Adhyaya 50

Verse 1

। एवं तस्य नरेन्द्रस्य व्याघ्ररूपस्य कानने । जगाम सुमहान्कालो निघ्नतो विविधान्द्विज

ಹೀಗೆ ಆ ನರೆಂದ್ರನು ವ್ಯಾಘ್ರರೂಪದಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ, ನಾನಾವಿಧ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ಬಹಳ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು।

Verse 2

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्देशे द्विजोत्तमाः । आ यातं गोकुलं रम्यं गोपगोपीसमाकुलम्

ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಗೋಪ-ಗೋಪಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಮ್ಯವಾದ ಗೋಕೂಲವು ಬಂದು ಸೇರಿತು।

Verse 3

तत्रास्ति नन्दिनीनाम धेनुः पीनपयोधरा । विस्तीर्णजघनाभोगा हंसवर्णा घटस्रवा

ಅಲ್ಲಿ ನಂದಿನೀ ಎಂಬ ಧೇನು ಇದ್ದಳು—ಪಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ತನಗಳೊಂದಿಗೆ; ವಿಶಾಲ ಜಘನಭಾಗದಿಂದ ಸುಗಠಿತ, ಹಂಸವರ್ಣದಂತೆ ಶುಭ್ರ, ಮತ್ತು ಘಟದಿಂದ ಹರಿಯುವಂತೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹಾಲು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।

Verse 4

अथ सा निजयूथस्य सदाग्रे तृणवांछया । भ्रममाणा निकुञ्जांते लिंगं देवस्य शूलिनः

ಆಮೇಲೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನ ಮುಂಚೆ ನಿಂತು ಹುಲ್ಲಿನ ಆಸೆಯಿಂದ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಕಾನನದ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವ ಶಂಕರನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕಂಡಳು।

Verse 5

अपश्यत्तेजसा युक्तं स्वयमेव व्यवस्थितम् । द्वादशार्कप्रतीकाशं चित्ताह्लादकरं परम्

ಅವಳು ಅದನ್ನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿಯೂ, ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿಯೂ, ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಾಗಿಯೂ, ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಪರಮಾನಂದ ನೀಡುವುದಾಗಿಯೂ ಕಂಡಳು।

Verse 6

ततस्तस्योपरि स्थित्वा सुस्राव सुमहत्पयः । श्रद्धया परया युक्ता तस्य स्नानकृते द्विजाः

ನಂತರ ಅವಳು ಅದರ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಂತು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಹಾಲಿನ ಧಾರೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದಳು; ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಅದರ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ।

Verse 7

एवं तां स्नपनं तस्य सदा लिंगस्य कुर्वतीम् । न जानाति जनः कश्चिद्वने वृक्षसमाकुले

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಸದಾ ಆ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 8

अन्यस्मिन्दिवसे तत्र स्थाने व्याघ्रः समागतः । तीक्ष्णदंष्ट्रो महाकायः सर्वजन्तुभयावहः

ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹುಲಿ ಬಂತು—ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂಷ್ಟ್ರೆಯುಳ್ಳದು, ಮಹಾಕಾಯವುಳ್ಳದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರವಾದುದು।

Verse 9

अथ सा तत्र आयाता पतिता दृष्टिगोचरे । नन्दिनी द्वीपिनस्तस्य दैवयोगाद्द्विजोत्तमाः

ಆಗ ನಂದಿನೀ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು; ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಆ ವ್ಯಾಘ್ರನ ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಳು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ।

Verse 10

ततः सा गोकुले बद्धं स्मृत्वा स्वं लघुवत्सकम् । अतृणादं पयोवृत्तिं करुणं पर्यदेवयत्

ನಂತರ ಅವಳು ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಕರುವನ್ನು ನೆನೆದು ಕರುಣವಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು—ಅದು ಇನ್ನೂ ಹುಲ್ಲು ತಿನ್ನದು, ಹಾಲಿನಲ್ಲೇ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 11

अद्यैकाहं च संप्राप्ता कानने जनवर्जिते । पुत्रं बालं परित्यज्य गोपैर्गोष्ठे नियंत्रितम्

ಇಂದು ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಜನವರ್ಜಿತ ಕಾನನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಗೋಪರು ಗೋಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಇಟ್ಟ ನನ್ನ ಬಾಲಪುತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆನು।

Verse 12

येन सत्येन भक्त्याद्य स्नपनायाहमागता । शिवस्य तेन सत्येन भूयान्मे सुतसंगमः

ಶಿವನ ಸ್ನಾನತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ಬಂದಿರುವ ಆ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದಲೇ, ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಸುತ್ತನ ಸಂಗಮ ದೊರಕಲಿ।

Verse 13

एवं सा करुणं यावन्नन्दिनी विलपत्यलम् । तावद्व्याघ्रः स्मितं कृत्वा प्रोवाच परुषाक्षरम्

ಈ ರೀತಿ ನಂದಿನೀ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಅಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವ್ಯಾಘ್ರನು ನಗೆಮಾಡಿ ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 14

व्याघ्र उवाच । प्रलापान्किं मुधा धेनो करोषि वशगा मम । तस्मादिष्टतमं देवं स्मर स्वर्गकृते शुभे

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಧೇನು, ನೀನು ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರುವಾಗ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಏಕೆ ಪ್ರಲಾಪಿಸುತ್ತೀಯ? ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಶುಭೆ, ಸ್ವರ್ಗಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು।

Verse 15

धेनुरुवाच । नाहमात्मकृते व्याघ्र विलपामि सुदुः खिता । शिवार्चनकृते मृत्युर्मम जातः शुभावहः

ಧೇನು ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ವ್ಯಾಘ್ರ, ನಾನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ವಿಲಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬಹಳ ದುಃಖಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ. ಶಿವಾರ್ಚನೆಯ ನಿಮಿತ್ತ ನನ್ನ ಮರಣ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶುಭಕರ।

Verse 16

वत्सो मे गोकुले बद्धः स्मरमाणो ममागमम् । सन्तिष्ठते पयोवृत्तिः कथं स्यात्स मया विना

ನನ್ನ ಕರು ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ನನ್ನ ಆಗಮನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದೆ. ಅದು ಹಾಲಿನಲ್ಲೇ ಬದುಕುತ್ತದೆ—ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 17

एतस्मात्कारणाद्व्याघ्र विलपामि सुदुःखिता । न चात्मजीवनार्थाय सत्येनात्मानमालभे

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಹೇ ವ್ಯಾಘ್ರ, ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸತ್ಯವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ವಂಚನೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

तस्मान्मुंच महाव्याघ्र मां सद्यः सुतवत्सलाम् । सखीजनस्य तं दत्त्वा समागच्छामि तेंतिकम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾವ್ಯಾಘ್ರ, ನನ್ನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಬಿಡು—ನಾನು ಸುತವತ್ಸಲೆ. ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಸಖಿಯರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತೇನೆ.

Verse 19

व्याघ्र उवाच । कथं मृत्युमुखं प्राप्य निष्क्रम्य च कथञ्चन । भूयस्तत्रैव निर्यासि तस्मात्त्वां भक्षयाम्यहम्

ಹುಲಿ ಹೇಳಿತು—ಮರಣಮುಖವನ್ನು ತಲುಪಿ ನೀನು ಹೇಗೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಅತ್ತಲೇ ಏಕೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ? ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 20

नन्दिन्युवाच । शपथैरागमिष्यामि यैः पुनर्व्याघ्र तेंऽतिकम् । तानाकर्णय मे वक्त्रात्ततो युक्तं समाचर

ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಹುಲಿಯೇ, ಗಂಭೀರ ಶಪಥಗಳಿಂದ ಬದ್ಧಳಾಗಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಕೇಳು; ನಂತರ ಯುಕ್ತವಾದುದನ್ನು ಆಚರಿಸು।

Verse 21

यत्पापं ब्रह्महत्यायां मातापित्रोश्च वंचने । तेन पापेन लिप्येहं नागच्छामि पुनर्यदि

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪಾಪವೂ, ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಪಾಪವೂ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಲಿಪ್ತಳಾಗಲಿ।

Verse 22

विवस्त्रं स्नानसक्तानां दिवामैथुनगामिनाम् । यत्पापं तेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತರಾದವರ ಪಾಪವೂ, ಹಗಲು ಮೈಥುನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವವರ ಪಾಪವೂ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತಳಾಗಲಿ।

Verse 23

रजस्वलानुसक्तानां यत्पापं नग्नशायिनाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ರಜಸ್ವಲೆಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾದವರ ಪಾಪವೂ, ನಗ್ನವಾಗಿ ಶಯನಿಸುವವರ ಪಾಪವೂ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತಳಾಗಲಿ।

Verse 24

विश्वासघातकानां च कृतघ्नानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ವಿಶ್ವಾಸಘಾತಕರಿಗೂ ಕೃತಘ್ನರಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ.

Verse 25

गोकन्याब्राह्मणानां च दूषकानां च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ಗೋವು, ಕನ್ಯೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ.

Verse 26

वृथापाकप्रकर्तृणां वृथामांसाशिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ಧರ್ಮೋದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವವರಿಗೂ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಿಸುವವರಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ.

Verse 27

व्रतभंगप्रकर्तृणामनृतौ गामिनां च यत् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ವ್ರತಭಂಗ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವವರಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ.

Verse 28

पैशुन्यसूचकानां च यत्पापं शस्त्रकर्मणाम् । तेन पापेन लिप्येऽहं नागच्छामि पुनर्यदि

ಪರನಿಂದೆ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಗುಪ್ತಸೂಚಕರಿಗೂ, ಶಸ್ತ್ರಹಿಂಸಾಕರ್ಮದಿಂದ ಜೀವನ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ.