः

“ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.” ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ದ್ವಿಜರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 44

पवित्रास्तं गजं द्रष्टुं भावितेनांतरात्मना । यत्रैकत्र स्थिता विप्रास्तत्र तीर्थं महोदयम् । संगमेश्वरसंज्ञं तु पूर्वं सर्वत्र विश्रुतम्

ಅಂತರಾತ್ಮ ಶುದ್ಧಿಯಾಗಿ, ಭಾವಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಗಜದ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಒಂದೇ ಕಡೆ ನಿಂತ ಸ್ಥಳವೇ ‘ಮಹೋದಯ’ ತೀರ್ಥ; ಅದು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ‘ಸಂಗಮೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು.

Verse 45

ततस्तस्मात्प्रवृत्तास्ते द्रष्टुकामा महागजम् । कुंडिकाः संपरित्यज्य संनह्यात्मानमात्मना

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರು ಮಹಾಗಜದ ದರ್ಶನಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಹೊರಟರು. ಕುಂಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಸನ್ನದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 46

यत्र ताः कुंडिकास्त्यक्तास्तत्तीर्थं कुण्डिकाह्वयम् । सर्वपापहरं पुंसां दृष्टाऽदृष्टफलप्रदम्

ಆ ಕೊಂಡಿಕೆಗಳು (ಜಲಪಾತ್ರಗಳು) ಎಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವೋ, ಆ ಸ್ಥಳವೇ ‘ಕೊಂಡಿಕಾ’ ಎಂಬ ತೀರ್ಥವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಅದು ಜನರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿ, ದೃಷ್ಟ-ಅದೃಷ್ಟ ಎರಡೂ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 47

कुबेरस्याश्रमं प्राप्य ततस्ते मुनिसत्तमाः । नालिकेरवनीसंस्थं ददृशुस्तं द्विपं तदा

ಕುಬೇರನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆ ಆನೆಯನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 48

करे ग्रहीतुमारब्धाः स्वकरैर्हृष्टमानसाः । गजस्तान्करसंलग्नान्विचिक्षेप तपोधनान्

ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಿಂದ ಅದರ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಸೊಂಡಿಲಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ತಪೋಧನರನ್ನು ಆನೆ ಜಟಕಿಸಿ ದೂರ ಎಸೆದಿತು.

Verse 49

काश्चिदंगसमालग्नान्समंताद्भयवर्जितान् । एवं स तैः पुनः सर्वैर्मशकैरिव चेष्टितम्

ಕೆಲವರು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಅದರ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡರು; ಹೀಗೆ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮರುಮರು ಅದನ್ನು ಸೊಳ್ಳೆಗಳಂತೆ ಕಾಡಿದರು.

Verse 50

क्रीडां करोति विविधां वनसंस्थो हरद्विपः । तद्रूपं संपरित्यज्य रुद्रो रौद्रगजात्मकम्

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಹರನ ಆ ಆನೆ ನಾನಾವಿಧ ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ರೌದ್ರ-ಗಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದ ರುದ್ರನು ಆ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಕಟನೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದನು.

Verse 51

पुनरन्यच्चकारासौ डिंडिरूपं मनोरमम् । जयशब्दप्रघोषेण वेदमङ्गलगीतकैः

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವನು ಮನೋಹರವಾದ ‘ಡಿಂಡಿ’ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಜಯಘೋಷಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತ, ವೇದಮಂಗಳ ಗೀತೆಗಳು ಶುಭವಾಗಿ ನಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 52

उन्नामितं पुनस्तेन यत्र लिंगं महोदयम् । तदुन्नतमिति प्रोक्तं स्थानं स्थानवतां वरम्

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮಹೋದಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನೋ, ಆ ಸ್ಥಳವು ‘ಉನ್ನತ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ—ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ।

Verse 53

गजरूपधरस्तत्र स्थितः स्थाने महाबलः । गणनाथस्वरूपेण ह्युन्नतो जगति स्थितः

ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲವಂತನು ಗಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು; ‘ಉನ್ನತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗಣನಾಥಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗಿ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 54

डिंडिरूप धरो भूत्वा रुद्रः प्राह तपोधनान् । यन्मया भवतां कार्यं कर्तव्यं तदिहोच्यताम्

‘ಡಿಂಡಿ’ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ರುದ್ರನು ತಪೋಧನ ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವೇನೋ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವೇನೋ, ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 55

एवमुक्तस्तु तैरुक्तः सर्वज्ञानक्रियापरैः । सानन्दाः प्राणिनः संतु त्वत्प्रसादात्पुरा यथा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಸರ್ವಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸತ್ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು—“ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದಿರಲಿ, ಪೂರ್ವಕಾಲದಂತೆ।”

Verse 56

क्षंतव्यं देवदेवेश कृतं यन्मूढमानसैः । त्वत्प्रसादात्सुरेशान तत्त्वं सानुग्रहो भव

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ಮೂಢವಾದ ಮನಸ್ಸುಗಳಿಂದ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕ್ಷಮಿಸು. ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಶೀಲನಾಗಿ ಕರುಣಾಮಯನಾಗಿರು.

Verse 57

एवमस्त्विति तेनोक्तास्ते सर्वे विगतज्वराः । तल्लिंगानुकृतिं लिंगमीजिरे मुनयस्तथा । चक्रुस्ते मुनयः सर्वे स्तुतिं विगतमत्सराः

ಅವನು “ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಜ್ವರಮುಕ್ತರಾದರು. ನಂತರ ಮುನಿಗಳು ಆ ದಿವ್ಯ ಲಿಂಗದ ಅನುಕೃತಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು; ಅಸೂಯಾರಹಿತ ಆ ಮುನಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದರು.

Verse 58

क्षमस्व देवदेवेश कुर्वस्माकमनुग्रहम् । अस्मिंल्लिंगे लयं गच्छ मूलचण्डीशसंज्ञके । त्रिकालं देवदेवेश ग्राह्या ह्यत्र कला त्वया

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡು. ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಎಂಬ ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರು (ಇಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡು). ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕಲೆ ಗ್ರಹಣೀಯವಾಗಲಿ.

Verse 59

ईश्वर उवाच । चण्डी तु प्रोच्यते देवी तस्या ईशस्त्वहं स्मृतः । तस्य मूलं स्मृतं लिंगं तदत्र पतितं यतः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಿಯನ್ನು ‘ಚಂಡೀ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವಳ ಈಶನಾಗಿ ನಾನು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಆ ಲಿಂಗವೇ ಅವಳ ‘ಮೂಲ’ ಲಿಂಗವೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 60

तस्मात्तन्मूल चण्डीश इति ख्यातिं गमिष्यति वा । पीकूपतडागानां शतैस्तु विपुलैरपि

ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಬಾವಿ-ಕೆರೆಗಳ ನೂರಾರು (ನಿರ್ಮಾಣ) ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ…

Verse 61

कृतैर्यज्जायते पुण्यं तत्पुण्यं लिंगदर्शनात् । ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात्

ಯಾವ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ಉಂಟಾಗುವುದೋ, ಅದೇ ಪುಣ್ಯವು ಕೇವಲ ಲಿಂಗದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

Verse 62

तत्पुण्यं लभते देवि मूलचण्डीशदर्शनात् । तत्र दानानि देयानि षोडशैव नरोत्तमैः

ದೇವಿ! ಮೂಲಚಂಡೀಶನ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಅದೇ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನರೋತ್ತಮರು ಹದಿನಾರು ವಿಧದ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 63

एवं तद्भविता सर्वं यन्मयोक्तं द्विजोत्तमाः । यात दारुवनं विप्राः सर्वे यूयं तपोधनाः । मया सर्वे समादिष्टा यात दारुवनं द्विजाः

ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನಾನು ಹೇಳಿದುದೆಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ತಪಸ್ಸೇ ಧನವಾದ ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ದಾರುವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ದಾರುವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ.

Verse 64

ततस्तु संप्राप्य महद्वचो मम सर्वे प्रहृष्टा मुनयो महोदयम् । गत्वा च तद्दारुवनं महेश्वरि पुनश्च चेरुः सुतपस्तपोधनाः

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ! ನನ್ನ ಮಹದ್ವಚನವನ್ನು ಪಡೆದು ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತರಾದರು. ನಂತರ ಆ ದಾರುವನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ತಪಸ್ಸೇ ಧನವಾದ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದರು.

Verse 65

एतस्मात्कारणाद्देवि मूलचण्डीशसंज्ञितम् । लिंगं पापहरं नृणामर्द्धचन्द्रेण भूषितम्

ದೇವಿ! ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಆ ಲಿಂಗವು ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅದು ಮಾನವರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಧಚಂದ್ರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 66

दोहनी दुग्थदानेन मुनीनां तृषितात्मनाम् । श्रमापहारं यद्देवि त्वया कृतमनुत्तमम् । तत्तप्तोदकनाम्ना वा अभूत्कुण्डं धरातले

ಹೇ ದೇವಿ! ದೋಹನೀ ಗೋವಿನ ಮೂಲಕ ತೃಷೆಯಿಂದ ಕಲುಷಿತ ಹೃದಯದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಹಾಲುದಾನ ಮಾಡಿ ನೀ ಮಾಡಿದ ಅನುತ್ತಮ ಕಾರ್ಯವು ಅವರ ಶ್ರಮವನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿತು. ಆ ಸ್ಥಳವೇ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ತಪ್ತೋದಕ’ ಎಂಬ ಕುಂಡವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 67

ऋषितोयाजले स्नात्वा चण्डीशं यः प्रपूजयेत् । स प्रचण्डो भवेद्भूमौ भुवनानामधीश्वरः

‘ಋಷಿತೋಯ’ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಂಡೀಶನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಚಂಡನಾಗಿ, ಭುವನಗಳ ಅಧೀಶ್ವರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

एतत्संक्षेपतो देवि माहात्म्यं कीर्तितं तव । मूलचण्डीशदेवस्य श्रुतं पातकनाशनम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೂಲಚಂಡೀಶ ದೇವನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಪಾತಕನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 308

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तप्तोदककुण्डोत्पत्तौ मूलचण्डीशोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तर त्रिशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ತಪ್ತೋದಕಕುಂಡೋತ್ಪತ್ತಿ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ‘ಮೂಲಚಂಡೀಶೋತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮೂರುನೂರ ಎಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.