Adhyaya 276

Verse 1

सूत उवाच । तथान्येऽपि वसन्तीह रुद्रा एकादशैव तु । सञ्जाता ब्राह्मणश्रेष्ठा मुनीनां हितकाम्यया

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ! ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ರುದ್ರರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರು ನಿಜವಾಗಿ ಹನ್ನೊಂದು, ಮುನಿಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 2

यैर्दृष्टैः पूजितै र्वापि स्तुतैर्वाथ नमस्कृतैः । विपाप्मा जायते मर्त्यः सर्वदोषविवर्जितः

ಅವರ ದರ್ಶನ, ಪೂಜೆ, ಸ್ತುತಿ ಅಥವಾ ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪರಹಿತನಾಗಿ ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । एक एव श्रुतो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन । गौरी भार्याप्रिया यस्य स्कन्दः पुत्रः प्रकीर्तितः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ರುದ್ರನು ಒಬ್ಬನೇ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಎರಡನೆಯವನು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಗೌರಿ, ಅವನ ಪುತ್ರ ಸ್ಕಂದನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು।

Verse 4

तेनैकं विद्महे रुद्रं नान्यमीशं कथंचन । तस्माद्ब्रूहि महाभाग सर्वानेतान्सुविस्तरात्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ರುದ್ರನನ್ನೇ ಏಕೈಕನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಈಶ್ವರನಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 5

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागा यद्भवद्भिरुदाहृतम् । एक एव स्थितो रुद्रो न द्वितीयः कथंचन

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ನೀವು ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೇ. ರುದ್ರನು ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಎರಡನೆಯವನು ಇಲ್ಲ।

Verse 6

परं यथा च सञ्जाता रुद्रा एकादशात्र भोः । तथाहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

ಈಗ, ಹೇ ಭೋಃ, ಇಲ್ಲಿ ಏಕಾದಶ ರುದ್ರರು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।

Verse 7

वाराणस्यां पुरा संस्था मुनयः शंसितव्रताः । हाटकेश्वरदेवस्य दर्शनार्थं समुत्सुकाः

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತ ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಮುನಿಗಳು ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ದೇವರ ದರ್ಶನಾರ್ಥ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕರಾದರು।

Verse 8

प्रस्थिताः समयं कृत्वा स्पर्धमानाः परस्परम् । अहंपूर्वमहं पूर्वं वीक्षयिष्यामि तं विभुम्

ಅವರು ಸಮಯ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಹೊರಟು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾ—“ನಾನು ಮೊದಲು, ನಾನು ಮೊದಲು; ಆ ವಿಭುವನ್ನು ಮೊದಲಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುವೆ” ಎಂದರು।

Verse 9

सर्वेषामग्रतो भूत्वा पाताले हाटकेश्वरम् । यश्चादौ तत्र गत्वा च नेक्षयिष्यति तं हरम् । सर्वेषां श्रमजं पापं तस्यैकस्य भविष्यति

“ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾಗಿ ಹೋಗಿಯೂ ಆ ಹರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲರ ಶ್ರಮಜನ್ಯ ಪಾಪವು ಆ ಒಬ್ಬನಿಗೇ ಆಗುವುದು” ಎಂದರು।

Verse 10

एवमुक्त्वा ततः सर्वे वाराणस्यां ततः परम् । प्रस्थिता धावमानाश्च वेगेन महता ततः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಾರಾಣಸಿಯಿಂದ ಹೊರಟು, ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಓಡುತ್ತಾ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದರು।

Verse 11

एतस्मिन्नन्तरे देवो हाटकेश्वरसंज्ञितः । ज्ञात्वा तेषामभिप्रायं मिथः स्पर्द्धासमुद्भवम् । आत्मनो दर्शनार्थाय बहुभक्तिपुरस्कृतम्

ಈ ನಡುವೆ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಸಂಜ್ಞಿತ ದೇವರು ಅವರ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಬಹುಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ತನ್ನ ದರ್ಶನಾರ್ಥ ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 12

लघुना रक्ष्यमाणेन सर्वेषां च महात्मनाम् । नागरंध्रेण निष्क्रम्य पातालाच्चैव तत्क्षणात्

ವೇಗವಾದ ರಕ್ಷಕನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಮಹಾತ್ಮರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ, ಆತನು ‘ನಾಗರ-ರಂಧ್ರ’ದಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಿ ಪಾತಾಳದಿಂದಲೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 13

एकादशप्रकारं स कृत्वा रूपं मनोहरम् । त्रिशूलभृत्त्रिनेत्रं च कपर्देन विभूषितम्

ಅವನು ಏಕಾದಶ ವಿಧದ ಮನೋಹರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ, ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಕಪರ್ದ (ಜಟಾಜೂಟ)ದಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನಾಗಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 15

ततस्ते वै समालोक्य पुरस्थं वृषभध्वजम् । जानुभ्यां धरणीं गत्वा स्तुतिं चक्रुस्ततस्ततः

ನಂತರ ಅವರು ಮುಂದೆ ನಿಂತ ವೃಷಭಧ್ವಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಪುನಃಪುನಃ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು।

Verse 16

एको जानाति देवोऽयं मम संदर्शनं गतः । देवदेवो महादेवः प्रथमं भक्तवत्सलः

ಈ ದೇವನೇ ಒಬ್ಬನೇ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ—ಅವನು ನನ್ನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ; ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಮೊದಲನೆಯವನು, ಭಕ್ತವತ್ಸಲನು।

Verse 17

अन्यो जानाति मे पूर्वं जातस्ते तापसोत्तमः । स्तुतिं चक्रुश्च विप्रेंद्रा जानुभ्यामवनिं गताः

ಹೇ ತಪಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನನ್ನ ಪೂರ್ವಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಆ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರು ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 18

तापसा ऊचुः । नमो देवाधिदेवाय सर्वदेवमयाय च । नमः शांताय सूक्ष्माय नमश्चांधकभेदिने

ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ದೇವಾಧಿದೇವನಾದ, ಸರ್ವದೇವಮಯನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಾಂತನಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅಂಧಕನ ಭೇದಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 19

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये दिवं संश्रिताः सदा । जीवापयंति जगतीं वायुभिश्च पृथग्विधैः

ಸದಾ ದಿವ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ರುದ್ರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧದ ಪ್ರಾಣವಾಯುಗಳಿಂದ ಅವರು ಜಗತ್ತನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो ये स्थिता वारुणीं दिशम् । रक्षंति सर्वलोकांश्च पिशाचानां दुरात्मनाम्

ವರುಣದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ (ಪಶ್ಚಿಮ) ಸ್ಥಿತರಾದ ಎಲ್ಲಾ ರುದ್ರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ದುಷ್ಟ ಪಿಶಾಚರಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो दिशमूर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्भूतार्नां जंभकाद्भयात्

ಊರ್ಧ್ವ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ರುದ್ರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಭೂತಗಣಗಳ ಹಾಗೂ ಜಂಭಕನ ಭಯದಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

नमोऽस्तु सर्वरुद्रेभ्यो येऽध ऊर्ध्वं समाश्रिताः । रक्षंति सकलांल्लोकान्कूष्मांडानां भयात्सदा

ಅಧಃ ಹಾಗೂ ಊರ್ಧ್ವದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ರುದ್ರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಕೂಷ್ಮಾಂಡಗಳ ಭಯದಿಂದ ಅವರು ಸದಾ ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा भूमिमाश्रिताः । नमस्तेभ्योऽपि सर्वेभ्यस्तेषां रक्षंति ये रुजः

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಹಸ್ರ ರುದ್ರರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ—ಜೀವಿಗಳನ್ನು ರೋಗ, ನೋವು ಮತ್ತು ಕ್ಲೇಶಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವವರಿಗೆ।

Verse 24

एवं स्तुतास्तु ते रुद्रा एकादशतपस्विभिः । एकादशापि तान्प्रोचुर्भक्तिनम्रांस्तु तापसान्

ಈ ರೀತಿ ಹನ್ನೊಂದು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ರುದ್ರರು, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮ್ರರಾದ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಹನ್ನೊಂದೂ ಅವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 25

रुद्रा ऊचुः । एकादशप्रकारोऽहं तुष्टो वस्तापसोत्तमाः । बहुभक्त्यतिरेकेण व्रियतां च यथेप्सितम्

ರುದ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಏಕಾದಶ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಪಾರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿರಿ।

Verse 26

तापसा ऊचुः । यदि तुष्टोसि नो देव यदि यच्छसि वांछितम् । एकादशप्रकारैस्तु सदा स्थेयमिहैव तु

ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವ, ನೀವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದು ಇಚ್ಛಿತವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಏಕಾದಶ ರೂಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರಿ।

Verse 27

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वतीर्थमये शुभे । आराधनं प्रकुर्वाणा वसामो येन वै वयम्

ಸರ್ವತೀರ್ಥಮಯವಾದ ಶುಭ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಜ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರಂತರ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ವಾಸಿಸೋಣ—ಅದರ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವಾಸ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿ।

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । एकादशप्रकारा या मूर्तयो निर्मिता मया । एताभिरेव सर्वाभिः स्थास्याम्यत्र सदैव हि

ಶ್ರೀಭಗವಾನು ನುಡಿದನು—ನಾನು ಏಕಾದಶ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು.

Verse 29

आद्या तु मम या मूर्तिः सा कैलासं समाश्रिता । संतिष्ठति सदैवात्र कैलासे पर्वतोत्तमे

ನನ್ನ ಆದ್ಯ ಮೂರ್ತಿ ಕೈಲಾಸವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ; ಪರ್ವತೋತ್ತಮವಾದ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಅದು ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

Verse 30

एतास्तु मूर्तयोऽस्माकं स्थास्यंत्यत्रैव सर्वदा । सर्वेषामेव लोकानां हिताय द्विजसत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ನಮ್ಮ ಈ ಮೂರ್ತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸದಾ ಇರುತ್ತವೆ—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ.

Verse 31

नामभिश्च क्रमेणैव युष्मदीयैः स्वयं द्विजाः । विश्वामित्रह्रदे स्नात्वा एता मूर्तीर्ममात्र वै । पूजयिष्यंति ये मर्त्यास्ते यास्यंति परां गतिम्

ಮತ್ತು ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ನೀವು ಸ್ವತಃ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಇವುಗಳಿಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

किं वाचा बहुनोक्तेन भूयोभूयो द्विजोत्तमाः । या तासां क्रियते पूजा एकादशगुणा भवेत्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಏಕೆ ಹೇಳಬೇಕು? ಆ ಮೂರ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪೂಜೆಯ ಪುಣ್ಯವು ಏಕಾದಶಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 33

एवमुक्त्वा त्रिनेत्रस्तु तत्रैवादर्शनं गतः । तेऽपि तत्राश्रमं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । मूर्तीश्च ताः समाराध्य संप्राप्ताः परमं पदम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ತ್ರಿನೇತ್ರ ಭಗವಾನ್ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು. ಆ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಮ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 34

अन्योऽपि यः पुमांस्ताश्च आराधयति श्रद्धया । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

ಇನ್ನೊಬ್ಬನಾದ ಯಾವ ಪುರುಷನಾದರೂ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ (ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು) ಆರಾಧಿಸಿದರೆ, ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ವಾಸಿಸುವ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅವನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

ततः प्रभृति ते जाता रुद्रा एकादशैव तु । संख्यया देवदेवस्य महेश्वरवपुर्धराः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ರುದ್ರರು ಉದ್ಭವಿಸಿದರು.

Verse 36

तेजोत्तमास्ते संयुक्तास्त्रिनेत्राः शूलपाणयः । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः

ಅವರು ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿಗಳು, ಏಕಭಾವದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತರು, ತ್ರಿನೇತ್ರರು ಮತ್ತು ಶೂಲಪಾಣಿಗಳು. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 37

एकादशप्रकारस्तु यथा जातो महेश्वरः । चैत्रे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यां दिने स्थिते

ಮಹೇಶ್ವರನು ಏಕಾದಶ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು—ಅದು ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿ ತಿಥಿಯಂದು ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 38

यस्तान्पूजयते भक्त्या स याति परमां गतिम् । अधनो धनमाप्नोति ह्यपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

ಯಾರು ಅವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ದರಿದ್ರನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅಪುತ್ರನು ಪುತ್ರವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

सरोगो रोगमुक्तस्तु पराभूतो रिपुक्षयम् । तत्समाराधनादेव कामानंत्यमवाप्नुयात्

ರೋಗಿಯು ರೋಗಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪರಾಭವಗೊಂಡವನು ಶತ್ರುನಾಶವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಮಾರಾಧನೆಯಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳ ಅನಂತಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 40

यः पुनः शिवदीक्षाढ्यो भस्मस्नानपरायणः । तत्समाराधनं कुर्याच्छृणु तस्यापि यत्फलम्

ಮತ್ತೆ, ಶಿವದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಭಸ್ಮಸ್ನಾನದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದವನು—ಆ ಸಮಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೂ ದೊರೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 41

यदन्यः प्राप्नुयान्मर्त्यस्तत्पूजासंभवं फलम् । षडक्षरेण मंत्रेण पुष्पेणैकेन तत्फलम्

ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಆ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಪಡೆಯುವ ಫಲವೇನೋ, ಅದೇ ಫಲವನ್ನು (ದೀಕ್ಷಿತ ಭಕ್ತನು) ಷಡಕ್ಷರಮಂತ್ರದಿಂದಲೂ ಒಂದೇ ಪುಷ್ಪಾರ್ಪಣೆಯಿಂದಲೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 42

शिवदीक्षाधरो यस्तु शतघ्नं लभते फलम् । तस्माच्छतघ्नमाप्नोति शैवात्पाशुपतश्च यः । तस्मात्कालमुखो यश्च महाव्रतधरश्च यः

ಶಿವದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು ಶತಗುಣ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಶೈವನಿಗಿಂತಲೂ ಶತಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಾಶುಪತನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಕಾಲಮುಖನು; ಮಹಾವ್ರತಧಾರಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನು.

Verse 43

मूर्तीर्यास्ताश्च ये भक्त्या विनताः पूजयंति च । सर्वेषामेव तेषां तु फलं शतगुणं भवेत्

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿನಯವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರಿಗೆ, ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಫಲವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶತಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 183

शशिखंडधरं चैव रुण्डमालाप्रधारकम् । समं चैव स्थितस्तेषां दर्शने शंकरः प्रभुः

ಚಂದ್ರಕಲಾಧಾರಿಯಾದ ಒಂದು ರೂಪವನ್ನೂ, ಮುಂಡಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನೂ ಕಂಡು, ಪ್ರಭು ಶಂಕರನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಸಮಭಾವದಿಂದ ಅಚಲ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 276

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रोत्पत्ति वर्णनं नाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದೊಳಗಿನ ‘ಏಕಾದಶ ರುದ್ರೋತ್ಪತ್ತಿ ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ೨೭೬ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।