Adhyaya 95

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यापि च तत्रास्ति देशकामप्रदा नृणाम् । अजापालेन भूपेन स्थापिता पापनाशनी

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ; ಅದು ನರರಿಗೆ ದೇಶಸಂಬಂಧಿತ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಭೂಪತಿ ಅಜಾಪಾಲನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅದು ಪಾಪನಾಶಿನಿ.

Verse 2

तां च शुक्लचतुर्दश्यामजापालेश्वरीं नरः । यो वै पूजयते भक्त्या धूपपुष्पानुलेपनैः । स प्राप्नोतीप्सितान्कामान्दुर्लभा सर्वमानवैः

ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಧೂಪ, ಪುಷ್ಪ, ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಜಾಪಾಲೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ನರನು, ಎಲ್ಲ ಮಾನವರಿಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ಇಷ್ಟಕಾಮ್ಯಫಲಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

तस्या देव्याः प्रसादेन सत्यमेतन्मयोदितम् । अजापालो महीपालः पुराऽसीत्संमतः सताम्

ಆ ದೇವಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸತ್ಯ. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಜಾಪಾಲನು ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಸಂಮತವಾದ ಮಹೀಪಾಲನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 4

हितकृत्सर्वलोकस्य यथा माता यथा पिता । तेन राज्यं समासाद्य पितृपैतामहं शुभम्

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಮಾಡುವವನು—ತಾಯಿಯಂತೆ, ತಂದೆಯಂತೆ ಇದ್ದನು. ತಂದೆ-ಪಿತಾಮಹರಿಂದ ಬಂದ ಆ ಶುಭ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು,

Verse 5

चिंतितं मनसा पश्चात्स्वयमेव महात्मना । मया तत्कर्म कर्तव्यं यदन्यैरिह भूमिपैः । न कृतं न करिष्यंति ये भविष्यन्त्यतः परम्

ನಂತರ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ಇಲ್ಲಿ ಇತರ ಭೂಪತಿಗಳು ಮಾಡದ, ಮುಂದಿನವರು ಕೂಡ ಮಾಡದಿರುವ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲೇಬೇಕು.’

Verse 6

एष एव परो धर्मो भूपतीनामुदाहृतः । यत्प्रजापालनं शश्वत्तासां च सुखसंस्थितिः

ಇದೇ ರಾಜರ ಪರಮಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸದಾ ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸುಖ-ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದು।

Verse 7

यथायथा करं भूपास्ता मां गृह्णंति लोलुपाः । तथातथा मनःक्षोभो हृदये संप्रजायते

ಲೋಭಿ ರಾಜರು ನನ್ನಿಂದ ಎಷ್ಟು ಎಷ್ಟು ತೆರಿಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೋ, ಅಷ್ಟು ಅಷ್ಟು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮನಃಕ್ಷೋಭ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ।

Verse 8

न करेण विना भूपा हस्त्यश्वादिबलं च यत् । शक्नुवंति परित्रातुं पादातं च विशेषतः

ತೆರಿಗೆ (ರಾಜಸ್ವ) ಇಲ್ಲದೆ ರಾಜರು ಆನೆ-ಕುದುರೆ ಮೊದಲಾದ ಸೇನಾಬಲವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಲಾರರು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾದಾತಿ ಸೇನೆಯನ್ನು।

Verse 9

विना तेन स गम्यः स्यान्नीचानामपि सत्वरम् । एतस्मात्कारणाद्भूपाः करं गृह्णंति लोकतः

ಆ (ಬಲ) ಇಲ್ಲದೆ ರಾಜ್ಯವು ಬೇಗನೇ ನೀಚರಿಗೂ ಸಹ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಆದಕಾರಣ ರಾಜರು ಜನರಿಂದ ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

तस्मान्मया विनाप्याशु नागैश्चैव नरैस्तथा । तपः शक्त्या प्रकर्तव्यं राज्यं निहतकण्टकम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾಗರೂ ಮಾನವರೂ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಪಃಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಂಟಕರಹಿತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಿ—ಪೀಡಕರು ಹಾಗೂ ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದುದು।

Verse 11

करानगृह्णता तेन लोकान्रंजयता सदा । अन्येषां भूमिपालानां विशेषेण महात्मनाम्

ಅವನು ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಸದಾ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇತರ ಭೂಪಾಲರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಾತ್ಮ ರಾಜರಿಗೆ, ಆದರ್ಶನಾದನು.

Verse 12

एवं चित्ते समाधाय वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । पुरोधसं समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮುನಿಪುಂಗವನಾದ ವಸಿಷ್ಠನನ್ನು—ತನ್ನ ಪುರೋಹಿತನನ್ನು—ಕರೆಯಿಸಿ, ನಂತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 13

अत्र भूमितले विप्र सर्वेषां तीर्थमुत्तमम् । अल्पकालेन सन्तुष्टिं यत्र याति महेश्वरः । वासुदेवोऽथवा ब्रह्मा ह्येतच्छीघ्रं वदस्व मे

ಹೇ ವಿಪ್ರನೇ! ಈ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ಯಾವುದು? ಎಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಮಹೇಶ್ವರನೋ, ವಾಸುದೇವನೋ ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನೋ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರ ಹೇಳು.

Verse 14

येनाहं सर्वलोकस्य हितार्थं तप आददे । न स्वार्थं ब्राह्मणश्रेष्ठ सत्येनात्मानमालभे

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕದ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಸತ್ಯದಿಂದಲೇ ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । तिस्रः कोट्योर्धकोटी च तीर्थानामिह भूतले । संति पार्थिवशार्दूल प्रभावसहितानि च

ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವಶಾರ್ದೂಲಾ! ಈ ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಗಳು ಮೂರು ಕೋಟಿ ಮತ್ತು ಅರ್ಧಕೋಟಿ ಇವೆ; ಅವೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ.

Verse 16

अष्टषष्टिस्तथा राजन्क्षेत्राणामस्ति भूतले । येषां सांनिध्यमभ्येति सर्वदैव महेश्वरः

ಓ ರಾಜನೇ, ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ; ಅವುಗಳ ಪುಣ್ಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕ್ಕೆ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸದಾ ಬಂದು ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

तथा सर्वे सुरास्तुष्टा ब्रह्मविष्णु शिवादयः । परं सिद्धिप्रदं शीघ्रं मानुषाणां महीपते

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಓ ಮಹೀಪತೇ, ಇದು ಮಾನವರಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 18

हाटकेश्वरदेवस्य क्षेत्रं पातकनाशनम् । देवानामपि सर्वेषां तुष्टिं गच्छति चंडिका

ಹಾಟಕೇಶ್ವರದೇವನ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಪಾತಕನಾಶಕ; ಅಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಕಾದೇವಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ।

Verse 19

शीघ्रमाराधिता सम्यक्छ्रद्धायुक्तैर्नरैर्भुवि । तस्मात्तत्क्षेत्रमासाद्य तां देवीं श्रद्धयान्वितः । आराधय महाभाग द्रुतं सिद्धिमवाप्स्यसि

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳ ನರರಿಂದ ಅವಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸು, ಓ ಮಹಾಭಾಗ—ನೀನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 20

एवमुक्तः स तेनाथ गत्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम् । प्रतिष्ठाप्य च देवीं तां पूजयामास भक्तितः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನು ಆ ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ; ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 21

ब्रह्मचर्यपरो भूत्वा शुचिर्व्रतपरायणः । नियतो नियताहारस्त्रिकालं स्नानमाचरन्

ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ವ್ರತಪರಾಯಣನಾಗಿ, ನಿಯಮಶೀಲನಾಗಿ ನಿಯತಾಹಾರದಿಂದ, ಅವನು ತ್ರಿಕಾಲವೂ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 22

एवमाराध्यतस्तत्र गन्धपुष्पानुलेपनैः । पूजापरस्य सा देवी तस्य तुष्टिं ततो गता

ಈ ರೀತಿ ಅಲ್ಲಿ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಅನುಲೇಪನಗಳಿಂದ ಆರಾಧನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪೂಜಾಪರನಾದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ದೇವಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತಳಾದಳು।

Verse 23

देव्युवाच । परितुष्टास्मि ते वत्स व्रतेनानेन नित्यथः । बलिपूजाविधानेन विहितेनामुना स्वयम्

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದರು—ವತ್ಸಾ! ಈ ನಿತ್ಯ ಆಚರಿಸಿದ ವ್ರತದಿಂದಲೂ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ನೆರವೇರಿಸಿದ ಈ ಬಲಿ-ಪೂಜಾ ವಿಧಾನದಿಂದಲೂ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 24

तद्ब्रूहि येन ते सर्वं प्रकरोमि हृदि स्थितम् । सद्य एव महीपाल त्रिदशैरपि दुर्लभम्

ಆದುದರಿಂದ ಹೇಳು—ಹೇ ಮಹೀಪಾಲ! ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಇಂದೇ ನೆರವೇರಿಸುವೆನು; ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನೂ ಸಹ।

Verse 25

राजोवाच । लोकानां हितकामेन मयैतद्व्रतमाहृतम् । येन तेषां भवेत्सौख्यं मत्प्रसादादनुत्तमम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಜನರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ನಾನು ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅನುತ್ತಮವಾದ ಸೌಖ್ಯ ದೊರಕಲಿ ಎಂದು।

Verse 26

तस्माद्देहि महाभागे ज्ञानयुक्तानि भूरिशः । ममास्त्राणि विचित्राणि स्वैरगाणि समन्ततः

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ದೇವಿ, ಜ್ಞಾನಸಹಿತವಾದ ವಿಚಿತ್ರ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ದಯಪಾಲಿಸು—ಅವು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸಬಲ್ಲವು.

Verse 27

यानि जानंति भूपृष्ठे मम पार्श्वे स्थितान्यपि । अपराधं सदा लोके परदारादि यत्कृतम्

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತವರೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ—ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಡೆಯುವ ಅಪರಾಧಗಳು, ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಬಂಧಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ.

Verse 28

अनुरूपं ततस्तस्य पातकस्य विनिग्रहम् । प्रकुर्वंति मिथो येन न तेषां संकरो भवेत्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಆ ಪಾತಕಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಹಾಗೂ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಅವರನ್ನು ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ವಿಧಿಸಬೇಕು; ಹೀಗಾದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳ ಸಂಕರ ಅಥವಾ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗದು.

Verse 29

मंत्रग्रामं तथा देवि मम देहि पृथग्विधम् । निग्रहं व्याधिसत्त्वानां येन शीघ्रं करोम्यहम्

ಮತ್ತೂ, ಹೇ ದೇವಿ, ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಗಳ ಮಂತ್ರಸಮೂಹವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ಅದರ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಧಿರೂಪ ಸತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ನಾನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲೆ.

Verse 30

येन स्युर्मनुजाः सर्वे मम राज्ये सुखान्विताः । नीरोगाः पुष्टिसंपन्ना भयशोकविवर्जिताः

ಅದರ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಸುಖದಿಂದಿರಲಿ—ನಿರೋಗಿಗಳಾಗಿ, ಪುಷ್ಟಿಸಂಪನ್ನರಾಗಿ, ಭಯ-ಶೋಕವಿಲ್ಲದವರಾಗಿ.

Verse 31

नाहं देवि करिष्यामि हस्त्यश्वरथसंग्रहम् । यतस्तेषां भवेत्पुष्टिर्वित्तैर्वित्तं करैर्भवेत् । गृहीतैः सर्वलोकानां तस्मात्तन्न ममेप्सितम्

ಹೇ ದೇವಿ, ನಾನು ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ರಥಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಪೋಷಣೆ-ವೃದ್ಧಿಗೆ ಧನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಧನವು ಎಲ್ಲ ಜನರಿಂದ ವಸೂಲಾದ ತೆರಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ.

Verse 32

श्रीदेव्युवाच । अत्यद्भुततरं कर्म त्वयैतत्पृथिवीपते । प्रारब्धं यन्न केनापि कृतं न च करिष्यति

ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನೀನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಈ ಕರ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ; ಇದನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಯಾರೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 33

तथाप्येवं करिष्यामि तव दास्यामि कृत्स्नशः । ज्ञानयुक्तानि शस्त्राणि मंत्रग्रामं च तादृशम्

ಆದರೂ ನಾನು ಹೀಗೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತೇನೆ: ಜ್ಞಾನಯುಕ್ತ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ತಕ್ಕ ಮಂತ್ರಸಮೂಹವನ್ನೂ.

Verse 34

गृह्यन्ते येन ते सर्वे व्याधयोऽपि सुदारुणाः । परं सदैव ते रक्ष्या मन्मन्त्रैरपि संयुताः

ಇವುಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ರೋಗಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿತನಾಗಿರಬೇಕು—ನನ್ನ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದಲೂ ಸಂಯುಕ್ತನಾಗಿ.

Verse 35

यदि दृष्टिपथात्तुभ्यं क्वचिद्यास्यंति दूरतः । मानवान्पीडयिष्यंति चिरात्प्राप्याधिकं ततः

ಅವರು ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಪಥದಿಂದ ತಪ್ಪಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಬಹುಕಾಲದ ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲ ಪಡೆದು ಮಾನವರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವರು.

Verse 36

यदा त्वं पृथिवीपाल स्वर्गं यास्यसि भूतलात् । तदात्र सलिले स्थाप्या मदग्रे यद्व्यवस्थितम्

ಹೇ ಪೃಥ್ವೀಪಾಲನೇ! ನೀನು ಈ ಭೂತಲದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವಾಗ, ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿರುವುದನ್ನು ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 37

सर्वे मंत्रास्तथाऽस्त्राणि ममवाक्यादसंशयम् । येन स्यात्पूर्ववत्सर्वो व्यवहारो नृपोद्भवः

ನನ್ನ ವಚನಬಲದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಹಾಗೂ ಆ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸುವವು; ಇದರಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಸಮಸ್ತ ವ್ಯವಹಾರವೂ ಆಡಳಿತಕ್ರಮವೂ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು.

Verse 38

सूत उवाच । बाढमित्येव तेनोक्ते तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः । प्रादुर्भूतानि दिव्यानि तस्यास्त्राणि बहूनि च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರೇ! ಅವನು ಕೇವಲ ‘ಬಾಢಮ್’ (ತಥಾಸ್ತು) ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 39

ज्ञानसंपत्प्रयुक्तानि यादृशानि महात्मना । तेन संयाचितान्येव व्याधिमंत्रास्तथैव च

ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಯಾಚನೆಯ ಮೇರೆಗೆ ರೋಗನಿಯಂತ್ರಕ ಮಂತ್ರಗಳೂ ದತ್ತವಾದವು.

Verse 40

व्याधयो यैश्च गृह्यंते मुच्यंते स्वेच्छया सदा । सुखेन परिपाल्यंते दृष्टिगोचरसंस्थिताः

ಆ (ಮಂತ್ರಗಳ) ಮೂಲಕ ರೋಗಗಳನ್ನು ಸದಾ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹಿಡಿದು ಬಿಡಬಹುದು; ಮತ್ತು ಅವು ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಡಬಹುದು.

Verse 41

ततस्तं सकलं प्राप्य प्रसादं चंडिकोद्भवम् । तच्च हस्त्यादिकं सर्वं ब्राह्मणेभ्यो ददौ नृप

ನಂತರ ಚಂಡಿಕಾದೇವಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದು, ರಾಜನು ಆನೆಗಳಾದಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 42

एकां मुक्त्वा निजां भार्यामेकं दशरथं सुतम् । तांश्चापि सकलान्व्याधीन्मंत्रैः संयम्य यत्नतः

ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನೂ ದಶರಥನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಮಾತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದನು।

Verse 43

अजारूपान्स्वयं पश्चाद्यष्टिमादाय रक्षति । एवं तस्य नरेन्द्रस्य वर्तमानस्य भूतले

ನಂತರ ಅವನು ತಾನೇ ಮೇಕೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ ಆ ನರೆಂದ್ರನ ಸ್ಥಿತಿ ಇತ್ತು।

Verse 44

गुप्तोऽपि नापराधः स्यात्कस्यचित्प्रकटः कुतः । प्रमादाद्यदि भूलोके कश्चित्पापं समाचरेत्

ಅಪರಾಧವು ಗುಪ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಪರಾಧವೇ; ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಪ್ರಕಟವಾಗದೆ ಹೇಗೆ ಇರುವುದು? ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ,

Verse 45

तद्रूपो निग्रहस्तस्य तत्क्षणादेव जायते । वधं वा यदि वा बंधं क्लेशं चाऽरातिसंभवम्

ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅದೇ ರೂಪದ ದಂಡನೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಮರಣವಾಗಲಿ, ಬಂಧನವಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಕಷ್ಟವಾಗಲಿ।

Verse 46

अदृष्टान्यपि शस्त्राणि तानि कुर्वंति तत्क्षणात् । अन्येषां च महीपानां राज्ये गुप्तान्यनेकशः । कुर्वन्ति मनुजास्तेषां चक्रे वैवस्वतो ग्रहम्

ಕಾಣದ ಶಸ್ತ್ರಗಳೂ ಸಹ ತತ್ಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಇತರ ರಾಜರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಗುಪ್ತ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ—ವೈವಸ್ವತ ಯಮನ ಗ್ರಹದಲ್ಲೂ ಕರ್ಮಫಲಚಕ್ರದಲ್ಲೂ ಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 47

न तत्र भयसंत्रस्तस्ततः पापसमाचरेत् । प्रत्यक्षं वा विशेषेण ज्ञात्वा शस्त्रभयं च तत्

ಅಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದವರಾಗಿ ಯಾರೂ ಪಾಪಾಚರಣ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಸ್ತ್ರಭಯ—ಹಿಂಸೆಯ ಭೀತಿ—ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದರು.

Verse 48

ततस्ते पापनिर्मुक्ता लोकाः संशुद्धगात्रकाः । रोगेषु निगृहीतेषु प्राप्ताः सुखमनुत्तमम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಪಾಪಮುಕ್ತರಾಗಿ ದೇಹಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು; ರೋಗಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾದಾಗ ಅವರು ಅನುತ್ತಮ ಸುಖವನ್ನು ಹೊಂದಿದರು.

Verse 49

एवं स्थितेषु लोकेषु गतपापामयेषु च । प्रयाताः शून्यतां सर्वे नरका ये यमालये

ಲೋಕಗಳು ಹೀಗೆ ಪಾಪವೂ ರೋಗವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಯಮಾಲಯದ ಎಲ್ಲ ನರಕಗಳು ಶೂನ್ಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟವು.

Verse 50

न कश्चिन्नरकं याति न च मृत्युपथं नरः । यथा कृतयुगं तादृक्त्रेतायामपि संस्थितम्

ಯಾರೂ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಮೃತ್ಯುಪಥವನ್ನು ತುಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಿತಿ ಕೃತಯುಗದಂತೆಯೇ ಆಯಿತು.

Verse 51

व्यवहारे ततो नष्टे यमलोकसमुद्भवे । स्वर्गेण तुल्यतां प्राप्ते प्राणिभिर्मृत्युवर्जितैः

ಯಮಲೋಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನ್ಯಾಯ-ದಂಡದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನಾಶವಾದಾಗ, ಈ ಲೋಕವು ಸ್ವರ್ಗಸಮಾನವಾಯಿತು; ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮೃತ್ಯುರಹಿತರಾದರು.

Verse 52

ततो वैवस्वतो गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । प्रोवाच दुःखसंपन्नः प्रणिपत्य पितामहम्

ನಂತರ ವೈವಸ್ವತ ಯಮನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸದನಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ದುಃಖದಿಂದ ತುಂಬಿ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 54

अजापालेन भूपेन तत्सर्वं विफलीकृतम् । तपःशक्त्या सुरश्रेष्ठ देवीमाराध्य चंडिकाम्

ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅಜಾಪಾಲನೆಂಬ ರಾಜನು ತಪಶ್ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿ ಚಂಡಿಕೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 55

नाधयो व्याधयस्तत्र न पापानि महीतले । कस्यचिद्देव जायंते यथा कृतयुगे तथा

ಹೇ ದೇವಾ! ಅಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಕಳವಳಗಳಿಲ್ಲ, ದೇಹರೋಗಗಳಿಲ್ಲ, ಪಾಪವೂ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಕೃತಯುಗದಂತೆಯೇ.

Verse 56

तस्मात्कुरु सुरश्रेष्ठ पुनरेव यथा पुरा । मदीयभवने कृत्स्नो व्यवहारः प्रजायते

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾಡು; ನನ್ನ ಭವನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನ್ಯಾಯ-ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪುನಃ ಉದ್ಭವಿಸಲಿ.

Verse 58

अथाब्रवीत्प्रहस्योच्चैस्त्रिनेत्रश्चतुराननम् । अत्यद्भुततमां श्रुत्वा तां वार्तां यमसंभवाम्

ಆಗ ತ್ರಿನೇತ್ರನಾದ ಪ್ರಭು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಯಮನಿಂದ ಬಂದ ಆ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ।

Verse 59

महेश्वर उवाच । धर्ममार्गप्रवृत्तस्य सदाचारस्य भूपतेः । कथं निवारणं तत्र क्रियते कश्च निग्रहः

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಾಗೂ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ತಡೆ ಹೇಗೆ ವಿಧಿಸಬಹುದು? ಯಾರು ಅವನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 60

तस्मात्तेन महीपेन यस्मान्मार्गः प्रदर्शितः । अपूर्वो धर्मसंभूतः कृतः सम्यङ्महात्मना

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ರಾಜನು ತೋರಿಸಿದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಧರ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಅಪೂರ್ವ ಪಥವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 61

तन्मयापि यथा चास्य प्रसादः सुरसत्तम । अपूर्वः करणीयश्च यथा धर्मो न दुष्यति

ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನ ಪ್ರಸಾದವು ಅಪೂರ್ವವಾಗಿರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವು ಕಲుషಿತವಾಗದಂತೆ ನಾನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 62

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रं यमं प्राह ततः शिवः । वदायुषोऽस्य यच्छेषमजापालस्य भूपतेः । येन तत्समये प्राप्ते तं नयामि निजालयम्

ಇಂತೆಂದು ಶಿವನು ಚತುರ್ಮುಖ ಯಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—ಈ ರಾಜ ಅಜಾಪಾಲನ ಆಯುಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಶೇಷವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳು; ಆ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವೆನು।

Verse 63

यम उवाच । पञ्चवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि चायुषः । तिष्ठंति पञ्चपञ्चाशत्प्रतीक्ष्येऽहं ततः कथम्

ಯಮನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಆಯುಷ್ಯದ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ; ಇನ್ನೂ ಐವತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳು ಉಳಿದಿವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಾಯಲಿ? ಇನ್ನು ವಿಳಂಬ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 64

यावत्कालं सुरश्रेष्ठ शून्ये जाते स्व आश्रये । तस्मात्कुरु द्रुतं कंचिदुपायं तद्विनाशने

ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನನ್ನ ಸ್ವಧಾಮವು ಶೂನ್ಯವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ವಿನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಯಾವುದೋ ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಾಡು.

Verse 65

एवमुक्ते यमेनाथ तं विसृज्य गृहं प्रति । व्याघ्ररूपं समास्थाय स्वयं तत्संनिधौ ययौ

ಯಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಶಿವನು ಅವನನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ ತಾನೇ ಹುಲಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ರಾಜನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 66

यत्र संस्थो महीपः स प्रजापालनतत्परः । मेघगम्भीरनिर्घोषं गर्जमानो मुहुर्मुहुः

ಪ್ರಜಾಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ ರಾಜನು ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಆ ಹುಲಿ ಮೇಘಗಂಭೀರ ಗರ್ಜನೆಯಂತಹ ಆಳವಾದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮರುಮರು ಗರ್ಜಿಸಿತು.

Verse 67

अजास्तास्तं च संवीक्ष्य व्याघ्रं रौद्रवपुर्द्धरम् । अजापालं समुद्दिश्य संत्रस्ताः शरणं गताः

ಆ ಭಯಾನಕ ರೂಪದ ಹುಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಮೇಕೆಗಳು ಭೀತಿಗೊಂಡು, ಅಜಾಪಾಲನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅವನ ಶರಣು ಸೇರಿದವು.

Verse 68

तस्य यत्नपरस्यापि रक्षमाणस्य भूपतेः । अजास्ता व्याघ्ररूपेण शंकरेण प्रभक्षिताः

ರಾಜನು ಅವುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಹಳ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವ್ಯಾಘ್ರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಶಂಕರನು ಆ ಮೇಕೆಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 69

अजानां कदनं दृष्ट्वा ततः स पृथिवीपतिः । स्वहस्ताद्यष्टिमुत्सृज्य जग्राह निशितायुधम्

ನಿರ್ದೋಷರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಕಂಡು, ಭೂಪತಿ ರಾಜನು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಆಯುಧವನ್ನು ಹಿಡಿದನು।

Verse 70

यत्तस्य तुष्टया दत्तं चंडं चंडार्चिषा समम् । तच्छस्त्रं च तथान्यानि देवीदत्तानि शंकरः । शनैःशनैः प्रजग्राह स्ववक्त्रेण महेश्वरः

ದೇವಿಯ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ದೊರೆತ, ಉರಿಯುವ ಜ್ವಾಲೆಯ ಸಮಾನವಾದ ಭಯಂಕರ ಆ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಇತರ ದೇವೀದತ್ತ ಆಯುಧಗಳನ್ನೂ ಮಹೇಶ್ವರ ಶಂಕರನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 71

अस्त्राभावात्ततस्तूर्णं ध्रियमाणेऽपि कांतया । द्वंद्वयुद्धेन तं व्याघ्रं योधयामास भूपतिः

ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಅಭಾವದಿಂದ, ಪ್ರಿಯೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ರಾಜನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ವ್ಯಾಘ್ರದೊಂದಿಗೆ ದ್ವಂದ್ವಯುದ್ಧ ನಡೆಸಿದನು।

Verse 72

ततस्तस्यांगसंस्पर्शान्मुक्त्वा व्याघ्रतनुं च ताम् । दधार भस्मसंदिग्धां तनुं चन्द्रविभूषिताम्

ಅವನ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವನು ವ್ಯಾಘ್ರದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಸ್ಮಲೇಪಿತ ಹಾಗೂ ಚಂದ್ರವಿಭೂಷಿತ ದಿವ್ಯ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 73

रुंडमालावरां दिव्यां सखट्वांगां सपन्नगाम् । तां दृष्ट्वा स महीपालः सभार्यः प्रणतस्ततः

ರುಂಡಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಖಟ್ವಾಂಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸರ್ಪಸಹಿತಳಾದ ಆ ದಿವ್ಯ ದೇವಿಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 74

प्रोवाचाथ स्तुतिं कृत्वा विनयावनतः स्थितः । आनंदाश्रुपरिक्लिन्नो हर्षगद्गदया गिरा

ನಂತರ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ನಿಂತನು; ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೋಯ್ದು, ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 75

राजोवाच । अज्ञानाद्यन्मया देव प्रहारास्तव निर्मिताः । तिरस्कारस्तथा दत्तस्तत्सर्वं क्षम्यतां विभो

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಾ! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆನು, ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನೂ ನೀಡಿದೆನು; ಹೇ ವಿಭೋ, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ।

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । क्षांत एष मया पुत्र तव सर्वः पराभवः । परितुष्टेन ते कर्म दृष्ट्वा चैवातिमानुषम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರಾ, ನಿನ್ನ ಈ ಸಮಸ್ತ ಪರಾಭವವನ್ನು ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಅತಿಮಾನವೀಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 77

यथा कृतं त्वया राज्यं प्रजाः संरक्षिता नृप । तथान्यो भूपतिः कश्चिन्न कर्ता न करिष्यति

ಹೇ ನೃಪ! ನೀನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಡೆಸಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಭೂಪತಿಯೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ಮುಂದೆಯೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 78

तस्माद्गच्छ मया सार्धं पाताले पार्थिवोत्तम । अनेनैव शरीरेण धर्मपत्न्यानया सह

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜೋತ್ತಮ, ನನ್ನೊಡನೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಬಾ; ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ, ಇದೇ ದೇಹದೊಡನೆ.

Verse 79

नातः परं त्वया स्थेयं मर्त्यलोके कथंचन । विरुद्धं सर्वदेवानां यतः कर्म त्वदुद्भवम्

ಇದರಿಂದ ಮುಂದೆ ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕರ್ಮವು ಸರ್ವ ದೇವರಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿದೆ.

Verse 80

राजोवाच । एवं देव करिष्यामि गत्वाऽयोध्यां महापुरीम् । पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य मंत्रिणां संनिवेद्य च

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮಹಾಪುರಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಹೋಗಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 81

तथाहं देव देव्या च प्रोक्तः संतुष्टया पुरा । मन्त्रग्रामो यया दत्तः शस्त्राणि विविधानि च

ಹೇ ದೇವ, ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಂದೆ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ದೇವಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು; ಅವಳು ನನಗೆ ಮಂತ್ರಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನೂ, ವಿವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದಳು.

Verse 82

यदा त्वं त्यजसि प्राज्ञ मर्त्यलोकं सुदुस्त्यजम् । तदात्र मामके कुण्डे प्रक्षेप्तव्यानि कृत्स्नशः

ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ತ್ಯಜಿಸಲು ಅತಿದುಸ್ತ್ಯಜವಾದ ಈ ಮತ್ಯಲೋಕವನ್ನು ನೀನು ಬಿಟ್ಟಾಗ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಕು.

Verse 83

तानि चार्पय मे भूयो येनानृण्यं व्रजाम्यहम् । तस्या देव्याः सुराधीश त्वत्प्रसादेन सांप्रतम्

ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಅರ್ಪಿಸು; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಋಣಮುಕ್ತನಾಗಿ ಹೋಗುವೆನು. ಹೇ ದೇವಾಧೀಶ, ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಆ ದೇವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನನ್ನ ಬಾಧ್ಯತೆ ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು.

Verse 84

एवमुक्तस्ततस्तेन भगवांस्त्रिपुरांतकः । आज्ञाप्य तानि सर्वाणि ददौ तत्र द्रुतं गतः

ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮರಳಿ ಕೊಡಿಸಿದನು; ನಂತರ ಆತನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ (ನಿಯತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ) ತೆರಳಿದನು.

Verse 85

अब्रवीच्च सुतस्तत्र स्वयं राजा भविष्यति । वीर्यौदार्यसमोपेतो वंशस्योद्धरणक्षमः

ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದರು—“ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನೇ ಸ್ವತಃ ರಾಜನಾಗುವನು; ಅವನು ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ವಂಶವನ್ನು ಉಳಿಸಿ ಪುನಃ ಉದ್ಧರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾಗುವನು.”

Verse 86

त्वं चागच्छ मया सार्धमद्यैव मम मंदिरे । प्रविश्यात्र जले पुण्ये देवीकुण्डसमुद्भवे

“ನೀನು ಕೂಡ ಇಂದುಲೇ ನನ್ನೊಡನೆ ನನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಬಾ; ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ದೇವೀಕುಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಈ ಪುಣ್ಯಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸು.”

Verse 87

अद्य माघचतुर्दश्यां शुक्लायामपरोऽपि यः । देवीमिमां च संपूज्य जलेऽस्मिन्भक्तिसंयुतः

“ಇಂದು ಮಾಘ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು—ಇತರನಾದರೂ—ಈ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಈ ಜಲದಲ್ಲಿ (ಸ್ನಾನ/ಪ್ರವೇಶ) ಮಾಡಿದರೆ…”

Verse 88

करिष्यति प्रवेशेन प्राणत्यागं नृपोत्तम । स च यास्यति यत्रास्ते पाताले हाटकेश्वरः

ಓ ನೃಪೋತ್ತಮನೇ! ಈ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೆ ಅವನು ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನೇ ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 89

स्नानं वा पार्थिवश्रेष्ठ यः करिष्यति मानवः । अष्टोत्तरशतं तस्य व्याधीनां न भविष्यति

ಓ ಪಾರ್ಥಿವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನೂರ ಎಂಟು ವಿಧದ ರೋಗಗಳು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ರೋಗಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 90

एवमुक्त्वा तमादाय नृपं भार्यासमन्वितम् । अजाभिस्ताभिरस्त्रैश्च तैश्चापि परमेश्वरः । प्रविवेश जले तस्मिन्देवीकुण्डसमुद्भवे

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ರಾಜನನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ, ಆ ಮೇಕೆಗಳೂ ಆಯುಧಗಳೂ ಸಹಿತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ದೇವೀಕುಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 91

ततश्च मंदिरं नीतः स्वकीयं द्विजसत्तमाः । तेनैव नरदेहेन स कलत्रसमन्वितः

ನಂತರ, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಆ ರಾಜನನ್ನು ಅವನದೇ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅವನು ಅದೇ ಮಾನವದೇಹದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಇದ್ದನು।

Verse 92

अद्यापि तिष्ठते तत्र जरामरणवर्जितः । पूजयानश्च तं देवं पाताले हाटकेश्वरम्

ಇಂದಿಗೂ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಜರಾ-ಮರಣರಹಿತನಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದು, ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ದೇವರನ್ನು ನಿರಂತರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

एवं तत्र समुद्भूता सा देवी परमेश्वरी । स्थापिता तेन भूपेन श्रद्धापूतेन चेतसा

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಳು; ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಹೃದಯವಿದ್ದ ಆ ರಾಜನು ಅಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು.

Verse 95

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದೊಳಗಿನ ‘ಅಜಾಪಾಲೇಶ್ವರಿ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ತೊಂಬತ್ತೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 97

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । समीप उपविष्टस्य शिवस्याऽस्यं व्यलोकयत्

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶಿವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿಯಿತು.