Adhyaya 17

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि यशस्विनि । अर्कस्थलस्य देवस्य यथा पूज्यो नरोत्तमैः

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಯಶಸ್ವಿನಿ! ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪೂಜಾವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅರ್ಕಸ್ಥಲದ ದೇವನು ನರೋತ್ತಮರಿಂದ ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕೆಂದು।

Verse 2

सर्वेषामेव देवानामादिरादित्य उच्यते । आदिकर्त्ता त्वसौ यस्मादादित्यस्तेन चोच्यते

ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ‘ಆದಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನೇ ಆದಿಕರ್ತ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ಆದಿತ್ಯ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು।

Verse 3

नादित्येन विना रात्रिर्न दिवा न च तर्पणम् । न धर्मो वै न चाधर्मो न संतिष्ठेच्चराचरम्

ಆದಿತ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಹಗಲೂ ಇಲ್ಲ, ತರ್ಪಣಾದಿ ಕರ್ಮಗಳೂ ಇಲ್ಲ; ಧರ್ಮವೂ ಅಧರ್ಮವೂ ನಡೆಯದು, ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಲಾರದು।

Verse 4

आदित्यः पालयेत्सर्वमादित्यः सृजते सदा । आदित्यः संहरेत्सर्वं तस्मादेष त्रयीमयः

ಆದಿತ್ಯನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದಿತ್ಯನು ಸದಾ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದಿತ್ಯನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ತ್ರಯೀ ವೇದಮಯನು।

Verse 5

आराधनविधिं तस्य भास्करस्य महात्मनः । कथयामि महादेवि वेदोक्तैर्मंत्रविस्तरैः । तं शृणुष्व वरारोहे सर्वपापप्रणाशनम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಭಾಸ್ಕರನ ಆರಾಧನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ವೇದೋಕ್ತ ವಿಶಾಲ ಮಂತ್ರವಿಸ್ತಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವರಾರೋಹೆ! ಕೇಳು—ಇದು ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕ।

Verse 6

मूर्त्तिस्थः पूज्यते येन विधानेन महेश्वरि । द्वादशात्मा यथा सूर्यस्तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಿ! ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ದ್ವಾದಶಾತ್ಮ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಯಾವ ವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕೋ, ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 7

मुखशुद्धिं च कृत्वाऽदौ स्नानं कृत्वा विशेषतः । वस्त्रशुद्धिं देह शुद्धिं कृत्वा सूर्यं स्पृशेत्ततः

ಮೊದಲು ಮುಖಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ವಸ್ತ್ರಶುದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ದೇಹಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿ, ಆಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು।

Verse 9

दन्तकाष्ठविधानं तु प्रथमं कथयामि ते । मधूके पुत्रलाभः स्यादर्के नेत्रसुखं प्रिये

ಪ್ರಿಯೆ, ಮೊದಲು ದಂತಕಾಷ್ಠದ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಮಧೂಕದ ದಂಡದಿಂದ ಪುತ್ರಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ; ಅರ್ಕದ ದಂಡದಿಂದ ನೇತ್ರಸೌಖ್ಯ ಹಾಗೂ ಆರೋಗ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 10

रोगक्षयः कदम्बे तु अर्थलाभोऽतिमुक्तके । मरुतां याति सर्वत्र आटरूषकसंभवैः

ಕದಂಬವೃಕ್ಷದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ರೋಗಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಅತಿಮುಕ್ತಕದ ಸೇವೆ/ಸೇವನದಿಂದ ಧನಲಾಭ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆಟರೂಷಕಸಂಭವ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮರುತ್ಲೋಕಪ್ರಾಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಇದೇ ಫಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 11

जातिप्रधानतां जातावश्वत्थो यच्छते यशः । श्रियं प्राप्नोति निखिलां शिरीषस्य निषेवणात्

ಜಾತಿ (ಸಸ್ಯ) ಸೇವೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಜನರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನತೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಶಿರೀಷವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಶ್ರಯಿಸಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 12

प्रियंगुं सेवमानस्य सौभाग्यं परमं भवेत् । अभीप्सितार्थसिद्धिः स्यान्नित्यं प्लक्षनिषेवणात्

ಪ್ರಿಯಂಗುವನ್ನು ಸೇವಿಸುವವನಿಗೆ ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ಲಕ್ಷವನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸೇವಿಸಿದರೆ ಅಭೀಪ್ಸಿತಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 13

न पाटितं समश्नीयाद्दंतकाष्ठं न सव्रणम् । न चोर्द्धशुष्कं वक्रं वा नैव च त्वग्विवर्ज्जितम्

ಚೀರಿ ಹೋದ ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಬಳಸಬಾರದು; ಗಾಯವಿರುವ/ದೋಷವಿರುವುದನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಅರ್ಧ ಒಣಗಿದ, ವಕ್ರವಾದ, ಅಥವಾ ತ್ವಚೆ (ಬರ್ಕ್) ಇಲ್ಲದ ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು.

Verse 14

वितस्तिमात्रमश्नीयाद्दीर्घं ह्रस्वं च वर्जयेत् । उदङ्मुखो वा प्राङ्मुखः सुखासीनोऽथ वाग्यतः

ವಿತಸ್ತಿ ಪ್ರಮಾಣದ ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು; ಅತಿದೀರ್ಘವನ್ನೂ ಅತಿಹ್ರಸ್ವವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 15

कामं यथेष्टं हृदये कृत्वा समभिमन्त्र्य च । मंत्रेणानेन मतिमानश्नीयाद्दन्तधावनम्

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಕಾಮನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 16

वरं दत्त्वाऽभिजानासि कामं चैव वनस्पते । सिद्धिं प्रयच्छ मे नित्यं दन्तकाष्ठ नमोऽस्तु ते

ಹೇ ವನಸ್ಪತೇ! ನೀನು ವರದಾತನೂ ಕಾಮಪೂರಕನೂ ಆಗಿದ್ದೀಯ. ನನಗೆ ನಿತ್ಯಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ಹೇ ದಂತಕಾಷ್ಠವೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 17

त्रीन्वारान्परिजप्यैवं भक्षयेद्दंतधावनम् । पश्चात्प्रक्षाल्य तत्काष्ठं शुचौ देशे विनिक्षिपेत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮೂರು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಆ ಕಾಷ್ಠವನ್ನು ತೊಳೆದು ಶುಚಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು.

Verse 18

दंतकाष्ठेन देवेशि न जिह्वां परिमार्जयेत् । पृथक्पृथक्तदा कार्यं यदीच्छेद्विपुलं यशः

ಹೇ ದೇವೇಶಿ! ದಂತಕಾಷ್ಠದಿಂದ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಒರೆಸಬಾರದು. ಅಪಾರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 19

अंगुल्या दंतकाष्ठं च प्रत्यक्षं लवणं च यत् । मृत्तिकाभक्षणं चैव तुल्यं गोमांसभक्षणैः

ಬೆರಳಿನಿಂದ ದಂತಶುದ್ಧಿ ಮಾಡುವುದು, ದಂತಕಾಷ್ಠದ ದುರುಪಯೋಗ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಉಪ್ಪು ಸೇವನೆ, ಮಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗೋಮಾಂಸಭಕ್ಷಣದ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 20

मुखे पर्युषिते नित्यं भवत्यप्रयतो द्विजः । तस्माच्छुष्कमथार्द्रं वा भक्षयेद्दंतधावनम्

ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮಲಿನತೆ (ಪರ್ಯುಷಿತ) ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ದ್ವಿಜನು ನಿತ್ಯ ಶೌಚದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಯತ್ನನಾಗೆಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಣದಾಗಲಿ ತಾಜಾ-ತೇವವಾಗಲಿ ದಂತಧಾವನಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು।

Verse 21

वर्जिते दिवसे चैव गडूषांश्चैव षोडश । तत्तत्पद्मसुगन्धैर्वा मुखशुद्धिं च कारयेत्

ದಂತಕಾಷ್ಠ ವರ್ಜಿತ ದಿನದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ಗಂಡೂಷಗಳು (ಕೊಳಕು/ಗರಗರೆ) ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ಪದ್ಮಸುಗಂಧಾದಿ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಮುಖಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 22

मुखशुद्धिमकृत्वा यो भास्करं स्पृशति द्विजः । त्रीणि वर्षसहस्राणि स कुष्ठी जायते नरः

ಮುಖಶುದ್ಧಿ ಮಾಡದೆ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ/ಆರಾಧಿಸುವ ದ್ವಿಜನು ಮೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 23

एवं वस्त्रादि संशोध्य ततः स्नानं समाचरेत् । शुचौ मनोरमे स्थाने संगृह्यास्त्रेण मृत्तिकाम्

ಈ ರೀತಿ ವಸ್ತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ನಂತರ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಶುಚಿಯಾದ ಮನೋಹರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ‘ಅಸ್ತ್ರ’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಸ್ನಾನಾರ್ಥ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು (ಮಣ್ಣನ್ನು) ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು।

Verse 24

सानुस्वारोकारयुतो हकारः फट्समन्वितः । अनेनास्त्रेण संगृह्य स्नानं तत्र समाचरेत्

ಅನುಸ್ವಾರಯುಕ್ತ ‘ಓ’ಕಾರಸಹಿತ ‘ಹ’ಕಾರ, ‘ಫಟ್’ಸಮನ್ವಿತ—ಇದೇ ಅಸ್ತ್ರ. ಈ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ (ಶುದ್ಧಿಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು) ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 25

भागत्रयं तु संशुद्धं तृणपाषाणवर्जितम् । एकमस्त्रेण चालभ्य तथान्यं भास्करेण तु

ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾದ, ಹುಲ್ಲು-ಕಲ್ಲು ರಹಿತ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ) ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು.

Verse 26

अंगैश्चैव तृतीयं तु अभिमंत्र्य सकृत्सकृत् । जप्त्वास्त्रेण क्षिपेद्दिक्षु निर्विघ्नं तु जलं भवेत्

ಮೂರನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಅಂಗ-ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪುನಃಪುನಃ ಅಭಿಮಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷಿಪ್ತ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಜಲವು ನಿರ್ವಿಘ್ನ (ದೋಷರಹಿತ)ವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

सूर्यतीर्थ द्वितीयेन तृतीयेन सकृत्सकृत् । गुंठयित्वा ततः स्नायाद्रवितीर्थेन मानवः

ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಭಾಗಗಳಿಂದ ‘ಸೂರ್ಯತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಪುನಃಪುನಃ ಲೇಪಿಸಿ ಒರೆಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮಾನವನು ರವಿತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 28

तूर्यशंख निनादेन ध्यात्वा देवं दिवाकरम् । स्नात्वा राजोपचारेण पुनराचम्य यत्नतः

ತೂರ್ಯ-ಶಂಖನಿನಾದದೊಂದಿಗೆ ದೇವ ದಿವಾಕರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ರಾಜೋಪಚಾರದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪುನಃ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 29

स्नानं कृत्वा ततो देवि मंत्रराजेन संयुतम् । हरेफौ बिंदु लक्ष्मीश्च तथाऽन्यो दीर्घया सह

ಹೇ ದೇವಿ! ಸ್ನಾನಮಾಡಿದ ನಂತರ ‘ಮಂತ್ರರಾಜ’ವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—‘ಹ’ ಅಕ್ಷರವು ರೇಫ (ರ) ಜೊತೆಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಬಿಂದು (ಅನುನಾಸಿಕ) ಮತ್ತು ‘ಶ್ರೀ/ಲಕ್ಷ್ಮೀ’ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ದೀರ್ಘಮಾತ್ರೆಯೊಂದಿಗಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಅಕ್ಷರದೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ರಚಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 30

मात्रया रेफसंयुक्तो हकारो बिंदुना सह । सकारः सविसर्गस्तु मंत्रराजोऽयमुच्यते

ಮಾತ್ರಾಯುಕ್ತವಾಗಿ ರೇಫ (ರ) ಸಂಯುಕ್ತ ‘ಹ’ ಅಕ್ಷರವು ಬಿಂದು ಸಹಿತ; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಸರ್ಗಯುಕ್ತ ‘ಸ’ ಅಕ್ಷರ—ಇದೇ ‘ಮಂತ್ರರಾಜ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 31

ततस्तु तर्प्पयेन्मंत्रान्सर्वांस्तांस्तु कराग्रजैः । तुलनादूर्ध्वतो देवान्सव्येन च मुनींस्तथा । पितॄंश्चैवापसव्येन हृद्बीजेन प्रतर्पयेत्

ನಂತರ ಬೆರಳ ತುದಿಗಳಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು. ತುಲನಾಸ್ಥಾನ (ವಕ್ಷಸ್ಥಳ) ಮೇಲ್ಭಾಗದಿಂದ ಸವ್ಯವಾಗಿ (ಎಡಗೈಯಿಂದ) ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು; ಅಪಸವ್ಯ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೃದ್ಬೀಜವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 32

यद्गीतं प्रवरं लोके अक्षराणां मनीषिभिः । एकोनविंशं मात्राया अक्षरं तत्प्रकीर्त्तितम्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹಾಡಿರುವ ಆ ಅಕ್ಷರವೇ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಅಕ್ಷರವೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ।

Verse 33

एवं स्नात्वा विधानेन संध्यां वंदेद्विधानतः । ततो विद्वान्क्षिपेत्पश्चाद्भास्करायोदकांजलिम्

ಈ ರೀತಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ವಿಧಾನದಂತೆ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಜ್ಞಾನಿಯು ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ (ಸೂರ್ಯದೇವನಿಗೆ) ಅಂಜಲಿಯಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 34

जपेच्च त्र्यक्षरं मंत्र षण्मुखं च यदृच्छया । मंत्रराजेति यः पूर्वं तवाख्यातो मया प्रिये

ನಂತರ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ತ್ರ್ಯಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಷಣ್ಮುಖ (ಷಡಾನನ) ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಪ್ರಿಯೆ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ‘ಮಂತ್ರರಾಜ’ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇ—

Verse 35

पश्चात्तीर्थेन मंत्रास्तु संहृत्य हृदये न्यसेत् । मंत्रैरात्मानमेकत्र कृत्वा चार्घं प्रदापयेत्

ನಂತರ ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರ-ಏಕೀಕೃತಗೊಳಿಸಿ ಬಳಿಕ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 36

रक्तचंदनगंधैस्तु शुचिःस्नातो महीतले । कृत्वा मंडलकं वृत्तमेकचित्तो व्यवस्थितः

ಕೆಂಪು ಚಂದನದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಿ ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 37

गृहीत्वा करवीराणि ताम्रे संस्थाप्य भाजने । तिलतंदुलसंयुक्तं कुशगन्धोदकेन तु

ಕರವೀರ ಹೂಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಾಮ್ರ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಕುಶದ ಸುಗಂಧವಿರುವ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 38

रक्तचंदन धूपेन युक्तमर्घ्योपसाधितम् । कृत्वा शिरसि तत्पात्रं जानुभ्यामवनिं गतः

ಕೆಂಪು ಚಂದನ ಮತ್ತು ಧೂಪದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಆ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

Verse 39

मूलमंत्रेण संयुक्तमर्घ्यं दद्याच्च भानवे । मुच्यते सर्वपापैस्तु यो ह्येवं विनिवेदयेत्

ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತವಾದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಭಾನವನೆನಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿವೇದಿಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

यद्युगादिसहस्रेण व्यतीपातशतेन च । अयनानां सहस्रेण यत्फलं ज्येष्ठपुष्करे । तत्फलं समवाप्नोति सूर्यायार्घ्य निवेदने

ಜ್ಯೇಷ್ಠ-ಪುಷ್ಕರದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ಯುಗಾದಿ ದಿನಗಳು, ಶತ ವ್ಯತೀಪಾತಗಳು ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರ ಅಯನ-ಸಂಧಿಗಳಿಂದ ದೊರಕುವ ಪುಣ್ಯಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯನಿವೇದನೆಯಿಂದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 41

दीक्षामंत्रविहीनोऽपि भक्त्या संवत्सरेण तु । फलमर्घेण वै देवि लभते नात्र संशयः

ದೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳಿಲ್ಲದವನಾದರೂ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದು ವರ್ಷ ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಅರ್ಘ್ಯಾರ್ಪಣದಿಂದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ದೇವಿ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 42

यः पुनर्दीक्षितो विद्वान्विधिनार्घ्यं निवेदयेत् । नासौ संभवते भूमौ प्रलयं याति भास्करे

ಆದರೆ ದೀಕ್ಷಿತನಾಗಿ ವಿದ್ಯಾವಂತನಾದವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಸೇರಿ ಪ್ರಲಯ (ಮೋಕ್ಷ)ವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

इह जन्मनि सौभाग्यमायुरारोग्यसंपदम् । अचिराल्लभते देवि सभार्यः सुखभाजनम्

ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ದೇವಿ; ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸೇರಿ ಸುಖಭಾಜನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

एवं स्नानविधिः प्रोक्तः सौरः संक्षेपतस्तव । हिताय मानवेन्द्राणां सर्वपापप्रणाशनः

ಹೀಗೆ ನಿನಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಸೌರಸ್ನಾನವಿಧಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದು ಮಾನವೇಂದ್ರರ ಹಿತಕರವೂ ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 45

अथवा वेदमार्गेण कुर्यात्स्नानं द्विजोत्तमः । यद्येवं मन्त्रविस्तारे ह्यशक्तो दीक्षया विना

ಅಥವಾ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜನು ವೇದಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ. ದೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಂತ್ರವಿಸ್ತಾರಕ್ಕೆ ಅಶಕ್ತನಾದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಆಚರಿಸಲಿ.

Verse 46

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि यशस्विनि । वेदमार्गेण दिव्येन ब्राह्मणानां हिताय वै

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಯಶಸ್ವಿನಿ! ಈಗ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪೂಜಾವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದು ದಿವ್ಯ ವೇದಮಾರ್ಗಾನುಸಾರವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹಿತಾರ್ಥವೇ.

Verse 47

एवं संभृतसंभारः पुष्पादिप्रगुणीकृतः । तत आवाहयेद्भानुं स्थापयेत्कर्णिकोपरि

ಹೀಗೆ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಪುಷ್ಪಾದಿಗಳನ್ನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ ಕರ್ಣಿಕದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 48

उपस्थानं तु वै कृत्वा मंत्रेणानेन सुव्रते । उदुत्यं जातवेदसमिति मंत्रः संपरिकीर्तितः

ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಉಪಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಾಡಿ—‘ಉದುತ್ಯಂ ಜಾತವೇದಸಂ’—ಎಂದು ಈ ಮಂತ್ರವು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 49

अग्निं दूतेति मंत्रेण अनेनावाह्य भामिनि । आकृष्णेन रजसा मंत्रेणानेन वाऽर्चयेत्

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ‘ಅಗ್ನಿಂ ದೂತೇತಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿ, ನಂತರ ‘ಆಕೃಷ್ಣೇನ ರಜಸಾ’ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 50

हंसः शुचिषदिति मंत्रेणानेन पूजयेत् । अपत्येतेति मन्त्रेण सूर्यं देवि प्रपूजयेत्

‘ಹಂಸಃ ಶುಚಿಷತ್…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಹೇ ದೇವಿ! ‘ಅಪತ್ಯೇತೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 51

अदृश्रमस्य चैतेन सूर्यं देवि समर्च्चयेत् । तरणिर्विश्वदर्शेति अनेन सततं जपम्

ಹೇ ದೇವಿ! ‘ಅದೃಶ್ರಮಸ್ಯ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ‘ತರಣಿರ್ವಿಶ್ವದರ್ಶೀ…’ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 52

चित्रं देवानामुदेति भद्रां देवो सदार्चयेत् । विभूतिमर्च्चयेन्नित्यं येना पावक चक्षसा

‘ಚಿತ್ರಂ ದೇವಾನಾಮುದೇತಿ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಾಧಕನು ಸದಾ ಭದ್ರಾ ದೇವತೆಯನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಯೇನ ಪಾವಕ-ಚಕ್ಷಸಾ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿತ್ಯ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 53

विद्यामेपिरजस्पृथ्वित्यनेन विमलां सदा । अमोघां पूजयेन्नित्यं मंत्रेणानेन सुव्रते

‘ವಿದ್ಯಾಮೇಪೀ ರಜಃ ಪೃಥ್ವಿ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸದಾ ವಿಮಲಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ಇದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅಮೋಘಾ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 54

सप्त त्वा हरितोऽनेन सिद्धिदां सर्वकर्मसु । विद्युतामर्चयेद्देवं सप्त त्वा हरितेन च

“ಸಪ್ತ ತ್ವಾ ಹರಿತೋ’ನೇನ” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸರ್ವಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಸಿದ್ಧಿದಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ “ಸಪ್ತ ತ್ವಾ ಹರಿತೇನ” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿದ್ಯುತಾ ದೇವತೆಯನ್ನೂ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 55

नवमीं पूजयेद्देवीं सततं सर्वतोमुखीम् । मन्त्रेणानेन वै देवि उद्वयन्तमितीह वै

ಸರ್ವತೋಮುಖೀ (ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನ) ನವಮೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಸದಾ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, “ಉದ್ವಯಂತಮ್…” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು.

Verse 56

उद्यन्नद्य मित्रमहः प्रथममक्षरं जपेत् । द्वितीयं पूजयेद्देवि शुकेषु मे हरिमेति वै

“ಉದ್ಯನ್ನದ್ಯ ಮಿತ್ರಮಹಃ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೊದಲ ಬೀಚಾಕ್ಷರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಎರಡನೆಯದನ್ನು “ಶುಕೇಷು ಮೇ ಹರಿಮ್…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 57

उदगादयमादित्यो ह्यनेनापि तृतीयकम् । तत्सवितुर्वरेण्येति चतुर्थं परिकीर्तितम्

“ಉದಗಾದಯಮಾದಿತ್ಯಃ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೂರನೇ ಬೀಜವನ್ನೂ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. “ತತ್ಸವಿತುರ್ವರೇಣ್ಯಂ…” ಎಂಬುದೇ ನಾಲ್ಕನೇ ಬೀಜವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 58

महाहिवो महायेति पञ्चमं परिकीर्तितम् । हिरण्यगर्भः समवर्तत षष्ठं बीजं प्रकीर्तितम्

“ಮಹಾಹಿವೋ ಮಹಾ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಐದನೇ ಬೀಜವು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ. “ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಃ ಸಮವರ್ತತ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆರನೇ ಬೀಜವು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 59

सविता पश्चातात्सविता सप्तमं वरवर्णिनि । एवं बीजानि विन्यस्य आदित्यं स्थापयेच्छुभे

“ಸವಿತಾ ಪಶ್ಚಾತಾತ್ ಸವಿತಾ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಏಳನೆಯ ಬೀಜವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಬೀಜಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಹೇ ಶುಭೆ, ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 60

आदित्यं स्थापयित्वा तु पश्चादङ्गानि विन्यसेत्

ಮೊದಲು ಆದಿತ್ಯನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಂಗ-ನ್ಯಾಸ (ಅಂಗಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ) ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 61

आग्नेय्यां हृदयं न्यस्य ऐशान्यां तु शिरो न्यसेत् । नैरृत्यां तु शिखां चैव कवचं वायुगोचरे

ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೃದಯ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಶಿರ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನೈಋತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿಖೆಯನ್ನು, ವಾಯವ್ಯ (ವಾಯು ಪ್ರದೇಶ)ದಲ್ಲಿ ಕವಚ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 62

अस्त्रं दिशासु विन्यस्य स्वबीजेन तु कर्णिकाम् । अमोसि प्राणितेनेति अनेन हृदयं यजेत्

ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಬೀಜದಿಂದ ಕರ್ಣಿಕಾ (ಮಧ್ಯ) ಯನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ‘ಅಮೋಸಿ ಪ್ರಾಣಿತೇನೇತಿ’ ಎಂಬ ವಿಧಿಯಿಂದ ಹೃದಯವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 63

शिरस्तु पूजयेद्देवि आयुष्यं वर्चसेति वै । गायत्र्या तु शिखां पूज्य नैरृत्यां तु व्यवस्थिताम्

ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಆಯುಷ್ಯಂ ವರ್ಚಸೇ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ನೈಋತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 64

जीमूतस्येव भवति प्रत्येकं कवचं यजेत् । धन्वन्नागा धन्वनेति अनेनास्त्रं सदाऽर्चयेत्

ಇದು ಮಳೆಮೋಡದಂತೆ ಆಶ್ರಯ-ಆವರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕವಚವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಧನ್ವನ್ನಾಗಾ ಧನ್ವನೆ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 65

नेत्रं तु पूजयेद्देवि अश्विना तेजसेति च । ह्यतः पूर्वतः सोमं दक्षिणेन बुधं तथा

ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಅಶ್ವಿನಾ ತೇಜಸೇ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನೇತ್ರವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸೋಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಬುಧನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 66

पश्चिमेन गुरुं न्यस्य उत्तरेण च भार्गवम् । आग्नेय्यां मङ्गलं न्यस्य नैरृत्यां तु शनैश्चरम्

ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ)ಯನ್ನು ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಭಾರ್ಗವ (ಶುಕ್ರ)ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಆಗ್ನೇಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪೂರ್ವ)ದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳನನ್ನು ಮತ್ತು ನೈಋತ್ಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪಶ್ಚಿಮ)ದಲ್ಲಿ ಶನೈಶ್ಚರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 67

वायव्यां तु न्यसेद्राहुं केतुमीशानगोचरे । आप्यायस्वेति मन्त्रेण देवि सोमं सदार्चयेत्

ವಾಯವ್ಯ (ಉತ್ತರ-ಪಶ್ಚಿಮ)ದಲ್ಲಿ ರಾಹುವನ್ನು ಮತ್ತು ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇತುವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಆಪ್ಯಾಯಸ್ವ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸೋಮವನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 68

उद्बुध्यध्वं महादेवि बुधं तत्र सदार्चयेत् । बृहस्पतेति मन्त्रेण पूजयेत्सततं गुरुम्

‘ಉದ್ಬುಧ್ಯಧ್ವಂ’—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ—ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ಬುಧನನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ‘ಬೃಹಸ್ಪತೇ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ)ಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 69

शुक्रः शुशुक्वानिति च भार्गवं देवि पूजयेत् । अग्निर्मूर्द्धेति मन्त्रेण सदा मंगलमर्चयेत्

ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಶುಕ್ರಃ ಶುಶುಕ್ವಾನ್’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಾರ್ಗವ (ಶುಕ್ರ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಅಗ್ನಿರ್ಮೂರ್ಧ್ನಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸದಾ ಮಂಗಳ (ಕುಜ)ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 70

शमग्निरितिमन्त्रेण पूजयेद्भास्करात्मजम् । कयानश्चित्रेतिमन्त्रेण देवि राहुं सदाऽर्चयेत्

‘ಶಮಗ್ನಿರಿತಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಾಸ್ಕರಾತ್ಮಜ (ಸೂರ್ಯಪುತ್ರ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಕಯಾನಶ್ಚಿತ್ರೇತಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ರಾಹುವನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 71

केतुं कृण्वेति केतुं वै सततं पूजयेद्बुधः । बाह्यतः पूर्वतः शुक्रं दक्षिणेन यमं तथा

‘ಕೇತುಂ ಕೃಣ್ವೇತಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಸದಾ ಕೇತುವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಶುಕ್ರನು, ಹಾಗೆಯೇ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಯಮನು ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

ऐशान्यामीश्वरं विंद्यादाग्नेय्यामग्निरुच्यते । नैऋतेति विरूपाक्षं पवनं वायुगोचरे

ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಆಗ್ನೇಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ನೈಋತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ; ವಾಯುಗೋಚರದಲ್ಲಿ ಪವನ (ವಾಯು) ಇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 73

तमुष्टवाम इति वै ह्यनेनेन्द्रमथार्चयेत् । उदीरतामवरेति सदा वैवस्वतं यजेत्

‘ತಮುಷ್ಟವಾಮ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ‘ಉದೀರತಾಮವರೇತಿ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸದಾ ವೈವಸ್ವತ (ಯಮ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 74

तत्त्वायामीति मन्त्रेण वरुणं देवि पूजयेत् । इन्द्रासोमावत इति मन्त्रेण धनदं यजेत्

ಹೇ ದೇವಿ, “ತತ್ತ್ವಾಯಾಮೀತಿ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ವರುಣದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. “ಇಂದ್ರಾಸೋಮಾವತ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಧನದ (ಕುಬೇರ)ನ ಯಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 75

पावकं पूजयेद्देवि अग्निमीऌए पुरोहितम् । रक्षोहणं वाजिनेति विरूपाक्षं सदार्चयेत्

ಹೇ ದೇವಿ, “ಅಗ್ನಿಮೀಳೇ ಪುರೋಹಿತಂ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಾವಕ (ಅಗ್ನಿ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. “ರಕ್ಷೋಹಣಂ ವಾಜಿನೇತಿ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷನನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 76

वायवायाहि मन्त्रेण वायुं देवि सदार्चयेत् । यथाक्रममिमान्देवि सर्वान्वै पूजयेद्बुधः

ಹೇ ದೇವಿ, “ವಾಯವಾಯಾಹಿ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಾಯುದೇವನನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಯು ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 77

बाह्यतः पूर्वतो देवि इन्द्रादीनां समन्ततः । रक्तवर्णं महातेजं सितपद्मोपरि स्थितम्

ಹೇ ದೇವಿ, ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ—ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ—ರಕ್ತವರ್ಣ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಶ್ವೇತ ಪದ್ಮದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿತ (ರೂಪ) ಇದೆ.

Verse 78

सर्वलक्षणसंयुक्तं सर्वाभरणभूषितम् । द्विभुजं चैकवक्त्रं च सौम्यपञ्चकधृक्करम्

ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತ; ದ್ವಿಭುಜ, ಏಕವಕ್ತ್ರ; ಮತ್ತು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯ ಪಂಚಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು.

Verse 79

वर्त्तुलं तेजबिंबं तु मध्यस्थं रक्तवाससम् । आदित्यस्य त्विदं रूपं सर्वलोकेषु पूजितम् । ध्यात्वा संपूजयेन्नित्यं स्थंडिलं मण्डलाश्रयम्

ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾದ, ತೇಜೋಮಯ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಜ್ಯೋತಿಬಿಂಬವೇ—ಆದಿತ್ಯನ ರೂಪ; ಅದು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತ. ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಸ್ಥಂಡಿಲದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿತ ಮಂಡಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿತ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 80

देव्युवाच । मण्डलस्थः सुरश्रेष्ठ विधिना येन भास्करः । पूज्यते मानवैर्भक्त्या स विधिः कथितस्त्वया

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಮಂಡಲಸ್ಥ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಮಾನವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೀನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 81

पूजयेद्विधिना येन भास्करं पद्मसंभवम् । मूर्त्तिस्थं सर्वगं देवं तन्मे कथय शंकर

ಹೇ ಶಂಕರಾ! ಪದ್ಮಸಂಭವ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು—ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ದೇವನನ್ನು—ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು.

Verse 82

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि साधु पृष्टोऽस्मि सुवते । शृणुष्वैकमना देवि मूर्तिथं येन पूजयेत्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಸಾಧು ಸಾಧು, ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಹೇ ಸುವ್ರತೇ, ನೀನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೀ. ದೇವಿ, ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು—ಮೂರ್ತಿಸ್ಥ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು.

Verse 83

इषेत्वेति च मन्त्रेण उत्तमांगं सदार्चयेत् । अग्निमीऌएति मन्त्रेण पूजयेद्दक्षिणं करम्

‘ಇಷೇತ್ವ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವನ ಉತ್ತಮಾಂಗ (ಶಿರಸ್ಸು) ಅನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು; ‘ಅಗ್ನಿಮೀಳೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 84

अग्न आयाहि मन्त्रेण पादौ देवस्य पूजयेत् । आजिघ्रेति च मन्त्रेण पूजयेत्पुष्पमालया

‘ಅಗ್ನ ಆಯಾಹಿ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದೇವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಆಜಿಘ್ರೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 85

योगेयोगेति मन्त्रेण मुक्तपुष्पांजलिं क्षिपेत् । समुद्रागच्छ यत्प्रोक्तमनेन स्नापयेद्रविम्

‘ಯೋಗೇ ಯೋಗೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಿಡಿಬಿಡಿ ಹೂಗಳ ಅಂಜಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ‘ಸಮುದ್ರಾಗಚ್ಛ…’ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ವಚನದಿಂದ ರವಿಯನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 86

इमं मे गंगेति यत्प्रोक्तमनेनापि च भामिनि । समुद्रज्येति मन्त्रेण क्षालयेद्विधिवद्रविम्

ಮತ್ತು, ಹೇ ಸುಂದರಿ, ‘ಇಮಂ ಮೇ ಗಂಗೇ…’ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ; ‘ಸಮುದ್ರಜ್ಯೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ರವಿಯನ್ನು ತೊಳೆಯಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 87

सिनीवालीति मन्त्रेण स्नापयेच्छंखवारिणा । यज्ञं यज्ञेति मन्त्रेण कषायैः परिरक्षयेत्

‘ಸಿನೀವಾಲೀ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಂಖಜಲದಿಂದ (ರವಿಯನ್ನು) ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು. ‘ಯಜ್ಞಂ ಯಜ್ಞೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕಷಾಯಾದಿ ಕಷಾಯರಸಗಳಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪರಿರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

Verse 88

स्नापयेत्पयसा देवि आप्यायस्वेति मंत्रतः । दधिक्राव्णेति वै दध्ना स्नापयेद्विधिवद्रविम्

ಹೇ ದೇವಿ, ‘ಆಪ್ಯಾಯಸ್ವ…’ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಹಾಲಿನಿಂದ (ರವಿಯನ್ನು) ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ದಧಿಕ್ರಾವ್ಣೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೊಸರಿನಿಂದಲೂ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ರವಿಯನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 89

इमं मे गंगेति यत्प्रोक्तमनेनापि च भामिनि । समुद्रज्येति मंत्रेण स्नानमौषधिभिः स्मृतम्

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ‘ಇಮಂ ಮೇ ಗಂಗೆ…’ ಎಂದು ಉಪದಿಷ್ಟ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ, ‘ಸಮುದ್ರಜ್ಯೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ; ಔಷಧಿದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ವಿಧಿಯೂ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 90

उद्वर्तयेत्ततो भानुं द्विपदाभिर्वरानने । मानस्तोकेति मंत्रेण युगपत्स्नानमाचरेत्

ನಂತರ, ಹೇ ವರಾನನೇ, ದ್ವಿಪದ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ) ಮೂರ್ತಿಗೆ ಉದ್ವರ್ತನ/ಮರ್ಧನ ಮಾಡಬೇಕು; ‘ಮಾನಸ್ತೋಕೆ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯುಗಪತ್ ಸ್ನಾನಕರ್ಮ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 91

विष्णोरराटमन्त्रेण स्नापयेद्गंधवारिणा । सौवर्णेन तु मंत्रेण अर्घ्यं पाद्यं निवेदयेत्

‘ವಿಷ್ಣೋರರಾಟ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸುಗಂಧ ಜಲದಿಂದ ಸ್ನಾಪಿಸಬೇಕು; ‘ಸೌವರ್ಣ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಯವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಬೇಕು।

Verse 92

इदं विष्णुर्विचक्रमे मंत्रेणार्घ्यं प्रदापयेत् । वेदोसीति च मंत्रेण उपवीतं प्रदापयेत्

‘ಇದಂ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಚಕ್ರಮೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ‘ವೇದೋಽಸಿ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಉಪವೀತ (ಯಜ್ಞೋಪವೀತ)ವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 93

बृहस्पतेति मंत्रेण दद्याद्वस्त्राणि भानवे । येन श्रियं प्रकुर्वाणः पुष्पमालां प्रपूजयेत्

‘ಬೃಹಸ್ಪತೇ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ಗೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಲೆಂದು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 94

धूरसीति च मंत्रेण धूपं दद्यात्सगुग्गलम् । समिद्धोंजनमंत्रेण अंजनं तु प्रदापयेत्

“ಧೂರಸೀತಿ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಗುಗ್ಗುಲು ಸಹಿತ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; “ಸಮಿದ್ಧೋಂಜನ” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಂಜನ (ಕಾಜಲ್)ವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 95

युंजान इति मंत्रेण भानुं रोचनमालभेत् । आरार्त्तिकं च वै कुर्याद्दीर्घायुत्वाय वै पुनः

“ಯುಞ್ಜಾನ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಾನು ಮೇಲೆ ರೋಚನಾ (ಶುಭ ಪ್ರಕಾಶವರ್ಣಕ) ಲೇಪಿಸಬೇಕು; ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆರತিও ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 96

सहस्रशीर्षा पुरुषः सूर्यं शिरसि पूजयेत् । शंभवायेति मंत्रेण रवेर्नेत्रे परामृशेत्

“ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷಾ ಪುರುಷಃ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿರೋಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; “ಶಂಭವಾಯ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ರವಿಯ ನೇತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು।

Verse 97

विश्वतश्चक्षुरित्येवं भानोर्देहं समालभेत् । श्रीश्च ते लक्ष्मीश्चेति सर्वांगे पूजयेद्रविम्

“ವಿಶ್ವತಶ್ಚಕ್ಷುಃ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಾನು ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; “ಶ್ರೀಶ್ಚ ತೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ಚ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ರವಿಯನ್ನು ಸರ್ವಾಂಗವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 98

ईश्वर उवाच अथ मेरोर्महादेवि अष्टशृंगस्य सुव्रते । पूजाविधानमंत्रांस्ते कथयामि समासतः

ಈಶ್ವರನು ಉವಾಚ—ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ಈಗ ನಾನು ಮೇರುವಿನ ಅಷ್ಟಶೃಂಗ (ಎಂಟು ಶಿಖರ) ರೂಪದ ಪೂಜಾವಿಧಾನ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 99

अष्टशृंगं महादेवि अनेन विधिनाऽर्चयेत् । प्रथमं पूजयेन्मध्ये मंत्रेणानेन सुव्रते

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಷ್ಟಶೃಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಸುವ್ರತೇ, ಮೊದಲು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 100

महाहिवोमहायेति नानापुष्पकदंबकैः । त्रातारमिंद्रमंत्रेण पूर्वशृंगं सदार्चयेत्

ನಾನಾವಿಧ ಪುಷ್ಪಗುಚ್ಛಗಳಿಂದ ‘ಮಹಾಹಿವೋ ಮಹಾಯೇತಿ’ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತ ಪೂರ್ವ ಶೃಂಗವನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ತ್ರಾತಾರಮಿಂದ್ರಮ್…’ ಎಂಬ ಇಂದ್ರಮಂತ್ರದಿಂದ ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುವೆಂದು ವಂದಿಸಬೇಕು.

Verse 101

तमुष्टवामेति मंत्रेण पूजयेत्सुरसुन्दरि । अग्निमीऌए पुरोहितमाग्नेयं शृंगमर्चयेत्

ಹೇ ಸುರಸುಂದರಿ, ‘ತಮುಷ್ಟವಾಮ್…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಅಗ್ನಿಮೀಳೇ ಪುರೋಹಿತಮ್’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಆಗ್ನೇಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪೂರ್ವ) ಶೃಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 102

आग्नेय्या चैव गायत्र्या अथवानेन पूजयेत् । यमाय त्वा मखाय त्वा दक्षिणं शृंगमर्च येत्

ಆಗ್ನೇಯೀ ಗಾಯತ್ರಿಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದಲೋ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಯಮಾಯ ತ್ವಾ, ಮಖಾಯ ತ್ವಾ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದಕ್ಷಿಣ ಶೃಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 103

उदीरतामवरेप्यथवानेन पूजयेत् । आयं गौरिति मंत्रेण नैरृत्यं शृङ्गमर्चयेत्

‘ಉದೀರತಾಮ್…’ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಇದೇ ವಿಧಿಯಿಂದಲೋ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ‘ಆಯಂ ಗೌಃ…’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನೈಋತ್ಯ (ದಕ್ಷಿಣ-ಪಶ್ಚಿಮ) ಶೃಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು.

Verse 104

रक्षोहणं वाजिनं वा पूजयेदसुरांतिकम् । इंद्रासोमा च यो मंत्रो ह्यथवा तेन पूजयेत्

ಆ ಶಿಖರದೇವತೆಯನ್ನು ರಾಕ್ಷಸಹಂತ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಅಥವಾ ವೇಗವಂತ ವಿಜಯಿ (ವಾಜಿನ್) ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲವೆ ಅಸುರಾಂತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ “ಇಂದ್ರಾಸೋಮಾ…” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ಯಾವ ಮಂತ್ರವೋ, ಅದೇ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 105

अभि त्वा सूर नोन्विति चैशानं शृंगमर्चयेत् । येनेदं भूतमिति वा अथवानेन पूजयेत्

“ಅಭಿ ತ್ವಾ ಸೂರ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಈಶಾನ (ಈಶಾನ್ಯ) ಶೃಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಅಥವಾ “ಯೇನೇದಂ ಭೂತಮ್…” ಮಂತ್ರದಿಂದ, ಇಲ್ಲವೆ ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ವಿಧಿ/ಸೂತ್ರದಿಂದಲೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 106

नमोस्तु सर्पेभ्य इति मेरुपीठं सदाऽर्चयेत् । हिरण्यगर्भः समवर्त्ततेति पुनर्मध्ये सदार्चयेत्

“ನಮೋಽಸ್ತು ಸರ್ಪೇಭ್ಯಃ” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಮೇರೂಪೀಠವನ್ನು ಸದಾ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ “ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಃ ಸಮವರ್ತತ…” ಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 107

सविता पश्चातादिति वै पूजयेत्पुष्प मालया । त्रिकालमर्चयेद्देवि प्रदद्यादर्घ्यमादरात्

ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ “ಸವಿತಾ ಪಶ್ಚಾತಾತ್…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ ದೇವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 108

माता रुद्राणां दुहिता वसूनां पूर्वाह्ने चैव पूजयेत् । मध्याह्ने पूजयेद्देवि तद्विष्णोः परमं पदम्

ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ “ಮಾತಾ ರುದ್ರಾಣಾಂ, ದುಹಿತಾ ವಸೂನಾಂ…” ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ, ಹೇ ದೇವಿ, “ತದ್ವಿಷ್ಣೋಃ ಪರಮಂ ಪದಂ…” ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 109

हंसः शुचिषदिति वा अपराह्णे सदार्चयेत् । एवं भानुं ग्रहैः सार्द्ध पूजयेद्वरवर्णिनि

ಅಪರಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ‘ಹಂಸಃ ಶುಚಿಷತ್…’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಓ ಸುಂದರವರ್ಣಿನಿ, ಗ್ರಹಗಳೊಡನೆ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 110

देव्युवाच । यानि पुष्पाणि चेष्टानि सदा भास्करपूजने । कानि चोक्तानि देवेश कथयस्व प्रसादतः

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವೇಶ, ಭಾಸ್ಕರನ ನಿತ್ಯಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುಷ್ಪಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ? ಕೃಪೆಯಿಂದ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 111

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि पुष्पा ध्यायमनुत्तमम् । येन चार्कस्थले देवि शीघ्रं तुष्यति पूजितः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ಪುಷ್ಪಗಳ ಕುರಿತು ಅನುತ್ತಮ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅದರಿಂದ, ಓ ದೇವಿ, ಅರ್ಕಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತ ಸೂರ್ಯನು ಶೀಘ್ರ ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 112

मालतीकुसुमैः पूजा भवेत्सांनिध्यकारिका । मल्लिकायाश्च कुसुमैर्भोगवाञ्जायते नरः

ಮಾಲತೀ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆ ದೇವಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಲ್ಲಿಕಾ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಭೋಗ-ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 113

सौभाग्यं पुंडरीकैस्तु भवत्यर्थश्च शाश्वतः । कदंबपुष्पैर्देवेशि परमैश्वर्यमश्नुते

ಪುಂಡರೀಕ (ಕಮಲ) ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಸೌಭಾಗ್ಯವೂ ಶಾಶ್ವತ ಧನವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಓ ದೇವೇಶಿ, ಕದಂಬ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 114

भवत्यक्षयमन्नं च बकुलै रर्चने रवेः । मदारपुष्पकैः पूजा सर्वकुष्ठविनाशिनी

ಬಕುಲ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ರವಿದೇವನ ಅರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಕ್ಷಯ ಅನ್ನಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಮದಾರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪೂಜೆ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಕುಷ್ಠರೋಗವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 115

बिल्वस्य पत्रकुसुमैमहतीं श्रियमश्नुते । अर्कस्रजा भवत्यर्थः सर्वकामफलप्रदः

ಬಿಲ್ವದ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ (ಸೂರ್ಯನ) ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮಹಾ ಶ್ರೀ-ಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅರ್ಕದ ಹಾರದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳ ಫಲ ನೀಡುವ ಧನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 116

प्रदद्याद्रूपिणीं कन्यां पूजितो बकुलस्रजा । किंशुकैरर्चितो देवि न पीडयति भास्करः

ಬಕುಲ ಹಾರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರವಿ ರೂಪವತಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು (ಯೋಗ್ಯ ವಧುವನ್ನು) ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವಿ, ಕಿಂಶುಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಭಾಸ್ಕರನು ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 117

अगस्तिकुसुमैस्तद्वदानुकूल्यं प्रयच्छ ति । करवीरैस्तु देवेशि सूर्यस्यानुचरो भवेत्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಗಸ್ತಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸೂರ್ಯನು ಅನುಕೂಲತೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವೇಶಿ, ಕರವೀರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ಭಕ್ತನು ಸೂರ್ಯನ ಅನುಚರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 119

शतपत्रस्रजा देवि सूर्यसालोक्यतां व्रजेत् । बकपुष्पैर्महादेवि दारिद्यं नैव जायते

ದೇವಿ, ಶತಪತ್ರ ಪುಷ್ಪಹಾರದಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸೂರ್ಯಸಾಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮಹಾದೇವಿ, ಬಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿದರೆ ದಾರಿದ್ರ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 120

यः सूर्यायतनं भक्त्या गैरिकेणोपलेपयेत् । प्राप्नुयान्महतीं लक्ष्मीं रोगैश्चापि प्रमुच्यते

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯದೇವನ ಆಲಯವನ್ನು ಗೈರಿಕ (ಕೆಂಪು ಗೇರು)ದಿಂದ ಲೇಪನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ (ಸಮೃದ್ಧಿ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ರೋಗಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 121

अष्टादशेह कुष्ठानि ये चान्ये व्याधयो नृणाम् । प्रलयं यांति ते सर्वे मृदा यद्युपलेपयेत्

ಇಲ್ಲಿನ ಅಷ್ಟಾದಶ ಕುಷ್ಠರೋಗಗಳು ಹಾಗೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬರುವ ಇತರ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಧಿಗಳು, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪವಿತ್ರ ಮೃದು (ಮಣ್ಣು) ಲೇಪಿಸಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 122

विलेपनानां सर्वेषां कुंकुमं रक्तचंदनम् । पुष्पाणां करवीराणि प्रशस्तानि वरानने

ಓ ವರಾನನೆ! ಲೇಪನದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕುಂಕುಮ ಮತ್ತು ರಕ್ತಚಂದನ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಪುಷ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಕರವೀರ (ಕಣಗಲೆ) ಪುಷ್ಪಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶಸ್ತ।

Verse 123

नातः परतरं किंचिद्भास्वतस्तुष्टिकारकम् । यादृशं कुङ्कुमं जाती शतपत्रं तथाऽगुरुः

ಭಾಸ್ವತ್ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ಇಲ್ಲ—ಕುಂಕುಮ, ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ), ಶತಪತ್ರ (ಪದ್ಮ) ಹಾಗೂ ಅಗರು।

Verse 124

किं तस्य न भवेल्लोके यश्चैभिश्चार्चयेद्रविम् । उपलिप्यालयं यस्तु कुर्यान्मंडलकं शुभम्

ಈ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ರವಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನು ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಆಲಯವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಶುಭ ಮಂಡಲವನ್ನು ಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 125

एकेनास्य भवेदर्थो द्वाभ्यामारोग्यमश्नुते । त्रिभिस्तु सर्वविद्यावांश्चतुर्भिर्भोगवान्भवेत्

ಒಂದು ಮಂಡಲಾಚರಣೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥಸಮೃದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಎರಡರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮೂರರಿಂದ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾಪಾರಂಗತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ನಾಲ್ಕರಿಂದ ಭೋಗಸೌಖ್ಯಸಂಪನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 126

पंचभिर्विपुलं धान्यं षड्भिरायुर्बलं यशः । सप्तमण्डलतारी स्यान्मंडलाधिपतिर्नरः

ಐದು (ಮಂಡಲ)ಗಳಿಂದ ಅಪಾರ ಧಾನ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಆರುಗಳಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ, ಬಲ, ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಏಳರಿಂದ ‘ಸಪ್ತಮಂಡಲತಾರಿ’ಯಾಗಿ ಮಂಡಲಾಧಿಪತಿಯಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 127

घृतदीपप्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः । कटुतैलस्य दीपेन स्वं शत्रुं जयते नरः

ಘೃತಪೂರ್ಣ ದೀಪದಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಂದೃಷ್ಟಿಸಂಪನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಟು ತೈಲದೀಪ ಅರ್ಪಣದಿಂದ ತನ್ನ ಶತ್ರುವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 128

तैलदीपप्रदानेन सूर्यलोके महीयते । मधूकतैलदीपेन सौभाग्यं परमं लभेत्

ತೈಲದೀಪದಾನದಿಂದ ಅವನು ಸೂರ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮಧೂಕತೈಲದೀಪ ಅರ್ಪಣದಿಂದ ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 129

पुष्पाणां प्रवरा जाती धूपानां विजयः परः । गन्धानां कुंकुमं श्रेष्ठं लेपानां रक्तचंदनम्

ಪುಷ್ಪಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಧೂಪಗಳಲ್ಲಿ ‘ವಿಜಯ’ ಪರಮ. ಗಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಕುಂಕುಮ (ಕೇಸರಿ) ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಲೇಪಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತಚಂದನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ.

Verse 130

दीपदाने घृतं श्रेष्ठं नैवेद्ये मोदकः परम् । एतैस्तुष्यति देवेशः सांनिध्यं चाधिगच्छति

ದೀಪದಾನದಲ್ಲಿ ಘೃತವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೈವೇದ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೋದಕವೇ ಪರಮ. ಇವುಗಳಿಂದ ದೇವೇಶನು ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಭಕ್ತನಿಗೆ ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 131

एवं संपूज्य विधि वत्कृत्वा पितृप्रदक्षिणाम् । प्रणम्य शिरसा देवं तत्र चार्कस्थलं प्रिये

ಹೀಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪಿತೃಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಶಿರಸಾ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ; ನಂತರ, ಪ್ರಿಯೇ, ಅರ್ಕಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು.

Verse 132

सुखासीनस्ततः पश्येद्रवेरभिमुखे स्थितः । एकं सिद्धार्थकं कृत्वा हस्ते पानीयसंयुतम्

ನಂತರ ಸುಖವಾಗಿ ಆಸೀನನಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ನಿಂತು ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥಕ (ಬಿಳಿ ಸಾಸಿವೆ) ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 133

कामं यथेष्टं हृदये कृत्वार्कस्थलसन्निधौ । पिबेत्सतोयं तद्देवि ह्यस्पृष्टं दशनैः सकृत्

ಅರ್ಕಸ್ಥಳದ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇವಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಕಾಮನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಆ ನೀರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕುಡಿಯಬೇಕು—ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗದಂತೆ.

Verse 134

एवं कृत्वा नरो देवि कोटियात्राफलं लभेत् । ब्रह्मा विष्णुर्महादेवो ज्वलनो धनदस्तथा

ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ದೇವಿ, ನರನು ಕೋಟಿ ಯಾತ್ರೆಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹಾದೇವ, ಜ್ವಲನ (ಅಗ್ನಿ) ಹಾಗೂ ಧನದ (ಕುಬೇರ) ಕೂಡ (ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ).

Verse 135

भानुमाश्रित्य सर्वे ते मोदन्ते दिवि सुव्रते । तस्माद्भानुसमं देवं नाहं पश्यामि कञ्चन

ಓ ಸುವ್ರತೇ! ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸೂರ್ಯನ ಸಮಾನ ದೇವನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 136

इति कृत्वा महादेवि पुनर्भानौ प्रदक्षिणम् । कुर्यान्मन्त्रेण देवेशि सप्तकृत्वो वरानने

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ನಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ದೇವೇಶಿ, ಹೇ ವರಾನನೆ! ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಏಳು ಬಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 137

तमुष्टवाम इति ऋक्प्रथमा परिकीर्तिता । एतोन्विन्द्रं स्तवामेति द्वितीया परिकीर्तिता

‘ತಮುಷ್ಟವಾಮ’—ಇದು ಮೊದಲ ಋಕ್ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ‘ಏತೋನ್ವಿಂದ್ರಂ ಸ್ತವಾಮೇ’—ಇದು ಎರಡನೇ ಋಕ್ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 138

इंद्र शुद्धो न आगहि तृतीया परिकीर्तिता । इन्द्रं शुद्धो हि नो रयिं चतुर्थी परिकीर्तिता

‘ಇಂದ್ರ ಶುದ್ಧೋ ನ ಆಗಹಿ’—ಇದು ಮೂರನೇ ಋಕ್ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ‘ಇಂದ್ರಂ ಶುದ್ಧೋ ಹಿ ನೋ ರಯಿಂ’—ಇದು ನಾಲ್ಕನೇ ಋಕ್ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 139

अस्य वामस्येति शुभे पञ्चमी परिकीर्तिता । त्रिभिष्ट्वं देव इति वै षष्ठी च परिकीर्तिता

‘ಅಸ್ಯ ವಾಮಸ್ಯ’—ಇದು ಶುಭವಾದ ಐದನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ; ಮತ್ತು ‘ತ್ರಿಭಿಷ್ಟ್ವಂ ದೇವ’—ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆರನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 141

तानि ते कथयाम्यद्य दश सामानि सुन्दरि । हुंकारः प्रणवोद्गीथः प्रस्तावश्च चतुष्टयम्

ಓ ಸುಂದರಿ, ಇಂದು ನಾನು ನಿನಗೆ ಆ ದಶ ಸಾಮಗಾನಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಹುಂಕಾರ, ಪ್ರಣವ-ಉದ್ಗೀಥ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತಾವ; ಇವು ನಾಲ್ಕರ ಚತುಷ್ಟಯ.

Verse 142

पञ्चमं प्रहरो यत्र षष्ठमारण्यकं तथा । निधनं सप्तमं साम्नां सप्तसिद्धिमिति स्मृतम्

ಯಾವ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಐದನೆಯದು ‘ಪ್ರಹರ’, ಆರನೆಯದು ‘ಆರಣ್ಯಕ’, ಮತ್ತು ಸಾಮಗಳಲ್ಲಿ ಏಳನೆಯದು ‘ನಿಧನ’ ಎನ್ನಲ್ಪಡುತ್ತದೋ—ಅದು ‘ಸಪ್ತಸಿದ್ಧಿ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 143

पञ्चविध्यमिति प्रोक्तं ह्रींकारप्रणवेन तु । अष्टमं च तथा साध्यं नवमं वामदेवकम्

ಹ್ರೀಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಇದನ್ನು ‘ಪಂಚವಿಧ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಎಂಟನೆಯದು ‘ಸಾಧ್ಯ’, ಒಂಬತ್ತನೆಯದು ‘ವಾಮದೇವಕ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 144

ज्येष्ठं तु दशमं साम वेधसे प्रियमुत्तमम् । एतेषां देवि साम्नां वै जाप्यं कार्यं विधानतः

ಹತ್ತನೆಯ ಸಾಮ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠ’—ಅತ್ಯುತ್ತಮವೂ ವೇಧಸ್ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ)ಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಆಗಿದೆ. ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ಸಾಮಗಳ ಜಪವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 145

ज्येष्ठसामपरं चैव द्वितीयं गदतः शृणु । न च श्राव्यं द्वितीयं तु जप्तव्यं मुक्तिमिच्छता

ಜ್ಯೇಷ್ಠ-ಸಾಮದ ನಂತರ ಬರುವ ಎರಡನೆಯ (ಮಂತ್ರ)ವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು. ಈ ಎರಡನೆಯದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪಠಿಸಬಾರದು; ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 146

तज्जाप्यं परमं प्रोक्तं स्वयं देवेन भानुना । जाप्यस्य विनियोगोऽस्य लक्षणं च निबोध मे । स्तोभसारं श्वासलीनमोंकारादि स्मृतं बुधैः

ಈ ಜಪವು ಪರಮವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಸ್ವಯಂ ದೇವಸೂರ್ಯ ಭಾನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ಇದರ ವಿನಿಯೋಗವೂ ಲಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿ—ಸ್ತೋಭಾಕ್ಷರಗಳೇ ಇದರ ಸಾರ, ಇದು ಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಓಂಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪಂಡಿತರು ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 147

ऊर्भानुश्च तथा धर्मं धर्मः सत्यं ह्यृत तथा । धर्मं ये धर्मवद्धर्मे धर्मे वै निधनं गताः

‘ಊರ್ಭಾನು’ ಹಾಗೆಯೇ ‘ಧರ್ಮ’; ‘ಧರ್ಮ’ವೇ ಸತ್ಯ, ಅದೇ ಋತ (ವಿಶ್ವನಿಯಮ) ಕೂಡ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಡೆದು, ಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದುವವರು—ಧರ್ಮಜ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 148

यदेभिश्च यजेच्छब्दैरुचितं सामगैर्द्विजैः । जाप्यं चैतत्परं प्रोक्तं स्वयं देवेन भानुना

ಈ ‘ಯಜೇತ್’ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಸಾಮಗಾನ ಮಾಡುವ ದ್ವಿಜರು ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಬಳಸುವುದೇ—ಇದೇ ಈ ಪರಮ ಜಪ; ಸ್ವಯಂ ದೇವಸೂರ್ಯ ಭಾನು ಇದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 149

एतद्वै जप्यमानस्तु पुनरावर्तते न तु । सर्वरोगविनिर्मुक्तो मुच्यते ब्रह्महत्यया

ಈ ಜಪವನ್ನು ನಿರಂತರ ಜಪಿಸುವವನು ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ (ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ). ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪದಿಂದಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 150

आज्यदोहाद्यदोहेति ज्येष्ठसाम्नोऽपि लक्षणम्

‘ಆಜ್ಯದೋಹಾದ್ಯದೋಹೇ’—ಇದೂ ಜ್ಯೇಷ್ಠ-ಸಾಮನದ ಒಂದು ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 151

इति संपूज्य देवेशं ततः कुर्यात्परां स्तुतिम् । ऋग्भिर्वे पंचभिश्चैव शृणुष्वैकमनास्तु ताः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಐದು ಋಗ್‌ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪರಮ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 152

उक्षाणं पृश्निमिति वै प्रथमा परिकीर्तिता । चत्वारि वाक्परीति वै द्वितीया परिकीर्तिता

‘ಉಕ್ಷಾಣಂ ಪೃಶ್ನಿಮ್’ ಎಂಬುದು ಮೊದಲ ಋಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ. ‘ಚತ್ವಾರಿ ವಾಕ್ಪರೀ’ ಎಂಬುದು ಎರಡನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 153

इंद्रं मित्रं तृतीया तु ऋक्चैव परिकीर्तिता । कृष्णं नियानं हि तथा चतुर्थी परिकीर्तिता

‘ಇಂದ್ರಂ ಮಿತ್ರಂ’ ಎಂಬುದು ಮೂರನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಕೃಷ್ಣಂ ನಿಯಾನಂ’ ಎಂಬುದು ನಾಲ್ಕನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ.

Verse 154

द्वादशप्रथम इति पंचमी परिकीर्तिता । यो रत्नवाहीत्यनया किरीटं योजयेद्रवेः

‘ದ್ವಾದಶಪ್ರಥಮ’ ಎಂಬುದು ಐದನೇ ಋಕ್ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದೆ. ‘ಯೋ ರತ್ನವಾಹೀ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ರವಿದೇವನ ಶಿರಸ್ಸಿಗೆ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 155

गतेहनामित्यनया अव्यंगं भास्करं न्यसेत् । अनेन विधिना देवि पूजयेद्विधिवद्रविम्

‘ಗತೇಹನಾಮ್’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಿಂದ ದೋಷರಹಿತ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ರವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 156

इत्येष ते मया ख्यातः प्रतिमापूजने विधिः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಮಾಪೂಜೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು।

Verse 157

अनेनविधिना यस्तु सततं पूजयेद्रविम् । स प्राप्नोत्यधिकान्कामानिह लोके परत्र च

ಈ ವಿಧಿಯಿಂದ ಯಾರು ಸದಾ ರವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅಧಿಕವಾದ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 158

पुत्रार्थी लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम् । कन्यार्थी लभते कन्यां विद्यार्थी वेदविद्भवेत्

ಪುತ್ರಾರ್ಥಿಯು ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಧನಾರ್ಥಿಯು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕನ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ವೇದವಿದನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 159

निष्कामः पूजयेद्यस्तु स मोक्षं याति वै ध्रुवम् । अस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यादर्कसूर्यप्रभावतः

ಆದರೆ ನಿಷ್ಕಾಮನಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವನು ಧ್ರುವವಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದಲೂ ಅರ್ಕ-ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೂ।

Verse 160

अन्यत्र ब्राह्मणानां च कोटिना यत्फलं लभेत् । अर्कस्थले तथैकेन भोजितेन तु तत्फलम्

ಬೇರಡೆ ಕೋಟಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅರ್ಕಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದರೂ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 161

स्नानं दानं जपो होमः सूर्यपर्वणि यत्कृतम् । तत्सर्वं कोटिगुणितं सूर्यकोटिप्रभावतः

ಸೂರ್ಯಪರ್ವದ ದಿನ ಮಾಡಿದ ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ಜಪ, ಹೋಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೂರ್ಯನ ಕೋಟಿ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಕೋಟಿಗುಣ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 162

माघमासे नरो यस्तु सप्तम्यां रविवासरे । कृष्णपक्षे महादेवि जागरं श्रद्धयाऽचरेत् । अर्कस्थलसमीपे तु स याति परमां गतिम्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ! ಮಾಘಮಾಸದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ರವಿವಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಪ್ತಮಿಯಂದು ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅರ್ಕಸ್ಥಳದ ಸಮೀಪ ರಾತ್ರಿಜಾಗರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 163

गोशतस्य प्रदत्तस्य कुरुक्षेत्रे च यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति तत्रार्कस्थलदर्शनात्

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರು ಗೋವುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಕಸ್ಥಲದ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 164

अर्कस्थलः पूजनीयस्तत्र स्थाने निवासिभिः । जपापुष्पैरर्कपुष्पै रोगिभिस्तु विशेषतः

ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಅರ್ಕಸ್ಥಲವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಜಪಾ (ದಾಸವಾಳ) ಪುಷ್ಪಗಳೂ ಅರ್ಕಪುಷ್ಪಗಳೂ ಸಮರ್ಪಿಸಿ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರೋಗಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 165

न च पत्रोर्णकुसुमैर्न चैवोन्मत्तसंभवैः । न चाम्रातकजैः पुष्पैरर्चनीयो दिवाकरः

ದಿವಾಕರನಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪತ್ರೋರ್ಣ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ, ಉನ್ಮತ್ತಾ ಸಸ್ಯಜನ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ, ಆಮ್ರಾತಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದಲೂ ಅರ್ಚಿಸಬಾರದು.

Verse 166

आम्रातकस्य कुसुमं निर्माल्यमिव दृश्यते । अप्रत्यग्रं बहिर्यस्मात्तस्मात्तत्परिवर्जयेत्

ಆಮ್ರಾತಕದ ಪುಷ್ಪವು ನಿರ್ಮಾಲ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಹೊರಗೆ ತಾಜಾತನ ಕಾಣದ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 167

नाविज्ञातं प्रदातव्यं न म्लानं न च दूषितम् । न च पर्य्युषितं माल्यं दातव्यं भूतिमिच्छता

ಭೂತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು ತಿಳಿಯದ ವಸ್ತು, ವಾಡಿದದು ಅಥವಾ ದೂಷಿತವಾದದು, ಹಾಗೆಯೇ ಹಳೆಯಾದ ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬಾರದು.

Verse 168

देवमुल्लोचयेद्यस्तु तत्क्षणात्पुष्पलोभतः । पुष्पाणि च सुगन्धानि भोजकेनेतराणि च

ಆದರೆ ಪುಷ್ಪಲೋಭದಿಂದ ಯಾವ ಭೋಜಕನಾದರೂ ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರೆ—ಅವು ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಾಗಲಿ, ಬೇರೆ ವಿಧಗಳಾಗಲಿ—

Verse 169

ब्रह्महत्यामवाप्नोति भोजको लोभमोहितः । महारौरवमासाद्य पच्यते शाश्वतीः समाः

ಲೋಭದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದ ಆ ಭೋಜಕನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಮಹಾರೌರವ ನರಕವನ್ನು ಸೇರಿ ಅನಂತ ವರ್ಷಗಳು ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 170

हन्त ते कीर्त्तयिष्यामि धूपदानविधिं परम् । प्रदानाद्देवदेवस्य येन धूपेन यत्फलम्

ಇಗೋ ನಿನಗೆ ಧೂಪದಾನದ ಪರಮ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ; ದೇವದೇವನಿಗೆ ಧೂಪ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 171

सदार्चने च धूपेन सामीप्यं कुरुते रविः । प्रदद्यात्सकलं कामं यद्यदिच्छति मानवः

ನಿತ್ಯ ಧೂಪಾರಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ರವಿದೇವನು ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಏನೇ ಇಚ್ಛಿಸಿದರೂ ಆ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಅವನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 172

तथैवागुरुधूपेन निधिं दद्यादभीप्सितम् । आरोग्यार्थी धनार्थी च नित्यदा गुग्गलं दहेत्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಗರೂ ಧೂಪ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಇಷ್ಟನಿಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯಾರ್ಥಿಯೂ ಧನಾರ್ಥಿಯೂ ನಿತ್ಯ ಗುಗ್ಗುಲು ಧೂಪವನ್ನು ದಹಿಸಬೇಕು.

Verse 173

पिंडातधूपदानेन सदा तुष्यति भानुमान् । आरोग्यं च स्वयं दद्यात्सौख्यं च परमं भवेत्

ಪಿಂಡಾತ ಧೂಪದಾನದಿಂದ ಭಾನುಮಾನನು ಸದಾ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 174

श्रीवासकस्य धूपेन वाणिज्यं सकलं लभेत् । रसं सर्जरसं चैव दहतोऽर्थागमो भवेत्

ಶ್ರೀವಾಸಕ ಧೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ರಸವನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸರ್ಜರಸವನ್ನು, ದಹಿಸುವವನಿಗೆ ಧನಾಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 175

देवदारुं च दहतो भवत्यन्नमथाक्षयम् । विलेपनं कुंकुमेन सर्वकामफलप्रदम्

ದೇವದಾರು ದಹಿಸುವವನಿಗೆ ಅನ್ನವು ಅಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಂಕುಮ ಲೇಪನವೂ ಸರ್ವಕಾಮಫಲವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 176

इह लोके सुखी भूत्वा अक्षयं स्वर्गमाप्नुयात् । चंदनस्य प्रलेपेन श्रियमायुश्च विंदति

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಇದ್ದು ಮನುಷ್ಯನು ಅಕ್ಷಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಚಂದನ ಲೇಪನದಿಂದ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಾಯು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 177

रक्तचन्दनलेपेन सर्वं दद्याद्दिवाकरः । अपि रोगशतैर्ग्रस्तः क्षेममारोग्यमाप्नुयात्

ರಕ್ತಚಂದನ ಲೇಪನದಿಂದ ದಿವಾಕರನು (ಸೂರ್ಯನು) ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ನೂರಾರು ರೋಗಗಳಿಂದ ಬಳಲಿದವನೂ ಕ್ಷೇಮ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 178

गतिगंधं च सौभाग्यं परमं विंदते नरः । कस्तूरिकामर्दनकैरैश्वर्यमतुलं लभेत्

ಮನುಷ್ಯನು ಮನೋಹರ ಸುಗಂಧ ಮತ್ತು ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕಸ್ತೂರಿ ಮರ್ಧನ (ಉಂಗುಯೆಂಟ್) ಮಾಡಿದರೆ ಅತುಲ ಐಶ್ವರ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 179

कर्पूरसंयुतैर्गंधैः क्ष्माधिपाधिपतिभवेत् । चतुःसमेन गंधेन सर्वा न्कामानवाप्नुयात्

ಕರ್ಪೂರಸಂಯುಕ್ತ ಸುಗಂಧಗಳಿಂದ ಅವನು ರಾಜಾಧಿರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಾಲ್ಕು ದ್ರವ್ಯ ಸಮಮಿಶ್ರ ಗಂಧದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 180

एतत्ते कथितं देवि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम् । सविस्तरं मया ख्यातं किमन्यत्परिपृच्छसि

ಹೇ ದೇವಿ! ಸೂರ್ಯನ ಈ ಉತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು. ನಾನು ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆನು—ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ?

Verse 181

देव्युवाच । यद्येवं भगवान्सूर्यः सर्वतेजस्विनां वरः । स कथं ग्रस्यते देव सैंहिकेयेन राहुणा

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವಾನ್ ಸೂರ್ಯನು ಸರ್ವ ತೇಜಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದರೆ, ಹೇ ದೇವಾ! ಸಿಂಹಿಕಾಪುತ್ರನಾದ ರಾಹು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಸಿಸುತ್ತಾನೆ?

Verse 182

ईश्वर उवाच । शृणु दैवि प्रवक्ष्यामि सर्व पापप्रणाशनम् । कारणं ग्रहणस्यापि भ्रांतेर्विच्छेदकारकम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ಕೇಳು; ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ಗ್ರಹಣದ ನಿಜ ಕಾರಣವನ್ನೂ, ಭ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ತತ್ತ್ವವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 183

राहुरादित्यबिंबस्याधस्तात्तिष्ठति भामिनि । अमृतार्थी विमानस्थो यावत्संस्रवतेऽमृतम्

ಹೇ ಭಾಮಿನಿ! ರಾಹು ಆದಿತ್ಯಬಿಂಬದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ; ವಿಮಾನಸ್ಥನಾಗಿ ಅಮೃತಾರ್ಥಿ, ಅಮೃತಧಾರೆ ಹರಿಯುವವರೆಗೆ (ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ).

Verse 184

बिंबेनांतरितो देवि आदित्यग्रहणं हि तत् । न कश्चिद्ग्रसितुं शक्त आदित्यो दहति ध्रुवम्

ಹೇ ದೇವಿ! ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಂಬ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಸೂರ್ಯನು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನೇ ‘ಆದಿತ್ಯಗ್ರಹಣ’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರೂ ಗ್ರಸಿಸಲಾರರು, ಏಕೆಂದರೆ ಆದಿತ್ಯನು ಧ್ರುವವಾಗಿ ದಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 185

आदित्यदेहजाः सर्वे तथान्ये देवदानवाः

ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರುಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ—ಆದಿತ್ಯನ ದೇಹದಿಂದ ಜನಿಸಿದವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರೂ (ಅವನಿಂದಲೇ) ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ.

Verse 186

आदिकर्त्ता स्वयं यस्मादादित्यस्तेन चोच्यते । प्रभासे संस्थितो देवः सर्वपातकनाशनः

ಅವನೇ ಸ್ವಯಂ ಆದಿಕರ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ ‘ಆದಿತ್ಯ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ದೇವನು ಸರ್ವಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು.

Verse 187

भुक्तिमुक्तिप्रदो देवो व्याधिदुष्कृतनाशकृत् । तत्र सिद्धाः पुरा देवि लोकपाला महर्षयः

ಆ ದೇವನು ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು; ರೋಗಗಳನ್ನೂ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವವನು. ದೇವಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರು, ಲೋಕಪಾಲರು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 188

सिद्धा विद्या धरा यक्षा गंधर्वा मुनयस्तथा । धनदोऽपि तथा भीष्मो ययातिर्गालवस्तथा

ಸಿದ್ಧರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಮುನಿಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಧನದ (ಕುಬೇರ), ಭೀಷ್ಮ, ಯಯಾತಿ ಮತ್ತು ಗಾಲವ ಕೂಡ (ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಹಿಮೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರು).

Verse 189

सांबश्चैव तथा देवि परां सिद्धिमितो गताः । इदं रहस्यं देवेशि सूर्यमाहात्म्यमुत्तमम्

ದೇವಿ, ಸಾಂಬನೂ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ದೇವೇಶಿ, ಇದು ಸೂರ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರಹಸ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 190

न देयं दुष्टबुद्धीनां पापिनां च विशेषतः । न नास्तिकेऽश्रद्दधाने न क्रूरं वा कथंचन

ಇದನ್ನು ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಬಾರದು; ನಾಸ್ತಿಕನಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಕ್ರೂರನಿಗೂ—ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.

Verse 191

इमां कथामनुब्रूयात्तथा नाऽसूयके शिवे । इदं पुत्राय शिष्याय धर्मिणे न्यायवर्तिने

ಈ ಪುಣ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಶಿವಭಕ್ತನಾದ, ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದ ಜನನಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಇದು ಧರ್ಮನಿಷ್ಠನಾದ, ನ್ಯಾಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಲಿ ಶಿಷ್ಯನಿಗಾಗಲಿ ನೀಡತಕ್ಕದು.

Verse 192

कथनीयं महाब्रह्म सूर्यभक्ताय सुव्रते । अर्कस्थलस्य देवस्य माहात्म्यमिदमुत्तमम्

ಓ ಮಹಾಬ್ರಹ್ಮಾ! ಸೂರ್ಯಭಕ್ತನಾದ, ಸುವ್ರತಧಾರಿಯಾದ ಸಾಧಕನಿಗೇ ಇದನ್ನು ಬೋಧಿಸಬೇಕು. ಅರ್ಕಸ್ಥಲದ ದೇವನ ಈ ಉತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಅವನಿಗೇ ಹೇಳಬೇಕು.

Verse 193

यः श्राद्धे श्रावयेद्देवि ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । तस्यानंतं भवेद्देवि यद्दानं पुरुषस्य वै

ಓ ದೇವಿ! ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಯತವ್ರತಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿಸುವ ಪುರುಷನ ದಾನಪುಣ್ಯ, ದೇವಿ, ಅನಂತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 194

यातुधाना न हिंसंति तच्छ्राद्धं भयविह्वलाः

ಆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯವಿಹ್ವಲರಾದ ಯಾತುಧಾನರು ಅದಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 195

पंक्तिपावनतां यांति येऽपि वै पंक्तिदूषकाः । सुतवाञ्जन्मवांश्च स्यात्सर्वकाममनोरमः

ಪಂಕ್ತಿದೂಷಕರಾದವರೂ ಸಹ ಪಂಕ್ತಿಪಾವನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಪುತ್ರವಂತನಾಗಿ, ಉತ್ತಮ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನೋಹರ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 196

प्रवासिभिर्बंधुवर्गैः संयुज्येत सदा नरः । नष्टैः संयुज्यते चार्थैरपरैश्चापि चिंतितैः

ಮನುಷ್ಯನು ಸದಾ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿರುವ ಬಂಧುವರ್ಗದೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಕಳೆದುಹೋದ ಧನವೂ ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿದ ಇತರ ಲಾಭಗಳೂ ಮತ್ತೆ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.

Verse 197

रक्ष्यते यागिनीभिश्च प्रियैश्च न वियुज्यते । उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा शृणुयाद्ब्राह्मणः सदा । सर्वान्कामांश्च लभते नात्र कार्या विचारणा

ಅವನು ಯಾಗಿನಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಪ್ರಿಯವಾದವುಗಳಿಂದ ವಿಯೋಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಲಿ; ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 198

वैश्यः समृद्धिमतुलां क्षत्रियः पृथिवीपतिः । वणिजश्चापि वाणिज्यमखंडं शतसंख्यया । लभेयुः कीर्तनादस्याः सूर्योत्पत्तेर्वरानने

ವರಾನನೆ, ಸೂರ್ಯೋದ್ಭವದ ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದರೆ ವೈಶ್ಯನು ಅತುಲ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ವಾಣಿಜ್ಯವು ಶತಗಣವಾಗಿ ಅಖಂಡವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 199

शूद्राश्चैवाभिलषितान्कामान्प्राप्स्यंति भामिनि । अपमृत्युभयं घोरं मृत्युतोऽपि महाभयम्

ಭಾಮಿನಿ, ಶೂದ್ರರೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿಲಷಿತ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮರಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕವಾದ ಅಕಾಲಮೃತ್ಯುವಿನ ಘೋರ ಭಯವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 200

नश्यते नात्र संदेहो राजद्वारकृतं च यत् । सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्यलोके महीयते

ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ: ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದೋಷವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಾಮ್ಯಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಂತರಾತ್ಮವನು ಸೂರ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 201

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सूर्यदैवतम् । अर्कस्थलप्रसंगेन किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ಹೇ ದೇವಿ, ಅರ್ಕಸ್ಥಳದ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ಸೂರ್ಯದೇವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದೆನು. ಈಗ ನೀನು ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ?

Verse 202

स्थानं शाश्वतमोजसां गतिरपां दीपो दिशामक्षयः सिद्धेर्द्वारमपावभेदि जगतां साधारणं लोचनम् । हैमं पुष्करमंतरिक्षसरसो दीप्तं दिवः कुण्डलं कालोन्मानविभावनाक्षतलयं बिंबं रवेः पातु वः

ಶಾಶ್ವತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ನಿವಾಸ, ಜಲಗಳ ಗತಿ-ಆಶ್ರಯ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಕ್ಷಯ ದೀಪ, ಮಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿಗೆ ದ್ವಾರ, ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ನೇತ್ರ—ಆ ಸೂರ್ಯನ ದೀಪ್ತ ಬಿಂಬವು ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷೆಯಾಗಲಿ. ಅದು ಮಧ್ಯಾಕಾಶ ಸರೋವರದ ಸ್ವರ್ಣಪದ್ಮದಂತೆ, ದಿವ್ಯದ ಕಿವಿಯೋಲೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ಕಾಲಮಾನದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಖಂಡವನ್ನೂ ಲಯದಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸುವುದು.