Adhyaya 7

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಂತರ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಅಚಲೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅವನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ ನರನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्

ಅಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಯಾರು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಆಶ್ವಿನದಲ್ಲಾಗಲಿ ಫಾಲ್ಗುಣದಲ್ಲಾಗಲಿ—ಅವನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ಮತ್ತೆ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿ ನಿಂತು ಪುಷ್ಪ, ಪತ್ರ, ಫಲಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्

ಅಲ್ಲಿ ಯಾರು ಪಂಚಾಮೃತದಿಂದ ತರ್ಪಣವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಸಹ ದೇವರ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे

ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 6

तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ

ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿತು; ಓ ಮಹಾಮತೇ, ಅದರ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೇಳು. ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾರದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ.

Verse 7

तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्

ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶುಕ (ಗಿಳಿ) ಮರದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಗೂಡನ್ನು ಕಟ್ಟಿತು. ಗೂಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದರಿಂದ ಅದು ಆ ಗೂಡಿನ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾಡಿತು.

Verse 8

न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः

ಮಹಾರಾಜ, ಪಕ್ಷಿಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಶುಕನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ಆಗ) ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಆ ಶುಕನು ಕಾಲವಶವಾಗಿ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದನು.

Verse 9

संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः

ನಂತರ ಅವನು ರಾಜವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ‘ರಾಜಾ ವೇಣು’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಮಹಾರಾಜ, ಜಾತಿಸ್ಮರನಾಗಿ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಹಾಕುವವನು ಆಯಿತನು.

Verse 10

स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्

ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವನು ಅಚಲೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 11

नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन

ಮಹಾರಾಜ, ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ತಪಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಣವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 12

न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः

ಅವನು ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಧೂಪದಾನದಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗದೆ, ಸದಾ ಕೇವಲ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲೇ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು. ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ಸಮಾಗಮಿಸಿದರು.

Verse 13

नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः

ನಾರದ, ಶೌನಕ, ಹಾರೀತ ಮತ್ತು ದೇವಲ; ಗಾಲವ, ಕಪಿಲ, ನಂದ, ಸುಹೋತ್ರ, ಕಶ್ಯಪ—ಓ ನೃಪ! (ಈ ಮುನಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು).

Verse 14

एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः

ಇವರೂ ಮತ್ತಿತರ ಅನೇಕ ದೇವವ್ರತಪರಾಯಣ ಭಕ್ತರು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 15

अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे

ಕೆಲವರು ವಿವಿಧ ವಿಧದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಜಪದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಕೆಲವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು, ಇತರರು ಗಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 16

बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्

ಕೆಲವರು ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ—ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನಾದ ಆ ನೃಪನನ್ನು—(ಅವರು ವಿಸ್ಮಿತರಾದರು).

Verse 17

परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः

ಅತೀವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ವಿಷಯದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನೀನು ಸದಾ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ತತ್ಪರನಾಗಿರುವೆ? ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ದೇವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಕಾರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು।

Verse 19

न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च

ನೀನು ಲಿಂಗದ ಮೇಲೆ ಸಮೃದ್ಧವಾದ, ಮನೋಹರ ಜಲವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಪುಷ್ಪ-ಧೂಪಾದಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವಿವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಪಠಣವೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 20

समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

ಓ ಮಹೀಪತೇ! ನೀನು ಇತರ ದಾನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಈ ವಿಷಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸು।

Verse 21

वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः

ವೇಣು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ನಾನು ಹೇಳಲಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಹಿಂದಿನ ದೇಹಾಂತರದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯವೇ।

Verse 22

प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्

ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಪ್ರಾಸಾದದಲ್ಲಿ ನಾನು ಪಕ್ಷಿ—ಶುಕ (ಗಿಳಿ)—ಆಗಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದೆನು. ಆಗ ಈ ದೇವರಿಗೆ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನು.

Verse 23

कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्

ಅವನ ಕೃಪೆಯೂ ಪ್ರಭಾವವೂ ಕಾರಣವಾಗಿ ನಾನು ಜಾತಿಸ್ಮರನಾದೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಲೂ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः

ಈ ದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇಂದು ನನಗೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುವುದೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಓ ಪೂಜ್ಯರೇ, ನಾನು ಬೇರೆ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 25

पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ವೇಣುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಸಿತವ್ರತದ ಮುನಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 26

ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः

ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣರಾದರು; ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದರು.

Verse 27

सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

ಆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ರಾಜ ವೇಣುವೂ ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅದು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದು.