Adhyaya 52

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ ईशानीशिखरं महत् । यत्र गौर्या तपस्तप्तं सुपुण्यं लोकविश्रुतम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಹತ್ತಾದ ‘ಈಶಾನೀ-ಶಿಖರ’ಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಗೌರೀ ದೇವಿಯು ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದಳು—ಅತಿಪುಣ್ಯಕರ, ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತ।

Verse 2

यस्य संदर्शनेनापि नरः पापात्प्रमुच्यते । लभते चातिसौभाग्यं सप्तजन्मांतराणि च

ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಏಳು ಜನ್ಮಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ಅಪಾರ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

ययातिरुवाच । कस्मिन्काले तपस्तप्तं देव्या तत्र मुनीश्वर । किमर्थं च महत्त्वेतत्कौतुकं वक्तुमर्हसि

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ದೇವಿಯು ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು? ಮತ್ತು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಮಹತ್ವ? ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಅದ್ಭುತ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतां लोकविश्रुताम् । यस्याः संश्रवणादेव मुच्यते सर्वपातकैः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತವಾದ ಈ ದಿವ್ಯ ಹಾಗೂ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳು; ಇದರ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 6

वीर्यं यदि त्रिनेत्रस्य क्षेत्रे गौर्याः पतिष्यति । अस्माकं पतनं नूनं जगतश्च भविष्यति

ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಾವೀರ್ಯವು ಗೌರಿಯ ಪಾವನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪತನವೂ ಜಗತ್ತಿನ ವಿನಾಶವೂ ಸಂಭವಿಸುವುದು.

Verse 7

संततेस्तु विनाशाय ततो गच्छामहे वयम्

ಆದುದರಿಂದ ಸಂತತಿಯ ವಿನಾಶವನ್ನು ತಡೆಯಲು ನಾವು ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ.

Verse 8

एवं संमंत्र्य देवास्ते कैलासं पर्वतं गताः । ततस्तु नंदिना सर्वे निषिद्धाः समयं विना

ಹೀಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಂತ್ರಿಸಿ ಆ ದೇವರುಗಳು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಆದರೆ ಪೂರ್ವಾನುಮತಿ/ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಂದ ಕಾರಣ ನಂದಿಯು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಡೆದನು.

Verse 9

पुरा गौर्या समासक्तं ज्ञात्वा देवाः सवासवाः । मंत्रं चक्रुर्भयाविष्टा एकांते समुपाश्रिताः

ಹಿಂದೆ, (ಶಿವನು) ಗೌರಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಭಯಾವಿಷ್ಟರಾಗಿ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮಂತ್ರಣೆ ಮಾಡಿದರು.

Verse 10

अथ देवगणाः सर्वे वञ्चयित्वा च तं गणम् । प्रैषयंस्तत्र वायुं च गुप्तमूचुर्वचस्त्विदम्

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಆ ಗಣವನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಾಯುವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 11

गत्वा वायो भवं ब्रूहि न कार्या संततिस्त्वया । एवं देवगणा देव प्रार्थयंति भयातुराः

ಹೇ ವಾಯು, ಹೋಗಿ ಭವ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ಹೇಳು—‘ನೀನು ಸಂತಾನವನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾಡಬಾರದು.’ ಹೇ ದೇವ, ಭಯದಿಂದ ಆಕೂಲರಾದ ದೇವಗಣಗಳು ಈ ರೀತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ।

Verse 12

ततो वायुर्द्रुतं गत्वा स्थितो यत्र महेश्वरः । उच्चैर्जगाद तद्वाक्यं यदुक्तं त्रिदशालयैः

ನಂತರ ವಾಯು ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು. ತ್ರಿದಶಾಲಯದ ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದ ಅದೇ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಜೋರಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 13

ततस्तु भगवाञ्छर्वो व्रीडया परया युतः । गौरीं त्यक्त्वा समुत्तस्थौ बाढमित्येव चाब्रवीत्

ಆಗ ಪರಮ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಭಗವಾನ್ ಶರ್ವ (ಶಿವ)ನು ಗೌರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಕೇವಲ—“ಬಾಢಂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದರು।

Verse 14

ततो गौरी सुदुःखार्ता शशाप त्रिदशालयान्

ನಂತರ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಆಕೂಲಳಾದ ಗೌರಿಯು ತ್ರಿದಶಾಲಯದ ದೇವರನ್ನು ಶಪಿಸಿದಳು।

Verse 15

गौर्युवाच । यस्मादहं कृता देवैः पुत्रहीना समागतैः । तस्मात्तेऽपि भविष्यन्ति सन्तानेन विवर्ज्जिताः

ಗೌರಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಂದ ದೇವರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಂತಾನಹೀನಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರೂ ಸಂತಾನದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುವರು।”

Verse 16

यस्माद्वायो समायातः स्थानेऽस्मिञ्जनवर्जिते । तस्मात्कायविनिर्मुक्तस्त्वं भविष्यसि सर्वदा

ಹೇ ವಾಯೋ! ನೀನು ಈ ಜನವರ್ಜಿತ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವದರಿಂದ, ನೀನು ಸದಾ ದೇಹವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಶರೀರರಹಿತನಾಗಿ ಇರುವೆ।

Verse 17

एवमुक्त्वा ततो दीर्घं भर्तुः कोपपरायणा । त्यक्त्वा पार्श्वं गता राजन्नर्बुदं नगसत्तमम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿ ಇದ್ದಳು; ನಂತರ ಅವನ ಪಕ್ಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರ್ಭುದಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 19

इन्द्राद्यैर्विबुधैः सार्द्धं तदंतिकमुपागमत् । अथ शक्रो विनीतात्मा देवीं ता प्रत्यभाषत

ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಅವಳ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು; ಆಗ ವಿನೀತಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 20

एष देवः शिवः प्राप्तस्तव पार्श्वं स्वलज्जया । नायाति तत्प्रसादोऽस्य क्रियता महती भव

ಈ ದೇವ ಶಿವನು ಸ್ವಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಸಂಕೋಚಿಸಿ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ। ಹೇ ಮಹಾದೇವಿ, ಅವನ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ತಾದ ಪ್ರಸಾದಕೃಪೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 21

देव्युवाच । त्यक्ताऽहं तव वाक्येन पतिना समयान्विता । पुत्रं लब्ध्वा प्रयास्यामि तस्य पार्श्वे सुरेश्वर

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ, ಪರಸ್ಪರ ಸಮಯದಿಂದ ಬಂಧಿತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಪತಿ ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರವೇ ನಾನು ಅವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಮರಳುವೆ।

Verse 22

तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स्वयं देवः समाययौ । अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं प्रसादः क्रियतामिति

ಅವಳ ಆ ನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ಅರಿತು ಸ್ವಯಂ ದೇವರೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ನಗುತ್ತಾ "ಅನುಗ್ರಹಿಸು, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು" ಎಂದು ನುಡಿದನು.

Verse 23

दृष्टिदानेन देवेशि भाषणेन वरानने । मया देवहितं कार्यं सर्वावस्थासु पार्वति

ಎಲೈ ದೇವೇಶ್ವರಿ, ಸುಂದರ ಮುಖದವಳೇ, ಪಾರ್ವತಿ! ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ದೇವತೆಗಳ ಹಿತವನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

Verse 24

अकाले तेन मुक्ताऽसि निवृत्तिः सुरते कृता । पुत्रार्थं ते समारंभो यतश्चासीत्सुरेश्वरि

ಎಲೈ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಅವನು ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು ಮತ್ತು ರತಿಯಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವು ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

Verse 25

तस्मात्ते भविता पुत्रो निजदेहसमुद्भवः । मत्प्रसादादसंदिग्धं चतुर्थे दिवसे प्रिये

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಿಯೆ! ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುವನು.

Verse 26

निजांगमलमादाय यादृग्रूपं सुरेश्वरि । करिष्यसि न सन्देहस्तादृगेव भविष्यति

ಎಲೈ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಮಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನೀನು ಎಂತಹ ರೂಪವನ್ನು ಮಾಡುವೆಯೋ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು.

Verse 27

सद्यो देवगणानां च दैत्यानां च विशेषतः । तथा वै सर्वमर्त्त्यानां सिद्धिदो बहुरूपधृक्

ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವಗಣಗಳಿಗೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೈತ್ಯರಿಗೆ—ಹಾಗೆಯೇ ಸಮಸ್ತ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಕೂಡ, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

एवमुक्ता त्रिनेत्रेण परितुष्टा सुरेश्वरी । आलापं पतिना चक्रे सार्द्धं हर्षसमन्विता

ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸುರೇಶ್ವರಿ ಪರಮ ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 29

चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततः स्नात्वा शिवा नृप । तदोद्वर्त्तनजं लेपं गृहीत्वा कौतुकात्किल । चतुर्भुजं चकाराऽथ हरवाक्याद्विनायकम्

ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಓ ರಾಜನೇ! ಶಿವೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ; ನಂತರ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ದೇಹಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಲೇಪವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹರನ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರ ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಚತುರ್ಭುಜನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದಳು।

Verse 30

ततः सजीवतां प्राप्य हरवाक्येन तं तदा । विशेषेण महाराज नायकोऽसौ कृतः क्षितौ । सर्वेषां चैव मर्त्यानां ततः ख्यातो बभूव ह

ನಂತರ ಹರನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಅವನು ಜೀವ ಪಡೆದನು; ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ! ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ‘ನಾಯಕ’ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು; ಬಳಿಕ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು।

Verse 31

विनायक इति श्रीमान्पूज्यस्त्रैलोक्यवासिनाम् । सर्वेषां देवमुख्यानां बभूव हि विनायकः

ಅವನು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿ ‘ವಿನಾಯಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾದನು, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಪೂಜ್ಯನಾದನು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖ ದೇವರಲ್ಲಿ ವಿನಾಯಕನೇ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದನು।

Verse 32

ततो देवगणाः सर्वे देवीप्रियहिते रताः । तस्मै ददुर्वरान्दिव्यान्प्रोचुर्देवीं च पार्थिव

ಅನಂತರ ದೇವಿಗೆ ಪ್ರಿಯವೂ ಹಿತವೂ ಆಗುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಅವನಿಗೆ ದಿವ್ಯ ವರಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ದೇವಿಯನ್ನೂ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 33

देवा ऊचुः । तवायं तनयो देवि सर्वेषां नः पुरःसरः । प्रथमं पूजिते चास्मिन्पूजा ग्राह्या ततः सुरैः

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಈ ಪುತ್ರನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಂಚೂಣಿ ನಾಯಕನು. ಮೊದಲು ಅವನ ಪೂಜೆ ನಡೆದ ಬಳಿಕವೇ ದೇವರು ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 34

एतच्छृंगं गिरे रम्यं तव संसेवनाच्छुभे । सर्वपापहरं नृणां दर्शनाच्च भविष्यति

ಹೇ ಶುಭೇ, ನಿನ್ನ ಸಂಸೇವನೆಯಿಂದ ಈ ರಮ್ಯ ಪರ್ವತಶಿಖರವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಪಾಪಹರವಾಗುವುದು।

Verse 35

येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति सुपुण्ये सलिलाश्रये । ते यांस्यंति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಕರ ಜಲಾಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುವರೋ, ಅವರು ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತ ಪರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 36

माघमासे तृतीयायां शुक्लायां ये समाहिताः । सप्तजन्मांतराण्येव भविष्यन्ति सुखान्विताः

ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲ ತೃತೀಯೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತರಾಗಿರುವರೋ, ಅವರು ಏಳು ಜನ್ಮಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ಸುಖಸಹಿತರಾಗಿರುವರು।

Verse 37

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे स्वस्थानं तु ततो गताः । देवोऽपि सहितो देव्या कैलासं पर्वतं गतः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು. ದೇವನೂ ದೇವಿಯೊಡನೆ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 52

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्ड ईशानीशिखरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಏಳನೆಯ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೂರನೆಯ ಅರ್ಭುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಈಶಾನೀಶಿಖರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಐವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 918

सुतार्थं सा तपस्तेपे यतवाक्कायमानसा । ततो वर्षसहस्रान्ते देवदेवो महेश्वरः

ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ವಾಣಿ, ದೇಹ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು. ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು (ಪ್ರಕಟನಾದನು).