Adhyaya 85

Verse 1

ऋषय ऊचुः । माधव्याः पद्मया दत्तो यः शापस्तस्य यत्फलम् । परिणामोद्भवं सर्वं श्रुतमस्माभिरद्य तत्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಪದ್ಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಮಾಧವಿಗೆ ನೀಡಿದ ಶಾಪದ ಫಲವೂ, ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರিণಾಮವೂ ಇಂದು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರವಣಮಾಡಿದೆವು।

Verse 2

तेन यत्कमला शप्ता ब्राह्मणेन महात्मना । सा कथं गज वक्त्राऽथ पुनर्जाता शुभानना

ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಕಮಲಾ ಹೇಗೆ ಗಜವಕ್ತ್ರಳಾದಳು? ನಂತರ ಹೇಗೆ ಶುಭಾನನೆಯಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಳು?

Verse 3

सूत उवाच । शापेन तस्य विप्रस्य तत्क्षणादेव सा द्विजाः । गजवक्त्रा समुत्पन्ना महाविस्मयकारिणी

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಆ ವಿಪ್ರನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಗಜವಕ್ತ್ರಳಾಗಿ ಉಂಟಾದಳು; ಅದು ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾದ ಘಟನೆ.

Verse 4

सा प्रोक्ता हरिणा तिष्ठ किञ्चित्कालांतरे शुभे । अनेनैव तु रूपेण यावत्स्याद्द्वापरक्षयः

ನಂತರ ಹರಿಯು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—‘ಶುಭಕಾಲದ ಸ್ವಲ್ಪ ಅವಧಿವರೆಗೆ ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರು; ದ್ವಾಪರಯುಗದ ಅಂತ್ಯ ಬರುವವರೆಗೆ.’

Verse 5

ततोऽहं मेदिनीपृष्ठे ह्यवतीर्य समुद्रजे । तपः शक्त्या करिष्यामि भूयस्त्वां तु शुभाननाम्

‘ನಂತರ, ಓ ಸಮುದ್ರಜೆಯೇ! ನಾನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ ತಪಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಶುಭಾನನೆಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.’

Verse 6

अवज्ञायाथ सा तस्य तद्वाक्यं शार्ङ्गधन्विनः । शुभास्यत्वकृते तेपे तपस्तीव्रं सुहर्षिता

ಆದರೆ ಶಾರ್ಙ್ಗಧನ್ವಿ (ವಿಷ್ಣು) ಯ ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅವಗಣಿಸಿ, ಅವಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಶುಭಮುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 7

एतत्क्षेत्रं समासाद्य त्रिकालं स्नानमाचरत् । ब्रह्माणं तोषयामास दिवारात्रिमतंद्रिता

ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವಳು ತ್ರಿಕಾಲ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು. ದಿವಾ-ರಾತ್ರಿಯೂ ಅಲಸದೆ ಭಕ್ತಿನಿಯಮದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದಳು॥

Verse 8

तामुवाच ततो ब्रह्मा वर्षांते तुष्टिमागतः । वरं प्रार्थय तुष्टोऽहं तव केशववल्लभे

ವರ್ಷಾಂತದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಕೇಶವವಲ್ಲಭೆ! ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 9

लक्ष्मीरुवाच । गजास्याहं कृता देव शापं दत्त्वा सुदारुणम् । ब्राह्मणेन सुक्रुद्धेन कस्मिश्चित्कारणांतरे

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವಾ! ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನನಗೆ ಭಯಂಕರ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಗಜಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 10

तस्मात्तद्रूपिणीं भूयो मां कुरुष्व पितामह । यदि मे तुष्टिमापन्नो नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम्

“ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಪಿತಾಮಹ! ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆ ಪೂರ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡು. ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾದರೆ, ನಾನು ಇನ್ನೇನನ್ನೂ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । भविष्यति शुभं वक्त्रं मत्प्रसादादसंशयम् । तव भद्रे विशेषेण तस्मात्त्वं स्वगृहं व्रज

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಖವು ಮತ್ತೆ ಶುಭವಾಗುವುದು, ಹೇ ಭದ್ರೇ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಸ್ವಗೃಹಕ್ಕೆ ಹೋಗು.”

Verse 12

महत्त्वं ते मया दत्तमद्यप्रभृति शोभने । महालक्ष्मीति ते नाम तस्मादत्र भविष्यति

ಹೇ ಶೋಭನೆ! ಇಂದಿನಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ದತ್ತಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಾಮ ‘ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ’ ಆಗುವುದು.

Verse 13

गजवक्त्रां नरो यस्त्वां पूजयिष्यति भक्तितः । स गजाधिपतिर्भूपो भविष्यति च भूतले

ಯಾವ ನರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಗಜಮುಖೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುವನೋ, ಅವನು ಭೂತಲದಲ್ಲಿ ಗಜಾಧಿಪತಿ ರಾಜನಾಗುವನು.

Verse 14

द्वितीयादिवसे यस्त्वां महालक्ष्मीरिति ब्रुवन् । श्रीसूक्तेन सुभक्त्याऽथ देवि संपूजयिष्यति

ಹೇ ದೇವಿ! ಎರಡನೇ ದಿನದಿಂದ ‘ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಶ್ರೀಸೂಕ್ತದಿಂದ ಸುದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸುವವನು.

Verse 15

सप्तजन्मांतराण्येव न भविष्यति सोऽधनः । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो विरराम ततः परम्

ಏಳು ಜನ್ಮಾಂತರಗಳವರೆಗೆ ಅವನು ದರಿದ್ರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಂತರ ಮೌನನಾದನು.

Verse 16

साऽपि हृष्टा गता देवी यत्र तिष्ठति केशवः

ಆ ದೇವಿಯೂ ಹರ್ಷಿತಳಾಗಿ ಕೇಶವನು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.