Adhyaya 101

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रस्त्रिषु लोकेषु गर्वितः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಋಷಿ ನಾರದನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 2

सर्वलोकचरः सोऽपि युवा देवनमस्कृतः । तथा यदृच्छया चायमटमानः समंततः

ಅವನು ಸರ್ವಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವನು, ಯೌವನವಂತನು, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ವಂದನೀಯನು; ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 3

वासुदेवं स वै द्रष्टुं नित्यं द्वारवतीं पुरीम् । आयाति ऋषिभिः सार्द्धं क्रोधेन ऋषि सत्तमः

ವಾಸುದೇವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಸದಾ ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದ್ವಾರವತೀ ನಗರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 4

अथाश्वागच्छतस्तस्य सर्वे यदुकुमारकाः । ये प्रद्युम्नप्रभृतयस्ते च प्रह्वाननाः स्थिताः

ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲಾ ಯದುಕುಮಾರರು ತಲೆಯೊಗ್ಗಿಸಿ (ಬಾಹ್ಯ ಗೌರವದಿಂದ) ನಿಂತರು।

Verse 5

अभावाच्चार्घ्यपाद्यानां पूजां चक्रुः समंततः । सांबस्त्ववश्यभावित्वात्तस्य शापस्य कारणात्

ಅರ್ಘ್ಯಪಾದ್ಯಗಳ ಅಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಆ ಶಾಪದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವಶ್ಯಂಭಾವಿ ವಿಧಿವಶಾತ್ ಸಾಂಬನೇ ಆ ಶಾಪಕ್ಕೆ ನಿಮಿತ್ತನಾದನು।

Verse 6

अवज्ञां कुरुते नित्यं नारदस्य महात्मनः । रतक्रीडा स वै नित्यं रूपयौवनगर्वितः

ಅವನು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ನಾರದನನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಲೀನನಾಗಿ, ರೂಪ-ಯೌವನದ ಗರ್ವದಿಂದ ನಿರಂತರ ಮದೋನ್ಮತ್ತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 7

अविनीतं तु तं दृष्ट्वा चिन्तयामास नारदः । अस्याहमविनीतस्य करिष्ये विनयं शुभम्

ಅವನ ಅವಿನೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ನಾರದನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಈ ಶಿಸ್ತುಹೀನನಿಗೆ ಶುಭಕರವಾದ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾಗಿ ವಿನಯ ಮತ್ತು ನಿಯಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವೆನು.”

Verse 8

एवं स चिन्तयित्वातु वासुदेवमथाब्रवीत् । इमाः षोडशसाहस्राः स्त्रियो या देवसत्तम

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಅವನು ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವಸತ್ತಮ! ಈ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಸ್ತ್ರೀಯರು…”

Verse 9

सर्वास्तासां सदा सांबे भावो देव समाश्रितः । रूपेणाप्रतिमः सांबो लोकेऽस्मिन्सचराचरे

ಹೇ ದೇವಾ! ಅವರ ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ ಸದಾ ಸಾಂಬನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಈ ಚರಾಚರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಂಬನಿಗೆ ಸಮನಿಲ್ಲ.

Verse 10

सदाऽर्हंति च तास्तस्य दर्शनं ह्यपि सत्स्त्रियः । श्रुत्वैवं नारदाद्वाक्यं चिन्तयामास केशवः

ಆ ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕೂ ಸದಾ ಅರ್ಹರು. ನಾರದನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಶವನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 11

यदेतन्नारदेनोक्तं सत्यमत्र तु किं भवेत् । एवं च श्रूयते लोके चापल्यं स्त्रीषु विद्यते । श्लोकाविमौ पुरा गीतौ चित्तज्ञैर्योषितां द्विजैः

ಇಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಜವೇ ಆಗಬಹುದೇ? ಆದರೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಚಾಪಲ್ಯವಿದೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಅರಿತ ವಿವೇಕಿ ದ್ವಿಜರು ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

Verse 12

पौंश्चल्यादतिचापल्यादज्ञानाच्च स्वभावतः । रक्षिता यत्नतो ह्येता विकुर्वंति हि भर्तृषु

ಸ್ವಭಾವಜನ್ಯ ಅಜ್ಞಾನ, ಉಚ್ಚೃಂಖಲತೆ ಮತ್ತು ಅತಿಚಾಪಲ್ಯದಿಂದ—ಯತ್ನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದರೂ—ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಭರ್ತೃಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

नैता रूपं परीक्षंते नाऽसां वयसि संश्रयः । सुरूपं वा विरूपं वा पुमानित्येव भुंजते

ಅವರು ರೂಪವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವಯಸ್ಸಿನ ಆಧಾರವನ್ನೂ ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಪುರುಷನು ಸುಂದರನಾಗಲಿ ಅಸುಂದರನಾಗಲಿ—‘ಪುರುಷ’ ಎಂದೇ ಭೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 14

ईश्वर उवाच । मनसा चिन्तयित्वैवं कृष्णो नारदमब्रवीत् । नह्यहं श्रद्दधाम्येतद्यदेतद्भाषितं पुरा

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಾರದನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ‘ಪುರಾತನದಿಂದ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.’

Verse 15

ब्रुवाणमेवं देवं तु नारदः प्रत्युवाच ह । तथाहं तु करिष्यामि यथा श्रद्धास्यते भवान्

ದೇವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾರದನು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರಿಸಿದನು: ‘ತಥಾಸ್ತು; ನೀವು ನಂಬುವಂತೆ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.’

Verse 16

एवमुक्त्वा ययौ भूयो नारदस्तु यथागतम् । ततः कतिपयाहस्य द्वारकां पुनरभ्यगात्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ನಾರದರು ಬಂದಂತೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಹೊರಟುಹೋದರು. ನಂತರ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಅವರು ಪುನಃ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದರು.

Verse 17

तस्मिन्नहनि देवोऽपि सहांतःपौरकैर्जनैः । अनुभूय जलक्रीडां पानमासेवते रहः

ಆ ದಿನವೇ ದೇವರೂ ಅಂತಃಪುರದ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಜಲಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಪಾನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರು.

Verse 18

रम्ये रैवतकोद्याने नानाद्रुमविभूषिते । सर्वर्तुकुसुमैर्नित्यं वासिते सर्वकामने

ರಮ್ಯವಾದ ರೈವತಕ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ—ವಿವಿಧ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ—ಸರ್ವ ಋತುಗಳ ಪುಷ್ಪಗಳ ನಿತ್ಯ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ.

Verse 19

नानाजलजफुल्लाभिर्दीर्घिका भिरलंकृते । हंससारससंघुष्टे चक्रवाकोपशोभिते

ಅದು ಅನೇಕ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅರಳಿದ ದೀರ್ಘಿಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದು; ಹಂಸ-ಸಾರಸಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಚಕ್ರವಾಕ ಜೋಡಿಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 20

तस्मिन्स रमते देवः स्त्रीभिः परिवृतस्तदा । हारनूपुरकेयूररसनाद्यैर्विभूषणैः

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವರಾಗಿ ವಿಹರಿಸಿದರು; ಅವರು ಹಾರ, ನೂಪುರ, ಕೇಯೂರ, ರಶನೆ ಮೊದಲಾದ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 21

भूषितानां वरस्त्रीणां सर्वांगीणां विशेषतः । तत्रस्थः पिबते पानं शुभगन्धान्वितं शुभम्

ಅತ್ಯಂತ ಭೂಷಿತ, ಕುಲೀನ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ಶುಭ ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ಮಂಗಳಕರ ಪಾನೀಯವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे बुद्ध्वा मद्यमत्तास्ततः स्त्रियः । उवाच नारदः सांबमस्मिंस्तिष्ठ कुमारक

ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮದ್ಯಮತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿದು ನಾರದರು ಸಾಂಬನಿಗೆ—“ಕುಮಾರಕ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತಿರು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

त्वां समाह्वयते देवो न युक्तं स्थातुमत्र ते । तद्वाक्यार्थमबुद्ध्वैव नारदेनाथ नोदितः

“ದೇವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ನಿನಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.” ಆ ಮಾತಿನ ತಾತ್ಪರ್ಯ ಅರಿಯದೆ ಅವನು ನಾರದರಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರಿತನಾದನು.

Verse 24

गत्वा तु सत्वरं सांबः प्रणाममकरोत्पितुः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे यथाभावेन विष्णुना

ನಂತರ ಸಾಂಬನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ತಂದೆಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು. ವಿಷ್ಣುವು ಸೂಚಿಸಿದ ಆಸನವನ್ನು ಯಥೋಚಿತ ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಅವನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र यास्तु वै चाल्पसात्त्विकाः । ता दृष्ट्वा सहसा सांबं सर्वाश्चुक्षुभिरे स्त्रियः

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸಾತ್ತ್ವಿಕರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸಾಂಬನನ್ನು ಅಚಾನಕ ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಅಶಾಂತಗೊಂಡು ಕುದಿಯತೊಡಗಿದರು.

Verse 26

न स दृष्टः पुरा याभिरंतःपुरनिवासिभिः । मद्यदोषात्ततस्तासां स्मृतिलोपात्तथा बहु

ಅಂತಃಪುರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅವನನ್ನು ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮದ್ಯದ ದೋಷದಿಂದ ಅವರ ಸ್ಮೃತಿ ಬಹಳವಾಗಿ ಲೋಪಗೊಂಡು, ಅದರಿಂದ ಬಹು ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 27

स्वभावतोऽल्पसत्त्वानां जघनानि विसुस्रुवुः । श्रूयते चाप्ययं श्लोकः पुराणप्रथितः क्षितौ

ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಲ್ಪಸತ್ತ್ವರ ನಿತಂಬಗಳು ತಡಬಡಿಸಿ ಅಸ್ಥಿರವಾದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಪುರಾಣಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.

Verse 29

लोकेऽपि दृश्यते ह्येतन्मद्यस्याप्यथ सेवनात् । लज्जां मुंचंति निःशंका ह्रीमत्यो ह्यपि च स्त्रियः

ಇದು ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ—ಮದ್ಯಸೇವನೆಯಿಂದ ಲಜ್ಜಾಶೀಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿಶ್ಶಂಕವಾಗಿ ಧೈರ್ಯವಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

समांसैर्भोजनैः स्निग्धैः पानैः सीधुसुरासवैः । गंधैर्मनोज्ञैर्वस्त्रैश्च कामः स्त्रीषु विजृंभति

ಮಾಂಸಸಹಿತ ಸಮೃದ್ಧ ಭೋಜನಗಳು, ಸ್ನಿಗ್ಧ ಆಹಾರ, ಸೀಧು–ಸುರಾ–ಆಸವ ಎಂಬ ಪಾನಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಮನೋಹರ ಸುಗಂಧಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರಗಳು—ಇವುಗಳಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಕಾಮವು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 31

मद्यं न देयमत्यर्थं पुरुषेण विपश्चिता । मदोन्मत्ताः स्वभावेन पूर्वं संति यतः स्त्रियः

ವಿವೇಕಿಯಾದ ಪುರುಷನು ಅತಿಯಾಗಿ ಮದ್ಯವನ್ನು ನೀಡಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಸ್ವಭಾವತಃಲೇ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಮದೋನ್ಮತ್ತತೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

नारदोऽप्यथ तं सांबं प्रेषयित्वा त्वरान्वितः । आजगामाथ तत्रैव सांबस्यानुपदेन तु

ಆಮೇಲೆ ನಾರದನೂ ಸಾಂಬನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ತ್ವರೆಯಿಂದ ಸಾಂಬನ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದನು।

Verse 33

आयांतं ताः स्वयं दृष्ट्वा प्रियसौमनसं मुनिम् । सहसैवोत्थिताः सर्वा मदोन्मत्ता अपि स्त्रियः

ಪ್ರಿಯಪ್ರಸನ್ನಮುಖ ಮುನಿಯು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸ್ವತಃ ಕಂಡು, ಮದೋನ್ಮತ್ತರಾದರೂ ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಎದ್ದರು।

Verse 34

तासामथोत्थितानां तु वासुदेवस्य पश्यतः । भित्त्वा वासांस्यनर्घाणि पात्रेषु पतितानि तु

ಅವರು ಎದ್ದಾಗಲೇ—ವಾಸುದೇವನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ—ಅವರ ಅಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಹರಿದು ಅಲ್ಲಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವು।

Verse 35

जघनेषु विलग्नानि तानि पेतुः पृथक्पृथक् । तद्दृष्ट्वा तु हरिः कुद्धस्ताः शशाप ततोऽबलाः

ನಿತಂಬಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬಿದ್ದವು; ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಹರಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಆ ಅಬಲ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಶಾಪವಿತ್ತನು।

Verse 36

यस्माद्गतानि चेतांसि मां मुक्त्वाऽन्यत्र वः स्त्रियः । तस्मात्पतिकृतांल्लोकानायुषोंऽते न यास्यथ

‘ಹೇ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ! ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆಯುಷ್ಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪತಿವ್ರತಾಧರ್ಮದಿಂದ ದೊರೆಯುವ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೀವು ಪಡೆಯಲಾರಿರಿ।’

Verse 37

पतिलोकात्परिभ्रष्टाः स्वर्गमार्गात्तथैव च । भूत्वा ह्यशरणा भूयो दस्युहस्तं गमिष्यथ

ಪತಿಲೋಕದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು, ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗದಿಂದಲೂ ಚ್ಯುತರಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ ದಸ್ಯುಗಳ ಕೈಗೆ ಬೀಳುವಿರಿ.

Verse 38

शापदोषात्ततस्तस्मात्ताः स्त्रियो गां गते हरौ । हृताः पांचनदैश्चौरैरर्जुनस्य प्रपश्यतः

ಆ ಶಾಪದೋಷದ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹರಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಾಗ, ಪಾಞ್ಚನದ ದೇಶದ ಕಳ್ಳರು ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದರು—ಅರ್ಜುನನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

Verse 39

अल्पसत्त्वाश्च याश्चासंस्ता गता दूषणं स्त्रियः । रुक्मिणी सत्यभामा च तथा जांबवती प्रिये

ಅಂತರಂಗಬಲ ಅಲ್ಪವಾಗಿದ್ದವರೂ, ದೂಷಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಆದರೆ ಪ್ರಿಯೆ, ರುಕ್ಮಿಣೀ, ಸತ್ಯಭಾಮಾ ಹಾಗೂ ಜಾಂಬವತೀ ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 40

न प्राप्ता दस्युहस्तं ताः स्वेन सत्त्वेन रक्षिताः । शप्त्वैवं ताः स्त्रियः कृष्णः सांबमप्यशपत्पुनः

ಅವರು ದಸ್ಯುಗಳ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ; ತಮ್ಮ ಸ್ವಸತ್ತ್ವಬಲದಿಂದಲೇ ರಕ್ಷಿತರಾದರು. ಹೀಗೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಶಪಿಸಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೆ ಸಾಂಬನನ್ನೂ ಶಪಿಸಿದನು.

Verse 41

यस्मादतीव ते कांतं दृष्ट्वा रूपमिमाः स्त्रियः । क्षुब्धाः सर्वा यतस्तस्मात्कुष्ठरोगमवाप्नुहि

ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಕಾಂತಿಮಯ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಮದಿಂದ ಕ್ಷುಬ್ಧರಾದರು; ಆದಕಾರಣ ನೀನು ಕುಷ್ಠರೋಗವನ್ನು ಹೊಂದಲಿ.

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सांबो लज्जासमन्वितः । उवाच प्रहसन्वाक्यं स स्मरन्नृषिसत्तमम्

ಅವನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಾಂಬನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 43

अनिमित्तमहं तात भावदोषविवर्जितः । शप्तो न मेऽत्र वै कुद्धो दुर्वासा नान्यथा वदेत्

ತಾತಾ! ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಭಾವದೋಷವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನು ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಕೋಪವಿಲ್ಲ; ದುರ್ವಾಸರು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳರು.

Verse 44

एवमुक्त्वा ततः सांबः कृष्णं कमललोचनम् । ततो वैराग्यसंयुक्तश्चिन्ताशोकपरायणः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸಾಂಬನು ಕಮಲನೇತ್ರನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ನಂತರ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಚಿಂತೆ-ಶೋಕಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾದನು.

Verse 45

प्रभासक्षेत्रमगमत्सर्वपातकनाशनम् । एवं तत्क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

ಅವನು ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವಾದ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದನು.

Verse 46

प्रतिष्ठाप्य सहस्रांशुं देवं पापनिषूदनम् । ततश्चाराधयामास परं नियममाश्रितः

ಪಾಪನಿಷೂದನನಾದ ಸಹಸ್ರಾಂಶು ದೇವ (ಸೂರ್ಯ)ನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪರಮ ನಿಯಮ-ಸಂಯಮವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 47

त्रिसंध्यं पूजयामास दिव्यगंधानुलेपनैः । स्तोत्रेणानेन भक्त्या वै स्तौति नित्यं दिनाधिपम्

ಅವನು ದಿನದ ಮೂರು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೂ ಅನುಲೇಪನಗಳೂ ಸಹಿತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಮತ್ತು ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ದಿನಾಧಿಪ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು.

Verse 48

सांब उवाच । नमस्त्रैलोक्यदीपाय नमस्ते तिमिरापह । नमः पंकजनाथाय नमः कुमुदशत्रवे

ಸಾಂಬನು ಹೇಳಿದನು— ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದೀಪಕನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ತಿಮಿರಾಪಹನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪಂಕಜನಾಥನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕுமುದ (ರಾತ್ರಿಕಮಲ) ಶತ್ರುವೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 49

नमो जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धात्रे नमोऽस्तु ते । देवदेव नमस्यामि सूर्यं त्रैलोक्यदीपकम्

ಜಗತ್ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜಗದ್ಧಾತ್ರೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ದೇವದೇವನೇ! ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದೀಪಕನಾದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 50

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एष प्रथमः सुराणाम् । हिरण्यगर्भः पुरुषो महात्मा स पठ्यते वै तमसः परस्तात्

ಆದಿತ್ಯವರ್ಣನಾಗಿ, ಭುವನದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ—ಅಪೂರ್ವನಾಗಿ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮನಾಗಿ—ಅವನೇ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷನು; ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಮಸ್ಸಿನ (ಅಂಧಕಾರದ) ಪಾರದಲ್ಲಿರುವವನೆಂದು ಪಠ್ಯವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 51

इति स्तुतस्तदा सूर्यः प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच दर्शनं गत्वा सांबं जांबवतीसुतम्

ಇಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸೂರ್ಯನು ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ; ದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಜಾಂಬವತೀಸುತ ಸಾಂಬನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 52

सांबसांब महावाहो शृणु गोविन्दनन्दने । स्तोत्रेणानेन तुष्टोऽहं वरं ब्रूहि यदीप्सितम्

ಓ ಸಾಂಬಾ, ಓ ಮಹಾಬಾಹು! ಗೋವಿಂದನಂದನ, ಕೇಳು. ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಹೇಳು.

Verse 53

सांब उवाच । कृष्णेनाहं सुरश्रेष्ठ शप्तः पापः सुदुर्मतिः । कुष्ठांतं कुरु मे देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

ಸಾಂಬನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಾನು ಪಾಪಿ, ದುರ್ಮತಿ; ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಪ್ರಭು, ನೀನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ ನನ್ನ ಕುಷ್ಠಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯಮಾಡು.

Verse 54

श्रीभानुरुवाच । भूय एव महाभाग नीरोगस्त्वं भविष्यसि । यादृग्रूपः पुरा ह्यासीर्मम चैव प्रसादतः

ಶ್ರೀಭಾನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ನೀನು ಮತ್ತೆ ನಿರೋಗಿಯಾಗುವೆ; ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 55

अद्य प्रभृति नेक्ष्यास्ता विष्णुभार्याः कथंचन । न तासां दर्शने जातु स्थातव्यं यदुनन्दन

ಇಂದಿನಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೀನು ನೋಡಬಾರದು. ಹೇ ಯದುನಂದನ, ಅವರ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬಾರದು.

Verse 56

तासामीर्ष्यापरीतेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कुष्ठं ते यादवश्रेष्ठ प्रदत्तं हि महात्मना

ಹೇ ಯಾದವಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾದ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ವಿಷ್ಣುವೇ ನಿನಗೆ ಈ ಕುಷ್ಠವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದನು.

Verse 57

यो मां स्तोत्रेण चानेन समागत्य च स्तोष्यति । न तस्यान्वयसंभूतः कुष्ठी कश्चिद्भविष्यति

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವನು—ಅವನ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಯಾರಿಗೂ ಕುಷ್ಠರೋಗವು ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 58

अथादित्यस्य नामानि सम्यग्जानीहि द्वादश । द्वादशैव तथान्यानि तानि वक्ष्याम्यशेषतः

ಈಗ ಆದಿತ್ಯನ (ಸೂರ್ಯನ) ಹನ್ನೆರಡು ನಾಮಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ತಿಳಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಹನ್ನೆರಡು ನಾಮಗಳಿವೆ; ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಬಿಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 59

आदित्यः सविता सूर्यो मिहिरोऽर्कः प्रतापनः । मार्त्तंडो भास्करो भानुश्चित्रभानुर्द्दिवाकरः

ಆದಿತ್ಯ, ಸವಿತೃ, ಸೂರ್ಯ, ಮಿಹಿರ, ಅರ್ಕ, ಪ್ರತಾಪನ, ಮಾರ್ತಾಂಡ, ಭಾಸ್ಕರ, ಭಾನು, ಚಿತ್ರಭಾನು, ದಿವಾಕರ—ಇವು ಸೂರ್ಯದೇವನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಾಮಗಳು।

Verse 60

रविर्द्वादशनामैवं ज्ञेयः सामान्यनामभिः । विष्णुर्धाता भगः पूषा मित्रोंऽशुर्वरुणो ऽर्यमा

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಮಗಳಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬೇಕು. ಅವು—ವಿಷ್ಣು, ಧಾತೃ, ಭಗ, ಪೂಷಾ, ಮಿತ್ರ, ಅಂಶು, ವರುಣ, ಅರ್ಯಮಾ।

Verse 61

इन्द्रो विवस्वांस्त्वष्टा च पर्जन्यो द्वादशः स्मृतः । इति ते द्वादशादित्याः पृथक्त्वेन प्रकीर्तिताः

ಇಂದ್ರ, ವಿವಸ್ವಾನ್, ತ್ವಷ್ಟೃ ಮತ್ತು ಪರ್ಜನ್ಯ—ಇವರಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಈ ದ್ವಾದಶ ಆದಿತ್ಯರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕೀರ್ತಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 62

उत्तिष्ठंति सदा ह्येते मासैर्द्वादशभिः क्रमात् । विष्णुस्तपति वै चैत्रे वैशाखे चार्यमा सदा

ಈ ಆದಿತ್ಯರು ಹನ್ನೆರಡು ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸದಾ ಉದಯಿಸಿ ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಚೈತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ; ವೈಶಾಖದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯಮಾ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 63

विवस्वाञ्ज्येष्ठमासे तु आषाढे चांशुमांस्तथा । पर्ज्जन्यः श्रावणे मासि वरुणः प्रौष्ठसंज्ञिके

ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಅಧಿಷ್ಠಾತ; ಆಷಾಢದಲ್ಲಿ ಅಂಶುಮಾನ ಹಾಗೆಯೇ. ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಪರ್ಜನ್ಯ (ವರ್ಷಾದಾತ), ಪ್ರೌಷ್ಠ ಎಂಬ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ವರುಣ ಅಧಿಷ್ಠಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 64

इन्द्रश्चाश्वयुजे मासि धाता तपति कार्तिके । मार्गशीर्षे तथा मित्रः पौषे पूषा दिवाकरः

ಆಶ್ವಯುಜ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರ ಅಧಿಷ್ಠಾತ; ಕಾರ್ತಿಕದಲ್ಲಿ ಧಾತಾ ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರ, ಪೌಷದಲ್ಲಿ ಪೂಷಾ—ಓ ದಿವಾಕರ—ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

माघे भगस्तु विज्ञेयस्त्वष्टा तपति फाल्गुने । शतैर्द्वादशभिर्विष्णू रश्मीनां दीप्यते सदा

ಮಾಘ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಭಗ ಅಧಿಷ್ಠಾತನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಫಾಲ್ಗುಣದಲ್ಲಿ ತ್ವಷ್ಟಾ ತಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಿಷ್ಣು ಸದಾ ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ಕಿರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 66

दीप्यते गोसहस्रेण शतैश्च त्रिभिरर्यमा । द्विसप्तकैर्विवस्वांस्तु अंशुमान्पञ्चकैस्त्रिभिः

ಆರ್ಯಮಾ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ಮೂರು ನೂರು ಕಿರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ವಿವಸ್ವಾನ್ ದ್ವಿಸಪ್ತಕೈಃ (ಹದಿನಾಲ್ಕು ನೂರು) ಕಿರಣಗಳಿಂದ, ಅಂಶುಮಾನ ತ್ರಿಪಂಚಕೈಃ (ಹದಿನೈದು ನೂರು) ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 67

विवस्वानिव पर्जन्यो वरुणश्चार्यमा इव । इन्द्रस्तु द्विगुणैः षड्भिर्भात्येकादशभिः शतैः

ಪರ್ಜನ್ಯನು ವಿವಸ್ವಾನನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ವರುಣನು ಆರ್ಯಮನಂತೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಇಂದ್ರನು ಆರುದ್ವಿಗುಣದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿದ ಹನ್ನೊಂದು ನೂರು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 68

मित्रवच्च भगस्त्वष्टा सहस्रेण शतेन च । उत्तरोपक्रमेऽर्कस्य वर्धन्ते रश्मयः सदा । दक्षिणोपक्रमे भूयो ह्रसन्ते सूर्यरश्मयः

ಮಿತ್ರ, ಭಗ, ತ್ವಷ್ಟೃ ಮೊದಲಾದವರು—ಒಟ್ಟು ಸಾವಿರದ ನೂರು—ಸೂರ್ಯಶಕ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸೂರ್ಯನ ಉತ್ತರಾಯಣದಲ್ಲಿ ಕಿರಣಗಳು ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ದಕ್ಷಿಣಾಯಣದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳು ಮತ್ತೆ ಹ್ರಾಸವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 69

एवं द्वादश मूर्तिस्थः प्रभासक्षेत्रमध्यतः । सांबादित्येति विख्यातः स्थास्ये मन्वन्तरान्तरे

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದ್ವಾದಶಮೂರ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ‘ಸಾಂಬಾದಿತ್ಯ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಮನ್ವಂತರಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು.

Verse 70

माघस्य शुक्लपक्षे तु पञ्चम्यां यादवोत्तम । एकभक्तं सदा ख्यातं षष्ठ्यां नक्तमुदाहृतम्

ಯಾದವೋತ್ತಮನೇ! ಮಾಘ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಪಂಚಮಿಯಲ್ಲಿ ‘ಏಕಭಕ್ತ’ ವ್ರತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಷಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ‘ನಕ್ತ’ ವ್ರತವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ (ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಆಹಾರ).

Verse 71

सप्तम्यामुपवासं तु कृत्वा सांबार्कसंनिधौ । रक्तचन्दनमिश्रैस्तु करवीरैर्महाव्रतः

ನಂತರ ಸಪ್ತಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಂಬಾರ್ಕನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ, ಮಹಾವ್ರತಧಾರಿ ಭಕ್ತನು ರಕ್ತಚಂದನ ಮಿಶ್ರಿತ ಕರವೀರ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 72

दत्त्वा कुन्दरकं धूपं पूजयेद्भास्करं बुधः । ब्राह्मणान्दिव्यभोज्येन भोजयित्वाऽपि शक्तितः

ಕುಂದರಕ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಜ್ಞಾನಿಯು ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯದೇವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭೋಜನದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 73

एवं यः कुरुते सम्यक्सांबादित्यस्य पूजनम् । सम्यक्छ्रद्धासमायुक्तः संप्राप्स्यत्यखिलं फलम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಂಬಾದಿತ್ಯನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವನು, ಆ ಪೂಜೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

ईश्वर उवाच । एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत । सांबोऽपि निर्जरो भूत्वा द्वारकां पुनरागमत्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಂಶು (ಸಾವಿರ ಕಿರಣಗಳ ಸೂರ್ಯ) ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಸಾಂಬನೂ ಜರಾ-ವ್ಯಾಧಿರಹಿತನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಮರಳಿದನು.

Verse 75

इत्येतत्कथितं देवि सांबादित्यमहोदयम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

ಹೇ ದೇವಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಾಂಬಾದಿತ್ಯನ ಮಹಾಮಹಿಮೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದಲೇ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯ (ರೋಗರಹಿತತೆ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 101

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोत्तरशततमोऽध्यायः

ಇತಿ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿ-ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ “ಸಾಂಬಾದಿತ್ಯಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ” ಎಂಬ ನೂರೊಂದುನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.