Adhyaya 48

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । कुलसंतारणं गच्छेत्तत्र तीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यक्कुलं तारयतेऽखिलम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಕುಲಸಂತಾರಣವೆಂಬ ಆ ಅನುತ್ತಮ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ನಿಜವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಕುಲವನ್ನು ತಾರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

दश पूर्वान्भविष्यांश्च तथात्मानं नृपोत्तम । उद्धरेच्छ्रद्धयायुक्तस्तत्र दानेन मानवः

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತನಾದ ಮಾನವನು ಅಲ್ಲಿ ದಾನಮಾಡುವುದರಿಂದ ಹತ್ತು ಪೂರ್ವಜರನ್ನು, ಹತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಸಂತತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ತನ್ನನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

आसीदप्रस्तुतो नाम राजा पूर्वं स पापकृत् । नापि दानं तथा ज्ञानं न ध्यानं न च सत्क्रिया

ಹಿಂದೆ ‘ಆಸೀದಪ್ರಸ್ತುತ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ರಾಜನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು; ಅವನು ಪಾಪಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ದಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಧರ್ಮಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಧ್ಯಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 4

तस्मिञ्छासति लोकानां नासीत्सौख्यं कदाचन । परदार रुचिर्नित्यं महादण्डपरश्च सः

ಅವನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಜನರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸುಖವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸದಾ ಪರಸ್ತ್ರೀಯರತ್ತ ಆಸಕ್ತನಾಗಿದ್ದು, ಕಠಿಣ ದಂಡನೆಗಳಿಗೆ ಪರನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 5

न्यायतोऽन्यायतो वापि करोति धनसंग्रहम् । स घातयति लोकांश्च निर्दोषान्पापकृत्तमः

ನ್ಯಾಯದಿಂದಾಗಲಿ ಅನ್ಯಾಯದಿಂದಾಗಲಿ ಅವನು ಧನಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪಾಪಕೃತ್ತಮನು ಆಗಿದ್ದ ಅವನು ನಿರ್ದೋಷ ಜನರನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 6

ततो वार्धक्यमापन्नस्तथापि न शमं गतः । कस्यचित्त्वथ कालस्य पितृभिः प्रतिबोधितः । तं प्रसुप्तं समासाद्य नारकेयैः सुदुःखितैः

ನಂತರ ಅವನು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಶಮನವನ್ನು ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ನರಕದಲ್ಲಿ ಅತಿದುಃಖಿತರಾಗಿದ್ದ ಅವನ ಪಿತೃಗಳು, ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಮೀಪಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಬೋಧಿಸಿದರು।

Verse 7

पितर ऊचुः । वयं शुद्धसमाचारा नित्यं धर्मपरायणाः । दानयज्ञतपःशीलाः स्वदारनिरतास्तथा

ಪಿತೃಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನಾವು ಶುದ್ಧಾಚಾರಿಗಳು, ನಿತ್ಯ ಧರ್ಮಪರಾಯಣರು. ದಾನ–ಯಜ್ಞ–ತಪಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ರತರು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವದಾರನಿಷ್ಠರು ಆಗಿದ್ದೆವು.

Verse 8

स्वकर्मभिः कुलांगार दिवं प्राप्ता यथार्हतः । कुपुत्रं त्वां समासाद्य नरकं समुपस्थिताः । तस्मादुद्धर नः सर्वान्कृत्वा किंचिच्छुभार्चनम्

ಹೇ ಕುಲಾಂಗಾರ! ನಮ್ಮ ಸ್ವಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಯಥಾರ್ಹವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೆವು; ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕುಪುತ್ರನಾಗಿ ಪಡೆದ ಕಾರಣ ಈಗ ನರಕಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಶುಭಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು.

Verse 9

कर्मभिस्तव पापात्मन्वयं नरकमाश्रिताः । नरकं दश यास्यंति भविष्याश्च तथा भवान्

ಹೇ ಪಾಪಮನಸ್ಸಿನವನೇ! ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನಾವು ನರಕವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ನರಕಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಿದೆ—ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅನುಭವಿಸುವೆ.

Verse 10

एवमुक्त्वा च ते सर्वे पितरस्तु सुदुःखिताः । याताश्च नरकं भूयः प्रबुद्धः सोऽपि पार्थिवः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪಿತೃಗಳು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆ ರಾಜನೂ ಸಹ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡನು.

Verse 11

ततो दुःखमनुप्राप्तः पितृवाक्यानि संस्मरन् । रुरोद प्रातरुत्थाय तं भार्या प्रत्यभाषत

ನಂತರ ಪಿತೃವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ದುಃಖದಿಂದ ಆವರಿತನಾದನು. ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದನು; ಆಗ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 12

इन्दुमत्युवाच । किमर्थं राजशार्दूल त्वं रोदिषि महास्वनम् । कथं ते कुशलं राज्ये शरीरे वा पुरेऽथवा

ಇಂದುಮತಿ ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ! ನೀನು ಇಷ್ಟು ಮಹಾಸ್ವರದಿಂದ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯ? ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕುಶಲವೇ?

Verse 13

राजोवाच । मया दृष्टोऽद्य स्वप्नांते पिता ह्यथ पितामहः । अपश्यं दुःखितान्देवि ताभ्यामथाग्रजान्पितॄन्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು— ಇಂದು ಸ್ವಪ್ನಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು, ನಂತರ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಹೇ ದೇವಿ! ಅವರನ್ನು ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ಅವರೊಡನೆ ಪೂರ್ವ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ಕಂಡೆನು.

Verse 14

उपालब्धोऽस्मि तैः सर्वैस्तव कर्मभिरीदृशैः । दारुणे नरके प्राप्ता अधर्मादिविचेष्टितैः

ನಿನ್ನ ಇಂತಹ ಕರ್ಮಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಗದರಿಸಿದರು. ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಅವರು ಭೀಕರ ನರಕವನ್ನು ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

Verse 15

अथान्ये दश यास्यन्ति भविष्याश्च भवानपि । तस्मात्कृत्वा शुभं कर्म दुर्गतेश्चोद्धरस्व नः

ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು (ನರಕಗಳು) ಅನುಭವಿಸಬೇಕಿದೆ—ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ನೀನೂ ಅವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶುಭಕರ್ಮ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ದುರ್ಗತಿಯಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸು.

Verse 16

एवमुक्तः प्रबुद्धोऽहं पितृभिर्वरवर्णिनि । तेनाहं दुःखमापन्नस्तद्वाक्यं हृदि संस्मरन्

ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ! ಪಿತೃಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ವಚನವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ನಾನು ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದೆನು.

Verse 17

इन्दुमत्युवाच । सत्यमेतन्महाराज यदुक्तोऽसि पितामहैः । न त्वया सुकृतं कर्म संस्मरेऽहं कृतं पुरा

ಇಂದುಮತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಮಹಾರಾಜ, ಪಿತಾಮಹರು ನಿಮಗೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿರುವುದು ನಿಜವೇ. ಆದರೆ ನೀವು ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯಕರ್ಮ ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

यथा सुपुत्रमासाद्य तरंति पितरो नृप । कुपुत्रेण तथा यांति नरकं नात्र संशयः

ಹೇ ನೃಪ, ಸತ್ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಪಿತೃಗಳು ಉದ್ಧಾರವಾಗಿ ದಾಟುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಪುತ್ರನಿಂದ ಅವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 19

स त्वमाहूय विप्रेंद्रान्धर्मशास्त्रविचक्षणान् । पृष्ट्वा तान्कुरु यच्छ्रेयः पितॄणामात्मना सह

ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಕ್ಷೇಮದೊಡನೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ಯಥಾರ್ಥ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಾಗುವುದನ್ನೇ ಮಾಡು.

Verse 20

आनयामास राजाऽसौ ततो विप्राननेकशः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञान्धर्मशास्त्रविचक्षणान् । उवाच विनयोपेतो भार्यया सहितो हितान्

ನಂತರ ಆ ರಾಜನು ಅನೇಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕರೆತಂದನು—ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳ ತತ್ತ್ವಜ್ಞರು, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು. ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ, ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ, ಆ ಹಿತೈಷಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 21

राजोवाच । कर्मणा केन पितरो निरयस्था द्विजोत्तमाः । स्वर्गं यांति सुपुत्रेण तारिताः प्रोच्यतां स्फुटम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಯಾವ ಕರ್ಮವಿಧಿಯಿಂದ ನರಕಸ್ಥರಾದ ಪಿತೃಗಳು ಸತ್ಪುತ್ರನಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ? ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 22

ब्राह्मणा ऊचुः । पितृमेधेन राजेंद्र कृतेन विधिपूर्वकम् । निरयस्था दिवं यांति यद्यपि स्युः सुपापिनः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ! ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಪಿತೃಮೇಧದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನರಕಸ್ಥ ಪಿತೃಗಳೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮಹಾಪಾಪಿಗಳಾದರೂ ಸಹ।

Verse 23

राजोवाच । दीक्षयंतु द्विजाः सर्वे तदर्थं मां धृतव्रतम् । यत्किंचिदत्र कर्त्तव्यं प्रोच्यतामखिलं हि तत्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದ್ವಿಜರೂ ನನಗೆ ದೀಕ್ಷೆ ನೀಡಿರಿ; ನಾನು ದೃಢವ್ರತನು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಏನೇನು ಕರ್ತವ್ಯವಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 24

तथोक्तास्ते नृपेंद्रेण ब्राह्मणाः सत्यवादिनः । समग्राः पार्थिवं प्रोचुर्यदुक्तं यज्ञकर्मणि

ನೃಪೇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸತ್ಯವಚನಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಜ್ಞಕರ್ಮದ ಕುರಿತು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು।

Verse 25

दीक्षा ग्राह्या नृपश्रेष्ठ पुरश्चरणमादितः । कृत्वा कायविशुद्ध्यर्थं ततः श्रेयस्करी भवेत्

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ಮೊದಲಾಗಿ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪುರಶ್ಚರಣವನ್ನು ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವದು ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 26

स त्वं पापसमाचारो बाल्यात्प्रभृति पार्थिव । असंख्यं पातकं तस्मात्तीर्थयात्रां समाचर

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ! ನೀ ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೆ; ನಿನ್ನ ಪಾತಕಗಳು ಅಸಂಖ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸು।

Verse 27

सर्वतीर्थाभिषिक्तस्त्वं यदा स्यान्नृपसत्तम । प्रायश्चित्तेन योग्यः स्यास्ततो यज्ञस्य नान्यथा

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನೀನು ಸರ್ವ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಾಭಿಷೇಕದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಿಂದ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುವೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ.

Verse 28

प्रभासादीनि तीर्थानि यानि संति धरातले । गंतव्यं तेषु सर्वेषु स्नानं कुरु समाहितः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾಸಾದಿ ಯಾವ ಯಾವ ತೀರ್ಥಗಳಿವೆಯೋ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಹೋಗಬೇಕು; ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡು.

Verse 29

मनसा गच्छ दुर्गाणि ददद्दानमनुत्तमम् । नश्येत्तेनाशुभं किंचिदपि ब्रह्मवधोद्भवम् । यन्न याति नृणां राजंस्तीर्थस्नानादिना भुवि

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಮನೋನಿಶ್ಚಯದಿಂದಲಾದರೂ ದುರ್ಗಮ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಹೋಗು, ಅನುತ್ತಮ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡು. ಅದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಜನ್ಯವಾದುದೂ ಸೇರಿ ಯಾವುದೇ ಅಶುಭ ಲೇಶಮಾತ್ರವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಕೇವಲ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಾದಿಗಳಿಂದ ಜನರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆಯದ ಶುದ್ಧಿ ಅದು.

Verse 30

पुलस्त्य उवाच । विप्राणां वचनं श्रुत्वा स राजा श्रद्धयाऽन्वितः । तीर्थयात्रापरो भूत्वा परिबभ्राम मेदिनीम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಪ್ರರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾಜನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದನು; ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಪರನಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿದನು.

Verse 31

नियतो नियताहारो ददद्दानानि भूरिशः । राज्ये पुत्रं प्रतिष्ठाप्य वसुं सत्यपराक्रमम्

ಅವನು ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ಮಿತಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಬಹಳ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸತ್ಯಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಪುತ್ರ ವಸುವನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಹೊರಟನು.

Verse 32

कस्यचित्त्वथ कालस्य तीर्थयात्रानुषंगतः । यातोऽसौ नृपतिश्चैव ह्यर्बुदे निर्मलोदकम्

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಅನುಸಂಧಾನದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಅರ್ಭುದದಲ್ಲಿನ ‘ನಿರ್ಮಲೋದಕ’ ಎಂಬ ಶುದ್ಧಜಲ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದನು।

Verse 33

स स्नानमकरोत्तत्र श्रद्धापूतेन चेतसा । स्नातमात्रस्य तस्याथ तस्मिन्नेव जलाशये

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನು; ಸ್ನಾನಮಾತ್ರವಾದ ಕೂಡಲೇ, ಅದೇ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ…

Verse 34

विमुक्ताः पितरो रौद्रान्नरकात्सुप्रहर्षिताः । ततो दिव्यविमानस्था दिव्यमाल्यांबरान्विताः

ಅವನ ಪಿತೃಗಳು ಭೀಕರ ನರಕಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ನಂತರ ದಿವ್ಯವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿ, ದಿವ್ಯಮಾಲ್ಯ-ಅಂಬರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು।

Verse 35

तमूचुस्तारिताः सर्वे वयं पुत्र त्वयाऽधुना । तीर्थस्यास्य प्रभावेण भविष्याश्च तथा दश

ತಾರಿತರಾದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಪುತ್ರಾ, ಈಗ ನಿನ್ನಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ರಕ್ಷಿತರಾದೆವು. ಈ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳೂ (ತಾರಾಗುವವು).”

Verse 36

आत्मा च पार्थिवश्रेष्ठ स्नानाच्च जलतर्पणात् । यस्मात्कुलं त्वया पुत्र तीर्थेऽस्मिंस्तारितं ततः

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವಶ್ರೇಷ್ಠ, ಈ ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಜಲತರ್ಪಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವೂ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ, ಹೇ ಪುತ್ರಾ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನಿಂದ ಈ ಕುಲವು ತಾರಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 37

कुलसंतारणंनाम तीर्थमेतद्भविष्यति । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र सहाऽस्माभिर्दिवं प्रति । आगच्छानेन देहेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

ಈ ತೀರ್ಥವು ‘ಕುಲಸಂತಾರಣ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುವುದು—ವಂಶೋದ್ಧಾರಕ. ಆದಕಾರಣ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಈ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇದೇ ದೇಹದೊಡನೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಾ।

Verse 38

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स राजेंद्रो दिव्यकांतिवपुस्तदा । तं विमानमथारुह्य गतः स्वर्गं च तैः सह

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಆಗ ದಿವ್ಯಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ನಂತರ ಆ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ ಅವರೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 39

एष प्रभावो राजर्षे कुलसंतारणस्य च । मया ते वर्णितः सम्यग्भूयः किं परिपृच्छसि

ಹೇ ರಾಜರ್ಷೇ, ಕುಲಸಂತಾರಣ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವ ಇದು. ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?

Verse 40

ययातिरुवाच । स किंप्रभावो राजा स तथा पापसमन्वितः । स्वदेहेन गतः स्वर्गमेतन्मे कौतुकं महत्

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಯಾವ ಅತಿಶಯ ಪ್ರಭಾವವಿತ್ತು, ಪಾಪಸಹಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ವದೇಹದೊಡನೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು? ಇದು ನನಗೆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯ।

Verse 41

पुलस्त्य उवाच । राकासोमव्यतीपात समकाले नृपोत्तम । स स्नातो यत्र भूपालस्तन्महच्छ्रेयसे परम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ರಾಕಾ (ಪೌರ್ಣಿಮೆ), ಸೋಮ ಮತ್ತು ವ್ಯತೀಪಾತಗಳ ಶುಭ ಸಂಯೋಗಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಭೂಪಾಲನು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದನೋ, ಆ ಸ್ಥಳವು ಮಹಾ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಪರಮ ಸಾಧನವಾಯಿತು।

Verse 48

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कुलसंतारणतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಸಪ್ತಮ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ತೃತೀಯ ಅರ್ಭುದಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಕುಲಸಂತಾರಣ ತೀರ್ಥಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಅಷ್ಟಚತ್ವಾರಿಂಶ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।