Adhyaya 234

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दशाश्वमेधिकंनाम महापातकनाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ‘ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ’ ಎಂಬ, ಮಹಾಪಾತಕನಾಶಕ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 2

वाजिमेधः पुरा चेष्टं दशभिस्तत्र भामिनि । भरतेन समागत्य मत्वा क्षेत्रमनुत्तमम्

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭರತನು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅನುತ್ತಮ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 3

तत्र तृप्तः सहस्राक्षः सोमनाथेन भामिनि । कृपणाः खानपानैश्च दक्षिणाभिर्द्विजातयः

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಅಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ತೃಪ್ತನಾದನು; ದ್ವಿಜರು ಆಹಾರ-ಪಾನ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತರಾದರು।

Verse 4

अथोचुस्त्रिदशाः सर्वे सुप्रीता भरतं नृपम् । तुष्टास्तव महाबाहो यज्ञैः संतर्पिता वयम् । वरं वृणीष्व राजेंद्र यत्ते मनसि वर्त्तते

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ರಾಜ ಭರತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನಿನ್ನ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ನಾವು ಸಂತರ್ಪಿತರಾಗಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನೇ ವರವಾಗಿ ಬೇಡು।”

Verse 5

राजोवाच । अत्रागत्य नरो भक्त्या यः स्नानं कुरुते नरः । दशानामश्वमेधानां स प्राप्नोतु फलं शुभम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು— “ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳ ಶುಭ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ।”

Verse 6

देवा ऊचुः । दशानामश्वमेधानां श्रद्धया फलमाप्स्यति । दशाश्वमेधिकंनाम तीर्थमेतन्महीतले । ख्यातिं यास्यति राजेंद्र नात्र कार्या विचारणा

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು— “ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತ್ತು ಅಶ್ವಮೇಧಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಥ ‘ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯುವುದು; ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಬೇಡ।”

Verse 7

ईश्वर उवाच । ततः प्रभृति तत्तीर्थं प्रख्यातं धरणीतले । दशाश्वमेधिकमिति सर्वपापप्रणाशनम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ತೀರ್ಥವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ದಶಾಶ್ವಮೇಧಿಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು; ಅದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 8

ऐंद्रवारुणमाश्रित्य गोमुखादाऽश्वमेधिकम् । अत्रांतरे महादेवि शिवक्षेत्रं विदुर्बुधाः

ಇಂದ್ರ-ವರುಣ ಸಂಬಂಧಿತ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಗೋಮುಖದಿಂದ ಆಶ್ವಮೇಧಿಕ ತೀರ್ಥದವರೆಗೆ ಇರುವ ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು, ಓ ಮಹಾದೇವಿ, ಪಂಡಿತರು ಶಿವಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

सर्वपापहरं दिव्यं स्वर्गसोपानसंनिभम् । सपादकोटितीर्थानां स्थानं तत्परिकीर्तितम

ಅದು ದಿವ್ಯ, ಸರ್ವಪಾಪಹರ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರಿಸುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನಂತೆ; ‘ಸಪಾದಕೋಟಿ’ ತೀರ್ಥಗಳ ನಿವಾಸಸ್ಥಾನವೆಂದು ಅದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 10

प्राणत्यागे कृते तत्र शिवलोके च मोदते । तिर्यग्योनिगताः पापा कीटपक्षिमृगादयः

ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದವನು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೀಟ, ಪಕ್ಷಿ, ಮೃಗ ಮೊದಲಾದ ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಪಾಪಜೀವಿಗಳೂ (ಆ ಸ್ಥಳಪ್ರಭಾವದಿಂದ) ಉದ್ಧಾರ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

तेऽपि यांति परं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः । तिलोदकप्रदानेन मातृकाः पैतृकास्तथा

ಅವರೂ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಪರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ತಿಲೋದಕ (ಎಳ್ಳುಮಿಶ್ರಿತ ಜಲ) ದಾನದಿಂದ ಮಾತೃಪಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಪಿತೃಪಕ್ಷದ ಪಿತೃಗಳೂ ತದ್ವತ್ ಫಲ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 12

पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम् । तत्रेष्टा ब्रह्मणा पूर्वमसंख्याता मखोत्तमाः

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಮಹಾಪ್ರಳಯದವರೆಗೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 13

शक्रश्च देवराजत्वे तत्रेष्ट्वा समवाप्तवान् । कार्त्तवीर्येण तत्रैव कृतं यज्ञशतं पुरा

ಶಕ್ರನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಮಾಡಿ ದೇವರಾಜತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯನು ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೂರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 14

एवं तत्प्रवरं स्थानं क्षेत्रगर्भांतिकं प्रिये । मृतानां तत्र जंतूनामपुनर्भवदायकम्

ಪ್ರಿಯೆ, ಹೀಗೆ ಆ ಸ್ಥಳವು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದುದು, ಕ್ಷೇತ್ರದ ಹೃದಯದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮೃತರಾದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಅಪುನರ್ಭವವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮರಹಿತತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 15

वृषोत्सर्गं तु यस्तत्र कुर्याद्वै भावितात्मवान् । यावंति वृषरोमाणि तावत्स्वर्गे महीयते

ಭಾವಿತಾತ್ಮನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗವನ್ನು ಮಾಡುವವನು—ಆ ವೃಷಭದ ರೋಮಗಳು ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಅಷ್ಟುಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 234

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये दशाश्वमेधमाहत्म्यवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರಿ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ದಶಾಶ್ವಮೇಧಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡೂ ನೂರು ಮுப்பತ್ತುನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.