Adhyaya 219

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयकोणे तु मार्कंडेयसमीपगम् । गुहालिंगं महादेवि नीलकण्ठेति विश्रुतम्

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಗ್ನೇಯ ಕೋಣದಲ್ಲಿ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ‘ಗುಹಾಲಿಂಗ’ವು ‘ನೀಲಕಂಠ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 2

विष्णुना पूजितं पूर्वं सर्व पातकनाशनम्

ಇದು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ಪೂಜಿತವಾಗಿದೆ; ಇದು ಎಲ್ಲ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 3

तत्र यः पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं पापमोचनम् । स पुत्रपशुमान्धीमान्मोदते पृथिवीतले

ಅಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಪಾಪಮೋಚಕ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಪುತ್ರ‑ಪಶುಸಂಪನ್ನನಾಗಿ, ಸುಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 4

एवं तत्र महादेवि मार्कण्डेयेश सन्निधौ । ऋषीणामाश्रमा येऽत्र दृश्यन्तेऽद्यापि भामिनि

ಓ ಮಹಾದೇವಿ! ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಋಷಿಗಳ ಆಶ್ರಮಗಳು, ಓ ಭಾಮಿನಿ, ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 5

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तत्र स्थितानि देवेशि मार्कण्डेयाश्रमांतिके

ಓ ದೇವೇಶಿ! ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ (ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ) ಋಷಿಗಳ ಎಂಭತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ ಮಂದಿ ಅಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

ऋषीणां च गुहास्तत्र सर्वा लिंगसमन्विताः । दृश्यन्ते पुण्यतपसां तदाश्रमनिवासिनाम्

ಅಲ್ಲಿ ಋಷಿಗಳ ಗುಹೆಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವಲಿಂಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿರುವವು—ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಆ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪುಣ್ಯತಪಸ್ವಿಗಳದ್ದಾಗಿವೆ।

Verse 7

तत्र यः स्थापयेल्लिंगं मार्कंडेशसमीपगम् । कुलानां शतमुद्धृत्य मोदते दिवि देववत्

ಅಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ್ವರನ ಸಮೀಪ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನು ತನ್ನ ವಂಶದ ನೂರು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವನಂತೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 8

सर्वे शिवमया लोकाः शिवे सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्माच्छिवं यजेद्विद्वान्य इच्छेच्छ्रियमात्मनः

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳೂ ಶಿವಮಯ; ಶಿವನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನಿಗೆ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ಬಯಸುವ ಜ್ಞಾನಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ.

Verse 9

शिवभक्तो न यो राजा भक्तोऽन्येषु सुरेषु च । स्वपतिं युवती त्यक्त्वा रमतेऽन्येषु वै यथा

ಶಿವಭಕ್ತನಲ್ಲದ ರಾಜನು ಇತರ ದೇವರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನಾದರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇತರರಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ ಯುವತಿಯಂತೆಯೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 10

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे राजानश्च महर्द्धिकाः । मानवा मुनयश्चैव सर्वे लिंगं यजंति च

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು, ಮಹಾಐಶ್ವರ್ಯವಂತ ರಾಜರು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

स्वनामकृतचिह्नानि लिंगानींद्रादिभिः क्रमात् । स्थापितानि यथा स्थाने मानवैरपि भूरिशः

ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಾಮಚಿಹ್ನೆಯುಳ್ಳ ಲಿಂಗಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯಥಾಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಅನೇಕ ಮಾನವರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 12

स्थापनाद्ब्रह्महत्यां च भ्रूणहत्यां तथैव च । महापापानि चान्यानि निस्तीर्णाः शिवतेजसा

ಲಿಂಗಸ್ಥಾಪನೆಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ಮಹಾಪಾಪಗಳೂ ಶಿವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಾಟಿಹೋಗುತ್ತವೆ.

Verse 13

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो माहेन्द्रं स्थाप्य शंकरम् । लिंगं च मुक्तपापौघस्ततोऽसौ त्रिदिवं गतः

ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ವೃತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಶಂಕರನನ್ನು ‘ಮಾಹೇಂದ್ರ ಲಿಂಗ’ವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಪಾಪಪ್ರವಾಹಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ನಂತರ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 14

स्थापयित्वा शिवं सूर्यो गंगासागरसंगमे । निरामयोऽभूत्सोमश्च प्रभासे पश्चिमोदधेः

ಗಂಗಾ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನು ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ನಿರಾಮಯನಾದನು; ಪಶ್ಚಿಮ ಸಮುದ್ರದ ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ಸೋಮ (ಚಂದ್ರ) ಕೂಡ ರೋಗಮುಕ್ತನಾದನು।

Verse 15

काश्यां चैव तथादित्यः सह्ये गरुडकाश्यपौ । प्रतिष्ठां परमां प्राप्तौ प्रतिष्ठाप्य जगत्पतिम्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಆದಿತ್ಯ (ಸೂರ್ಯ) ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಪರಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಸಹ್ಯ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಗರುಡ ಮತ್ತು ಕಶ್ಯಪರೂ ಲೋಕಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 16

ख्यातदोषा ह्यहिल्याऽपि भर्तृशप्ताऽभवत्तदा । स्थाप्येशानं पुनः स्त्रीत्वं लेभे पुत्रांस्तथोत्तमान्

ಖ್ಯಾತ ದೋಷವಿದ್ದ ಅಹಲ್ಯೆಯೂ ಆಗ ಭರ್ತೃಶಾಪದಿಂದ ಶಪ್ತಳಾದಳು; ಆದರೆ ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಪುನಃ ಸ್ತ್ರೀತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು।

Verse 17

पश्यंत्यद्यापि याः स्नात्वा तत्राहिल्येश्वरं स्त्रियः । पुरुषाश्चापि तद्दोषैर्मुच्यन्ते नात्र संशयः

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಹಿಲ್ಯೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇಂದಿಗೂ ಆ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಪುರುಷರೂ ಅದೇ ಮಲಿನಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 18

स्थापयित्वेश्वरं श्वेतशैले बलिविरोचनौ । उभावपि हि संजातावमरौ बलिनां वरौ

ಶ್ವೇತಶೈಲದಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಬಲಿ ಮತ್ತು ವಿರೋಚನರು—ಇಬ್ಬರೂ—ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು, ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದರು।

Verse 19

रामेण रावणं हत्वा ससैन्यं त्रिदशेश्वरम् । स्थापितो विधिवद्भक्त्या तीरे नदनदीपतेः

ರಾಮನು ರಾವಣನನ್ನು ಅವನ ಸೇನೆಯೊಡನೆ ಸಂಹರಿಸಿ, ನದೀನದೀಪತಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತ್ರಿದಶೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 20

स्वायंभुवर्षिदैवादिलिंगहीना न भूः क्वचित व्या । पारान्सकलांस्त्यक्त्वा पूजयध्वं शिवं सदा । निकटा इव दृश्यंते कृतांतनगरोपगाः

ದೇವಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ—ಸ್ವಾಯಂಭುವರು, ಋಷಿಗಳು ಅಥವಾ ದೇವರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ—ಲಿಂಗವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ। ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸದಾ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿರಿ; ಯಮನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರು ನಿಕಟದಲ್ಲೇ ಇರುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । प्रभासक्षेत्रसारं तु मार्कण्डेयाश्रमं प्रति

ದೇವಿ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದ ಸಾರವು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯಾಶ್ರಮದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲೇ ಇದೆ।

Verse 219

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಾರ್ಕಂಡೇಯೇಶ್ವರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ 219ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।