Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಆ ಶಬರರು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೈಹಯ ವಂಶೋದ್ಭವವಾದ ಆ ರಕ್ತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪಿತೃಸಂಬಂಧಿತ ಗರ್ತವು ಇದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು।

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ಭಾರ್ಗವ (ಪರಶುರಾಮ)ನೂ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ತವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು; ನಂತರ ಪೈತೃಕ ಗರ್ತ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ಭಾರ್ಗವನು ಬಾಲನನ್ನೂ ವೃದ್ಧನನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೌವನಸ್ಥ ಕ್ಷತ್ರಿಯನನ್ನೂ, ಗರ್ಭಸ್ಥನನ್ನೂ ಸಹ ಅವನು ಕ್ಷಮಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಭೂಪಾಲರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು, ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರರನ್ನೂ ಸಹ; ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸೈನ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿನಾಶವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದನು।

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ರಕ್ತವನ್ನು ತಾನೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರದಿಂದ ಇತರರಿಂದಲೂ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ನಂತರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವರ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅತ್ತಿಗೂ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಹಿತವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಭೃಗು ವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಶುರಾಮನು ನಂತರ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

ನಂತರ ಆ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಬಹಳಷ್ಟು ಎಳ್ಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ ಧರಿಸಿ ಪಿತೃತರ್ಪಣವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ಇತರ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಕವಿಲ್ಲದವನಾದನು।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

ನಂತರ ಲೋಕವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಹಿತವಾದಾಗ ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

ಅನಂತರ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭೃಗು ವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನೀನು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಬಾರದು; ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ರಾಜನಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಒಂದು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ನೀನೇ ಸ್ವಯಂ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

ನೀನು ಇಂದು ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಓ ನದಿಗಳ ಅಧಿಪತೇ, ಅಗ್ನ್ಯಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಣಗಿಸಿ ಭೂಮಿರೂಪವಾಗಿಸುವೆನು.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮುದ್ರವು ಭಯದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗಿ, ಅವನು ಬಯಸಿದಷ್ಟು ದೂರವರೆಗೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಿತು.