Adhyaya 38

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । कुंडं तु शिवलिंगाख्यं ततो गच्छेन्महीपते । यत्र सा जाह्नवी गुप्ता तिष्ठते भूपसत्तम

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹೀಪತೇ, ನಂತರ ‘ಶಿವಲಿಂಗ’ ಎಂಬ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ) ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ, ಹೇ ಭೂಪಸತ್ತಮ।

Verse 2

तस्यां स्नातो नरः सम्यक्सर्वतीर्थफलं लभेत् । मुच्यते पातकात्कृत्स्नादाजन्ममरणांतिकात्

ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದವನು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಜನ್ಮಮರಣಾಂತವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

ययाति रुवाच । किमर्थं तत्र सा गुप्ता जाह्नवी तिष्ठते विभो । कस्मिन्काले समायाता परं कौतूहलं हि मे

ಯಯಾತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಭೋ! ಆ ಜಾಹ್ನವೀ ಅಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ? ಅವಳು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು? ನನಗೆ ಮಹಾ ಕೌತುಕವಾಗಿದೆ।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । यदा प्रसादितो देवैर्भगवान्वृषभध्वजः । अर्बुदेऽस्मिन्सदा स्थेयमचलेन त्वया विभो

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ದೇವತೆಗಳು ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಹೇ ವಿಭೋ, ನಿಮಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು—‘ಈ ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನೀವು ಸದಾ ಅಚಲವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಿ।’

Verse 5

तत्र संस्थापिते लिंगे स्वयं देवेन शंभुना । यत्पातितं पुरा लिंगं वालखिल्यैर्महर्षिभिः

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ದೇವ ಶಂಭುವೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ಹಿಂದೆ ವಾಲಖಿಲ್ಯ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಪಾತಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಲಿಂಗವು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು।

Verse 6

अतिकोपसमायुक्तैः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । तदा देवेन प्रतिज्ञातं सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಆಗ ದೇವನು ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 7

अचले तु मयात्रैव स्थातव्यं नात्र संशयः । ततः कालेन महता वसतस्तस्य तत्र च

‘ಈ ಅಚಲ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಬೇಕು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।’ ನಂತರ ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದರೂ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು।

Verse 8

अचलेश्वररूपस्य गंगा चित्ते व्यजायत । कथं नित्यं तया सार्द्धं भविष्यति समागमः

ಅಚಲೇಶ್ವರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಅವನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ಚಿಂತನೆ ಉದಯವಾಯಿತು—“ಅವಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ನಿತ್ಯ ಸಮಾಗಮ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುವುದು?”

Verse 9

अथ जानाति नो गौरी मानिनी परमेश्वरी । तस्यैवं चिन्तयानस्य बहुशो नृपसत्तम

ಆಮೇಲೆ ಮಾನಿನಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಗೌರಿಯು ಅವನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಳು. ಓ ನೃಪಸತ್ತಮ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಬಹುಮಾರಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 10

उपायं सुमहद्ध्यात्वा जाह्नवीसंगसंभवम् । तेनादिष्टा गणाः सर्वे नंदिभृङ्गिपुरःसराः

ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ) ಸಂಗಮವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಮಹೋಪಾಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ನಂದಿ-ಭೃಂಗಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಗಣರಿಗೆ ಅವನು ಆದೇಶ ನೀಡಿದನು.

Verse 11

अभिप्रायोऽस्ति मे कश्चिज्जलाश्रयव्रतोद्भवः । क्रियतामुत्तमं कुण्डमस्मिन्पर्वतरोधसि

“ಜಲಾಶ್ರಯ ವ್ರತದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಒಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನನಗಿದೆ. ಈ ಪರ್ವತದ ತಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿರಿ.”

Verse 12

तत्राहं जलमध्यस्थः स्थास्यामि जलतत्परः । तच्छ्रुत्वा त्वरितं चक्रुर्गणाः कुण्डमनेकशः

“ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಜಲಪರನಾಗಿ ಇರುವೆನು.” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಗಣರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ಕುಂಡವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

Verse 13

स्वच्छोदकसमाकीर्णं सुतीर्थं सुसुखावहम् । ततो गौरीमनुज्ञाप्य जाह्नवीसंगलालसः

ಸ್ವಚ್ಛ ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಸುತೀರ್ಥವು ಮಹಾಸುಖಪ್ರದವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಗೌರಿಯ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಅವನು ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ) ಸಂಗಮಕ್ಕೆ ಲಾಲಸನಾದನು.

Verse 14

व्रतव्याजेन देवेशो विवेश तदनन्तरम् । चिन्तयामास तत्रस्थो गंगां त्रैलोक्यपाविनीम्

ವ್ರತದ ನೆಪದಿಂದ ದೇವೇಶನು ತಕ್ಷಣವೇ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪಾವಿನಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು.

Verse 15

सा ध्याता तत्क्षणात्तत्र शिवेन सह संगता । एवं स भगवांस्तत्र जाह्नवीं भजते सदा

ಅವಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಳಾದಳು. ಹೀಗೆ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಸದಾ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ)ಯನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

व्रतव्याजेन राजेन्द्र न तु गौरी व्यजानत । कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदो भगवान्मुनिः । कैवल्यज्ञानसंपन्नस्तत्रायातः परिभ्रमन्

ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ವ್ರತದ ಈ ನೆಪದಿಂದ ಗೌರಿಯು ನಿಜವಾದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ಕೈವಲ್ಯಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಮುನಿ ನಾರದನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 17

स तु दृष्ट्वा महादेवं जलस्थं व्रतधारिणम् । कामजैरिंगितैर्युक्तं तत्राऽसौ विस्मयान्वितः

ಅವನು ಜಲದಲ್ಲಿರುವ, ವ್ರತಧಾರಿಯಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಕಂಡನು; ಆದರೆ ಕಾಮಜನ್ಯ ಇಂಗಿತಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು.

Verse 18

वक्त्रनेत्रविकारोऽयं किमस्य व्रतधारिणः । ईदृक्कामसमायुक्तस्ततो ध्यानस्थितो मुनिः

“ವ್ರತಧಾರಿಯಾದ ಈ ಮುನಿಯ ಮುಖ-ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಿಕಾರ ಏಕೆ? ಇವನು ಕಾಮದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಾನೆ”—ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಆ ಮುನಿ ಧ್ಯಾನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 19

अथाऽपश्यद्ध्यानदृष्ट्या गंगासक्तं महेश्वरम् । गौर्या भयेन सव्याजं ततो विस्मयमागतः

ನಂತರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನು ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡನು; ಗೌರಿಯ ಭಯದಿಂದ ಇದು ನೆಪದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವನು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು।

Verse 20

तदा स कथयामास सर्वं हरविचेष्टितम्

ಆಗ ಅವನು ಹರ (ಶಿವ)ನ ಎಲ್ಲಾ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು।

Verse 21

ततो देवी त्वरायुक्ता ययौ यत्र महेश्वरः । आताम्रनयना रोषाद्वेपमाना मुहुर्मुहुः

ನಂತರ ದೇವಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ಕೋಪದಿಂದ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾದವು; ಅವಳು ಮರುಮರು ನಡುಗಿದಳು।

Verse 22

तां दृष्ट्वा कोपसंयुक्तां समायातां महेश्वरीम् । उवाच जाह्नवी भीता ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಭೀತಳಾದ ಜಾಹ್ನವಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು।

Verse 23

आवयोः संगमे देवी नारदेन निवेदिता । सेयं रुष्टा समायाति कुरुष्व यदनन्तरम्

ದೇವಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಗಮವನ್ನು ನಾರದನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಕೋಪಗೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ; ಇನ್ನು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 24

श्रीमहादेव उवाच । कर्त्तव्यं जाह्नवि श्रेयः पुरो गत्वा नगात्मजाम् । अत्यर्थं मानिनी ह्येषा साम्ना च वशवर्तिनी

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಜಾಹ್ನವಿ, ನೀನು ಮೊದಲು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಪರ್ವತಪುತ್ರಿ (ಪಾರ್ವತಿ)ಯ ಬಳಿಗೆ ಸೇರುವುದು ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ. ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಮಾನಿನಿ; ಆದರೆ ಮೃದು ಸಾಮದಿಂದ ವಶವಾಗುವಳು.

Verse 25

तत्क्षणाज्जायते साध्वी तस्मात्सामपरा भव । नो चेच्छापं मया सार्धं तव दास्यत्यसंशयम्

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವಳು ಸಾಧ್ವಿಯಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗುವಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸಾಮದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವೆನು.

Verse 26

एवमुक्ता च रुद्रेण जाह्नवी नृपसत्तम । कुण्डान्निर्गत्य सा गंगा सम्मुखं प्रययौ तदा

ರುದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಜಾಹ್ನವಿ ಗಂಗೆಯು ಆ ಪವಿತ್ರ ಕುಂಡದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಆಗ ಎದುರಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದಳು.

Verse 27

प्रत्युद्ययौ सलज्जा च कृतांजलिपुरःसरा । प्रणम्य शिरसा चेयं ततः प्राह स्वलंकृता

ಅವಳು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದಳು, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು. ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಸುಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದಳು.

Verse 28

पुराऽहं तव कांतेन निपतन्ती नभस्तलात् । धृता देवि तवा प्येतद्विदितं नृपतेः कृते

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಕಾಶತಲದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯನು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಹೇ ದೇವಿ, ಇದೂ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ—ರಾಜನ ಬೋಧಾರ್ಥವಾಗಿ.

Verse 29

भगीरथाभिधानस्य ततः स्नेहो व्यवर्धत । आवयोस्तव भीत्या च नाभूत्क्वापि समागमः

ಆಮೇಲೆ ‘ಭಗೀರಥ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನ ಮೇಲಿನ ಸ्नेಹವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು; ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಭಯದಿಂದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭೇಟಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 30

अधुना तव वाक्येन जानेऽहं न सुरेश्वरि । समाहूताऽस्मि रुद्रेण किं वा स्वच्छन्दतः शुभे

ಈಗ ನಿನ್ನ ವಚನದಿಂದ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನಾನು ತಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ—ರುದ್ರನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅಥವಾ ಹೇ ಶುಭೆ, ನಾನು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಬಂದೆನೇ?

Verse 31

त्रैलोक्यस्य प्रभुरयं तन्निष्क्रम्य कथञ्चन । तस्मादत्रैव संप्राप्ता सत्यमेतन्मयोदितम्

ಇವನು ತ್ರಿಲೋಕದ ಪ್ರಭು; ಅವನಿಂದ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟು ಬಂದ ಕಾರಣ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯವೇ.

Verse 32

पुलस्त्य उपाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ततो देवी प्रहर्षिता । प्रोवाच मधुरं वाक्यं सत्यमेतत्त्व योदितम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ದೇವಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು; ಮಧುರವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು—“ನೀನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸತ್ಯ.”

Verse 33

तस्माद्वरय भद्रं ते वरं मत्तो यथेप्सितम् । मुक्त्वैकं पतिधर्म्मत्वे मम कांतं महेश्वरम्

ಆದುದರಿಂದ, ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ—ನನ್ನಿಂದ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡು; ಆದರೆ ಒಂದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ: ಪತಿಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ।

Verse 34

गंगोवाच । अपि दौर्भाग्ययुक्ताऽहं भार्या जाताऽस्मि शूलिनः । तस्मादेकं दिनं देहि क्रीडनार्थमनेन तु

ಗಂಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ದೌರ್ಭಾಗ್ಯಯುಕ್ತಳಾದರೂ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಲು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 35

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यामहोरात्रं सुरेश्वरि । शिवकुंडं तथास्त्वेतन्मया यस्मात्समावृतम्

ಓ ಸುರೇಶ್ವರಿ! ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ತ್ರಯೋದಶಿಯ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಪೂರಾ ಇದು ‘ಶಿವಕುಂಡ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಇದನ್ನು ನಾನು ಆವರಿಸಿದ್ದೆ।

Verse 36

शिवगंगाभिधानं च तस्मात्कुण्डं धरातले । ख्यातिं यातु प्रसादेन तव पर्वतनंदिनि

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಆ ಕುಂಡವು ‘ಶಿವಗಂಗಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ; ಓ ಪರ್ವತನಂದಿನಿ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅದರ ಖ್ಯಾತಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಲಿ।

Verse 37

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति सा देवी प्रोच्य गंगां महानदीम् । ततो विसर्जयामास तामालिंग्य मुहुर्मुहुः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಆ ದೇವಿ ಮಹಾನದಿಯಾದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿ; ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಮರುಮರು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ವಿದಾಯಮಾಡಿದಳು।

Verse 38

गतायामथ गंगायामधोवक्त्रं सुलज्जितम् । पाणौ गृह्य ययौ रुद्रं भ्रममाणा गृहं प्रति

ಗಂಗೆಯು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುಖ ತಗ್ಗಿಸಿದ ದೇವಿ ರುದ್ರನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ತಿರುಗಿ ತನ್ನ ಗೃಹದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 39

एवमेतत्पुरावृत्तं तस्मिन्कुण्डे नराधिप । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चतुर्द्दश्यां समाहितः

ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಆ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಸಂಭವಿಸಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸಮಾಹಿತನಾಗಿರು।

Verse 40

शुक्लायां चैत्रमासे तु स्नानं तत्र समाचरेत् । सांनिध्याद्देवदेवस्य गंगायाश्च नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವನೂ ಗಂಗೆಯೂ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ।

Verse 41

यत्र संक्षयमायाति सर्वं तत्राशुभं कृतम् । तत्र यो वृषभं दद्याद्ब्राह्मणाय नृपोत्तम । तद्रोमसंख्ययास्वर्गे स पुमान्वसति ध्रुवम्

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಎಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಅಶುಭಕರ್ಮಗಳು ಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತವೋ, ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವೃಷಭವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಆ ವೃಷಭದ ರೋಮಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟು ಕಾಲ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।