Adhyaya 297

Verse 1

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ संसारार्णवतारक । सविस्तरं तु मे ब्रूहि ऋषितोयामहोदयम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ, ಸಂಸಾರಸಾಗರತಾರಕ! ಋಷಿತೋಯೆಯ ಉದಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 2

ऋषितोयेति तन्नाम कथं ख्यातं धरातले । कथं सा पुनरायाता देवदारुवने शुभे

‘ಋಷಿತೋಯಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು? ಮತ್ತು ಅವಳು ಶುಭ ದೇವದಾರು ವನಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಳು?

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि सावधाना वचो मम । माहात्म्यमृषितोयायाः सर्वपातकनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ವಚನಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಗಮನಕೊಡು. ಋಷಿತೋಯೆಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕ.

Verse 4

देवदारुवने पुण्य ऋषयस्तपसा युताः । निवसंति वरारोहे शतशोथ सहस्रशः

ಪವಿತ್ರ ದೇವದಾರು ವನದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಋಷಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೇ ವರಾರೋಹೆ—ಅವರು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ।

Verse 6

ते सर्वे चिंतयामासुः समेत्य च परस्परम् । सरस्वती महापुण्या शिरस्याधाय वाडवम्

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸೇರಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರು. ಮಹಾಪುಣ್ಯಮಯಿ ಸರಸ್ವತಿ ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ವಾಡವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು (ಎಂಬುದೇ ಅವರ ವಿಚಾರವಾಯಿತು)।

Verse 7

प्रभासं चिरकालेन क्षेत्रं चैव गमिष्यति । वापीकूपतडागादि मुक्त्वा सागरगामिनीम्

ಅವಳು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಹೋಗುವಳು. ಬಾವಿ, ವಾಪಿ, ಕೆರೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಾಗರಗಾಮಿನೀ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವಳು.

Verse 8

नाह्लादं कुरुते चेतः स्नानदानजपेषु च । ब्रह्माणं प्रार्थयिष्यामो गत्वा ब्रह्मनिकेतनम्

ಇನ್ನು ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವಿಲ್ಲ. ಬನ್ನಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಕೇತನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಡೋಣ.

Verse 9

ईश्वर उवाच । एवं निमन्त्र्य ते सर्वे ऋषयस्तपसोज्ज्वलाः । गतास्ते ब्रह्मलोकं तु द्रष्टुं देवं पितामहम् । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माणं कमलोद्भवम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತರಾದ ಆ ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳು ಪಿತಾಮಹ ದೇವರ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಕಮಲೋದ್ಭವ ಬ್ರಹ್ಮದೇವರನ್ನು ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 10

ऋषय ऊचुः । नमः प्रणवरूपाय विश्व कर्त्रे नमोनमः । तथा विश्वस्य रक्षित्रे नमोऽस्तु परमात्मने

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಪ್ರಣವರೂಪನಾದ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಶ್ವಕರ್ತನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿಶ್ವರಕ್ಷಕ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 11

तथा तस्यैव संहर्त्रे नमो ब्रह्मस्वरूपिणे । पितामह नमस्तुभ्यं सुरज्येष्ठ नमोऽस्तु ते

ಅದೇ ವಿಶ್ವದ ಸಂಹಾರಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಪಿತಾಮಹ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ದೇವರಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠ, ನಿಮಗೆ ನಮೋ ನಮಃ.

Verse 12

चतुर्वक्त्र नमस्तुभ्यं पद्मयोने नमोऽस्तु ते । विरंचये नमस्तुभ्यं विधये वेधसे नमः

ಓ ಚತುರ್ಮುಖನೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಪದ್ಮಯೋನಿಯೇ! ನಿಮಗೆ ನಮೋ ನಮಃ. ಓ ವಿರಂಚಿ! ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ಓ ವಿಧಾತಾ, ಓ ವೇಧಸ್! ನಿಮಗೆ ನಮಃ.

Verse 13

चिदानन्द नमस्तुभ्यं हिरण्यगर्भ ते नमः । हंसवाहन ते नित्यं पद्मासन नमोऽस्तुते

ಓ ಚಿದಾನಂದಸ್ವರೂಪನೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ! ನಿಮಗೆ ನಮಃ. ಓ ನಿತ್ಯ ಹಂಸವಾಹನ! ಓ ಪದ್ಮಾಸನ! ನಿಮಗೆ ನಮೋಽಸ್ತು.

Verse 14

एवं संस्तुवतां तेषामृषीणामूर्ध्वरेतसाम् । उवाच परमप्रीतो ब्रह्मा लोक पितामहः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಊರ್ಧ್ವರೇತಸರಾದ ಋಷಿಗಳು ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪರಮಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 15

स्वागतं वै द्विजश्रेष्ठा युष्माकं कृतवानहम् । स्तोत्रेणानेन दिव्येन वृणुध्वं वरमुत्तमम्

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ; ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನವನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದಿವ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನೀವು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ವರಣಮಾಡಿರಿ.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । अभिषेकाय नो देव नदी पापप्रणाशिनी । विलोक्यते सुरश्रेष्ठ देहि नो वरमुत्तमम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಾ! ನಮ್ಮ ಅಭಿಷೇಕಾರ್ಥ ಪಾಪನಾಶಿನಿಯಾದ ಒಂದು ನದಿ ಬೇಕು. ಓ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಮಗೆ ಈ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 17

ईश्वर उवाच । इत्युक्तस्तैस्तदा ब्रह्मा मुनिभिस्तपसोज्ज्वलैः । वीक्षांचक्रे तदा सर्वा मूर्तिमत्यश्च निम्नगाः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತರಾದ ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಮೂರ್ತಿಮಂತವಾದ ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳನ್ನು ಸರ್ವತೋಮುಖವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು।

Verse 18

गङ्गा च यमुना चैव तथा देवी सरस्वती । चन्द्रभागा च रेवा च शरयूर्गंडकी तथा

ಗಂಗಾ, ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ದೇವಿ ಸರಸ್ವತಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂದ್ರಭಾಗಾ, ರೇವಾ (ನರ್ಮದಾ), ಶರಯೂ, ಗಂಡಕೀ—ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದವು।

Verse 19

तापी चैव वरारोहे तथा गोदावरी नदी । कावेरी चन्द्रपुत्री च शिप्रा चर्मण्वती तथा

ಮತ್ತು ತಾಪೀ ಸಹ, ಓ ಸುಂದರಿಯೇ; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋದಾವರೀ ನದಿ; ಕಾವೇರೀ, ಚಂದ್ರಪುತ್ರೀ, ಶಿಪ್ರಾ, ಚರ್ಮಣ್ವತೀ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡವು।

Verse 20

सिन्धुश्च वेदिका चैव नदाः सर्वे वरानने । मूर्तिमत्यः स्थिताः सर्वाः पवित्राः पापनाशिनी

ಸಿಂಧು ಮತ್ತು ವೇದಿಕಾ ಸಹ; ಓ ಸುಂದರಮುಖಿಯೇ, ಎಲ್ಲಾ ನದಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತಿಮಂತವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು—ಎಲ್ಲವೂ ಪವಿತ್ರ, ಪಾಪನಾಶಿನಿಗಳು।

Verse 21

दृष्ट्वा पितामहः सर्वा गत्वरा धरणीं प्रति । देवदारुवने रम्ये प्रभासे क्षेत्र उत्तमे । कमण्डलौ कृता दृष्टिर्विविशुस्ताः कमण्डलुम्

ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನು ಭೂಮಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗಿಸಿದನು। ಪ್ರಭಾಸದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಮನೋಹರ ದೇವದಾರು ವನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಮಂಡಲುವಿನ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟನು; ಆಗ ಆ ನದಿಗಳು ಕಮಂಡಲುವೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು।

Verse 22

।ब्रह्मोवाच । धृताः सर्वा महापुण्या नद्यो ब्रह्मकमण्डलौ । प्रविष्टाः पृथिवीं यांतु ऋषीणामनुकम्पया

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ನದಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಕಮಂಡಲುವಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಋಷಿಗಳ ಮೇಲಿನ ಅನುಕಂಪೆಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಈಗ ಭೂಮಿಗೆ ಹರಿದು ಹೋಗಲಿ.

Verse 23

प्रहिणोमि यद्येकां च ह्यन्या रुष्यति मे द्विजाः । तस्मात्सर्वाः प्रमोक्ष्यामि कमण्डलुकृतालयाः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ನಾನು ಒಂದನ್ನೇ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಇತರ ನದಿಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಮಂಡಲುವನ್ನೇ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ನದಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡುವೆನು.

Verse 24

ईश्वर उवाच । ततो ब्रह्मा मुमोचाऽथ तत्रस्थाश्च महापगाः । मुक्त्वा ब्रह्मा मुनीन्सर्वान्प्रोवाचेदं पुनःपुनः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದನು; ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಮಹಾನದಿಗಳು ಹರಿದು ಹೊರಟವು. ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪುನಃಪುನಃ ಹೇಳಿದನು.

Verse 25

ऋषिभिः प्रार्थ्यमानेन नद्यो मुक्ता मया यतः । तोयरूपा महावेगा अभिषेकाय सत्वराः

ಋಷಿಗಳು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ ಕಾರಣ ನಾನು ಈ ನದಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಇವು ಜಲರೂಪವಾಗಿ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಅಭಿಷೇಕಾರ್ಥವಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಿವೆ.

Verse 26

ऋषितोयेति नाम्ना सा भविष्यति धरातले । ऋषीणां वल्लभा देवी सर्वपातकनाशिनी

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ‘ಋಷಿತೋಯಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗುವಳು. ಋಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ದೇವೀ-ನದಿ ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವಳು.

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवं देवि समायाता देवदारुवने नदी । ऋषितोयेति विख्याता पवित्रा च वरानने

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ನದಿ ದೇವದಾರು ವನಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ‘ಋಷಿತೋಯಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದಳು; ಹೇ ಸುಮುಖಿ, ಅವಳು ಪರಮ ಪವಿತ್ರಳು.

Verse 28

तूर्यदुंदुभिनिर्घोषैर्वेदमङ्गलनिःस्वनैः । समुद्रं प्रापिता देवी ऋषिभिर्वेदपारगैः

ತೂರ್ಯದುಂದುಭಿಗಳ ಘೋಷ ಮತ್ತು ವೇದಮಂಗಳದ ಶುಭಧ್ವನಿಗಳ ನಡುವೆ, ವೇದಪಾರಂಗತ ಋಷಿಗಳು ದೇವಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 29

सर्वत्र सुलभा देवी त्रिषु स्थानेषु दुर्लभा । महोदये महातीर्थे मूलचंडीशसन्निधौ

ದೇವಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸुलಭಳಾದರೂ, ಈ ಮೂರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ—ಮಹೋದಯದಲ್ಲಿ, ಮಹಾತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಮೂಲಚಂಡೀಶನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಅವಳ ಲಭ్యత ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುರ್ಲಭವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 30

समुद्रेण समेता तु यत्र सा पूर्ववाहिनी । यत्रर्षितोया लभ्येत तत्र किं मृग्यते परम्

ಅವಳು ಸಮುದ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸಿ ಪೂರ್ವವಾಹಿನಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ‘ಋಷಿತೋಯಾ’ ಲಭ್ಯವಾಗುವಲ್ಲಿ—ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಾದ ಪರಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಇನ್ನೇನು ಹುಡುಕಬೇಕು?

Verse 31

मनुष्यास्ते सदा धन्यास्तत्तोयं तु पिबंति ये । अस्थीनि यत्र लीयंते षण्मासाभ्यन्तरेण तु

ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲವನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮಾನವರು ಸದಾ ಧನ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿಗಳೂ ಸಹ ಆರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಕರಗಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 32

प्रातःकाले वहेद्गंगा सायं च यमुना तथा

ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಗಂಗಾರೂಪವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಸಾಯಂಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಯಮುನಾ ರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 33

नदीसहस्रसंयुक्ता मध्याह्ने तु सरस्वती । अपराह्णे वहेद्रेवा सायाह्ने सूर्यपुत्रिका

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಾವಿರ ನದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಸರಸ್ವತಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ರೇವಾರೂಪವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ; ಸಾಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರಿಕಾ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 34

एवं जानन्नरो यस्तु तत्र स्नान विचक्षणः । आचरेद्विधिना श्राद्धं स तस्याः फलभाग्भवेत्

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ವಿವೇಕಿ ಪುರುಷನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲಕ್ಕೆ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

एवं संक्षेपतः प्रोक्तमृषितोयामहोदयम् । सर्वपापहरं नृणां सर्वकामफलप्रदम्

ಹೀಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಮಹೋದಯದಲ್ಲಿರುವ ಋಷಿತೋಯದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಇದು ನರರ ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿ, ಸರ್ವ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 85

तेषां निवसतां तत्र बहुकालो गतः प्रिये । पुत्रपौत्रैः प्रवृद्धास्ते दारुकं व्याप्य संस्थिताः

ಪ್ರಿಯೆ, ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಅವರು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರಿಂದ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ, ದಾರುಕವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದರು.

Verse 297

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋषितोयामाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ ಸಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ’ದಲ್ಲಿ ‘ಋಷಿತೋಯಾ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಎರಡು ನೂರು ತೊಂಬತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।