Adhyaya 275

Verse 1

सूत उवाच । दुःशीलोऽपि च तत्कृत्वा गुरोर्नाम्ना शिवालयम् । निम्बेश्वर इति ख्यातं दक्षिणां दिशमाश्रितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದುಃಶೀಲನೂ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಗುರುವಿನ ನಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು. ಅದು ‘ನಿಂಬೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿತು.

Verse 2

चकार परया भक्त्या तत्पादाब्जमनुस्मरन् । तथा तस्य तु भार्या या नाम्ना शाकंभरी स्मृता

ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ (ಭಗವಂತನ) ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಆ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶಾಕಂಭರಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಅವನ ಪತ್ನಿಯೂ ತದ್ರೂಪವಾಗಿ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 3

स्वनामांका तत्र दुर्गा तथा संस्थापिता तया । ततस्तु तद्धनं ताभ्यां किचिच्छेषं व्यवस्थितम्

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಅಂಕಿತವಾದ ದುರ್ಗಾದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಅವರ ಧನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುದನ್ನು ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 4

पूजार्थं देवताभ्यां च ब्राह्मणेभ्यः समर्पितम् । भिक्षाभुजौ ततो जातौ दम्पती तौ ततः परम्

ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಧನವನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ನಂತರದಿಂದ ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.

Verse 5

कस्यचित्त्वथ कालस्य दुःशीलो निधनं गतः

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ ದುಃಶೀಲನು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

Verse 6

शाकंभर्यपि तत्कायं गृहीत्वा हव्यवाहनम् । प्रविष्टा नृपशार्दूल निर्विकल्पेन चेतसा

ಶಾಕಂಭರಿಯೂ ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹವ್ಯವಾಹನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು; ಹೇ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲ, ಅವಳ ಚಿತ್ತ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪವಾಗಿತ್ತು।

Verse 7

ततो विमानमारुह्य वराप्सरःसुसेवितम् । गतौ तौ द्वावपि स्वर्गं संप्रहृष्टतनूरुहौ

ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರಸರು ಸೇವಿಸುವ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತರಾದರು।

Verse 8

एतं दुःशीलजं यस्तु पठेदाख्यानमुत्तमम् । स सर्वैर्मुच्यते पापैरज्ञानविहितैर्नृप

ಹೇ ನೃಪ! ದುಶ್ಶೀಲಜನ್ಯ ಈ ಉತ್ತಮಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಯಾರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 275

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये निम्बेश्वरशाकंभर्युत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चसप्तत्युत्तरद्विशततमोद्भयायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಿಂಬೇಶ್ವರ-ಶಾಕಂಭರಿ-ಉತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ೨೭೫ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।