Adhyaya 269

Verse 1

सूत उवाच । कपालेशस्य माहात्म्यं श्रूयतामधुना द्विजाः । चतुर्थस्य महाभागास्तत्र क्षेत्रे स्थितस्य च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ! ಈಗ ಕಪಾಲೇಶನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾದ ನಾಲ್ಕನೇ ಮಹಾಭಾಗ ದೇವನದು.

Verse 2

श्रुतमात्रेण येनात्र नरः पापात्प्रमुच्यते

ಇಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । त्रयाणां चैव लिंगानां पूर्वोक्तानां महामते । श्रुतास्माभिः समुत्पत्तिःकपालेश्वरवर्जिता । केनायं स्थापितो देवः कपालेश्वरसंज्ञितः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಮೂರು ಲಿಂಗಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೆ ಕಪಾಲೇಶ್ವರದದು ಇಲ್ಲ. ‘ಕಪಾಲೇಶ್ವರ’ಸಂಜ್ಞೆಯ ಈ ದೇವರನ್ನು ಯಾರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು?

Verse 4

तस्मिन्दृष्टे फलं किं स्यात्पूजिते च वदस्व नः

ಆ ದೇವನ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 5

सूत उवाच । इंद्रेण स्थापितः पूर्वमेष देवो द्विजोत्तमाः । कपालेश्वसंज्ञस्तु ब्रह्महत्या विमुक्तये

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಈ ದೇವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಇವನು ‘ಕಪಾಲೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ಪಾಪವಿಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಪೂಜ್ಯನು.

Verse 7

तत्प्रभावत्सुरश्रेष्ठ स्तया मुक्ते द्विजोत्तमाः । पापं पूरुषदानेन इत्येषा वैदिकी श्रुतिः । अन्योऽपि यो नरस्तं च पूजयित्वा प्रभक्तितः । प्रयच्छेद्ब्राह्मणेन्द्राय शुद्धये पापपूरुषम् । स मुच्येत्पातकाद्घोराद्ब्रह्महत्यासमुद्भवात्

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ಆ (ಕಪಾಲೇಶ್ವರ) ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ ಇಂದ್ರನು ಆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ-ರೂಪಿಣಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ‘ಪೂರುಷದಾನದಿಂದ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ’—ಇದು ವೈದಿಕ ಶ್ರುತಿ. ಇನ್ನೊಬ್ಬನಾದರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರನಿಗೆ ‘ಪಾಪಪೂರುಷ’ ದಾನ ನೀಡಿದರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಘೋರ ಪಾತಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

दक्षिणामूर्तिमासाद्य प्रोवाचेदं बृहस्पतिः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे गत्वा तं वीक्ष्य शंकरम्

ದಕ್ಷಿಣಾಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶಂಕರನನ್ನು ದರ್ಶಿಸು.”

Verse 9

यो ददाति शरीरं च कृत्वा हेममयं ततः । मुच्यते नात्र संदेहः पातकैः पूर्वसंयुतैः

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ದೇಹರೂಪವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನು, ಪೂರ್ವಸಂಚಿತ ಪಾತಕಗಳಿಂದ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲದೆ—ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथं जाता सुरेन्द्रस्य हि सूतज । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರ, ಸುರೇಂದ್ರ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೇಳು; ನಮಗೆ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲವಾಗಿದೆ।

Verse 11

कपालेश्वरसंज्ञस्तु कथं देवोऽत्र संस्थितः । ब्रह्महत्या कथं नष्टा तत्प्रभावाद्दिवस्पतेः

ಕಪಾಲೇಶ್ವರ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಈ ದೇವರು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತರಾದರು? ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದಿವಸ್ಪತಿ ಇಂದ್ರನ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಹೇಗೆ ನಾಶವಾಯಿತು?

Verse 12

स पापपूरुषो देयो विधिना केन सूतज । कैर्मंत्रैः स हि देयः कैश्चैव ह्युपस्करैः

ಹೇ ಸೂತಪುತ್ರ, ಆ ‘ಪಾಪಪುರುಷ’ನನ್ನು ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು? ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಮತ್ತು ಯಾವ ಉಪಸ್ಕರಗಳು ಹಾಗೂ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದ?

Verse 13

दर्शनात्पूजनाच्चापि किं फलं जायते नृणाम् । अदत्त्वा स्वशरीरं वा पूजया केवलं वद

ಮಾನವರಿಗೆ ಕೇವಲ ದರ್ಶನದಿಂದಲೂ ಪೂಜೆಯಿಂದಲೂ ಯಾವ ಫಲ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಸ್ವದೇಹದ (ಪ್ರತೀಕಾತ್ಮಕ) ದಾನವಿಲ್ಲದೆ ಕೇವಲ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಏನು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ಅದನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 14

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । यां श्रुत्वापि महाभागा नरः पापात्प्रमुच्यते

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವೆನು; ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि विहितैरन्यजन्मजैः । दृष्टमात्रेण येनात्र पातकात्तद्दिनोद्भवात् । मुच्यते नात्र संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ—ಇತರೆ ಜನ್ಮಗಳ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಸಂಚಿತ ಪಾಪಭಾರವಿದ್ದರೂ—ಇಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ದಿನ ಫಲಿಸುವ ಪಾತಕದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಇದು ನಾನು ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ.

Verse 16

पुरा त्वष्टुः सुतो जज्ञे वृत्रो हि द्विजसत्तमाः । पुलोमदुहितुः पार्श्वाद्विभावर्याः सुवीर्यवान्

ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಓ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ತ್ವಷ್ಟೃನ ಪುತ್ರ ವೃತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು—ಪುಲೋಮನನ ಮಗಳು ವಿಭಾವರಿಯ ಗರ್ಭಪಾರ್ಶ್ವದಿಂದ—ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನು.

Verse 17

स बाल एव धर्मात्मा आसीत्सर्वजनप्रियः । दानवं भावमुत्सृज्य द्विजभक्तिपरायणः

ಅವನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾಗಿ ಸರ್ವಜನಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದನು; ದಾನವಭಾವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದ್ವಿಜಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣನಾದನು.

Verse 18

स गत्वा पुष्करारण्यं परमेण समाधिना । तोषयामास देवेशं पद्मजं तपसि स्थितः

ಅವನು ಪುಷ್ಕರಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಪರಮ ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಪದ್ಮಜನಾದ ದೇವೇಶ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು.

Verse 19

तस्य तुष्टः स्वयं ब्रह्मा दृष्टिगोचरमागतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति किं ते कृत्यं करोम्यहम्

ಅವನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರನಾಗಿ ಬಂದು ಹೀಗೆಂದನು—“ನಾನು ವರದಾತನು; ನಿನಗಾಗಿ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ?”

Verse 20

वृत्र उवाच । यदि तुष्टोसि मे देव ब्राह्मणत्वं प्रयच्छ मे । ब्राह्मणत्वं समासाद्य साधयामि परं पदम्

ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ದೇವ, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಪರಮಪದವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವೆನು.”

Verse 21

तेन किंचिदसाध्यं न ब्राह्मण्येन भवेन्मम । ब्राह्मणेन समं चान्यन्न किंचित्प्रतिभाति मे

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗದು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮತ್ತೇನೂ ನನಗೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 22

परमं दैवतं किंचिन्न विप्राद्विद्यते परम् । तस्मान्मे हृत्स्थितं नान्यदपि राज्यं त्रिविष्टपे

ವಿಪ್ರನಿಗಿಂತ ಮೇಲಾದ ಪರಮ ದೈವವೆಂದೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ನೆಲಸಿಲ್ಲ—ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪದ ರಾಜ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 23

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तुष्टस्तस्य पितामहः । ब्राह्मणत्वं स्वयं दत्त्वा ततः प्रोवाच सादरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ತೃಪ್ತನಾದನು; ಸ್ವತಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿ, ನಂತರ ಆದರದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 24

मया त्वं विहितो विप्र पुत्र प्रकुरु वांछितम् । प्रसादयस्व सततं ब्राह्मणान्ब्रह्मवित्तमान्

ಹೇ ಪುತ್ರಾ! ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸು; ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸು.

Verse 25

ब्राह्मणैः सुप्रसन्नैश्च प्रीयंते सर्वदेवताः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीया द्विजोत्तमाः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನರಾದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೂ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 26

सूत उवाच । एवमुक्तस्तदा तेन वृत्रोऽभूद्ब्राह्मणस्ततः । ब्राह्म्या लक्ष्म्या समोपेतो ब्रह्मचर्यपरायणः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೃತ್ರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದನು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತದಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 27

तस्मिंस्तपसि संस्थे तु हता इंद्रेण दानवाः । वंशोच्छेदे समापन्ने दानवानां महात्मनाम्

ಅವನು ಆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದಾಗ ಇಂದ್ರನು ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಮಹಾತ್ಮ ದಾನವರ ವಂಶವು ನಾಶದ ಅಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿತು.

Verse 28

ततस्ते दानवाः सर्वे पराभूताः सुरैस्ततः । स्वं स्थानं संपरित्यज्य दुःखशोकसमन्विताः

ನಂತರ ಆ ದಾನವರೆಲ್ಲರೂ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದುಃಖಶೋಕಗಳಿಂದ ಆವರಿತರಾದರು.

Verse 29

तन्मातरं पुरस्कृत्वा तत्सकाशमुपागताः । स च तां मातरं दृष्ट्वा वृतां तैश्च समन्वितः

ಅವರು ತಾಯಿಯನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವನು ಕೂಡ ಅವರಿಂದ ಪರಿವೃತಳಾದ ಆ ಮಾತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಆಗಮನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು.

Verse 30

दानवैश्च पराभूतैस्तथाभूतां च मातरम् । किमागमनकृत्यं च दुःखितानां ममांतिके

ದಾನವರು ಪರಾಭವಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನೂ, ಮಾತೆಯೂ ಅಂಥ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೂ ನೋಡಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು— ‘ದುಃಖಿತರಾಗಿ ನೀವು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಏಕೆ ಬಂದಿರಿ? ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದ ಉದ್ದೇಶವೇನು?’

Verse 31

दानवा ऊचुः । वयं देवैः पराभूता भवंतं शरणागताः । क्व यामोऽन्यत्र चाऽस्माकं त्वां विना नास्ति संश्रयः

ದಾನವರು ಹೇಳಿದರು— ‘ದೇವರಿಂದ ಪರಾಭವಗೊಂಡು ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ? ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ।’

Verse 32

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वृत्रः प्रोवाच सादरम् । देवानहं हनिष्यामि गम्यतां तत्र मा चिरम्

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವೃತ್ರನು ಆದರದಿಂದ ಹೇಳಿದನು— ‘ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಿ; ತಡಮಾಡಬೇಡಿ।’

Verse 33

तवागमनकृत्यं च मातः कथय सांप्रतम्

ಈಗ, ಮಾತೆ, ಹೇಳು—ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಆಗಮನದ ಉದ್ದೇಶವೇನು?

Verse 34

मातोवाच । तथा कुरु महाभाग शीघ्रं दारपरिग्रहम् । वंशवृद्धौ प्रमाणं चेद्वाक्यं तव ममोद्भवम्

ತಾಯಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡು; ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದಾರಪರಿಗ್ರಹ (ವಿವಾಹ) ಮಾಡು. ವಂಶವೃದ್ಧಿಯೇ ಪ್ರಮಾಣವಾದರೆ, ನನ್ನ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸುವ ಸಂತಾನದಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ವಾಕ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ.

Verse 35

एष एव परो धर्म एष एव परो नयः । पुत्रस्य जननीवाक्यं यत्करोति समाहितः

ಇದೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ, ಇದೇ ಪರಮ ನಯ—ಪುತ್ರನು ಸಮಾಹಿತಮನದಿಂದ ಜನನಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು.

Verse 36

तथा स्त्रीणां पतिं मुक्त्वा नान्यास्ति भुवि देवता । जनन्यां जीवमानायां तथैव च सुतस्य च

ಅದೇ ರೀತಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ದೇವತೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿ ಜೀವಂತಿರುವವರೆಗೆ ಪುತ್ರನಿಗೂ (ತಾಯಿಯೇ ಪರಮಾಧಿಕಾರ).

Verse 37

अतिक्रम्य च या नारी पतिं धर्मपरा भवेत् । तत्सर्वं विफलं तस्या जायते नात्र संशयः

ಪತಿಯನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ಯಾವ ನಾರಿ ಧರ್ಮಪರೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳದು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 38

पुत्रः स्वजननीवाक्यं योऽतिक्रम्य यथारुचि । करोति धर्मकृत्यानि तानि सर्वाणि तस्य च

ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ತನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಧರ್ಮಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಪುತ್ರನಿಗೆ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ಕೂಡ (ವಿಫಲ)ವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 39

भवंति च तथा नूनं वृथा भस्महुतं यथा । अरण्ये रुदितानीव ऊषरे वापितानि च

ಅವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ—ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ಸುರಿದ ಆಹುತಿಯಂತೆ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅಳಲಿನಂತೆ, ಉಷರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಬೀಜದಂತೆ।

Verse 40

यथैव बधिरस्याग्रे गीतं नृत्यमचक्षुषः । तद्वन्मातृमतादन्यकृतं पुत्रस्य धर्मजम्

ಕಿವಿಮುಕ್ಕನ ಮುಂದೆ ಹಾಡು, ದೃಷ್ಟಿಹೀನನಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಹೇಗೆ ವ್ಯರ್ಥವೋ—ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಗನು ಮಾಡುವ ಧರ್ಮಕರ್ಮವೂ ಫಲವಿಲ್ಲ।

Verse 41

सर्वं कर्म न संदेहस्तेनाहं त्वामुपागता । बंधूनां वचनात्पुत्र दुःखार्ता च विशेषतः

ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ. ಮಗನೇ, ಬಂಧುಗಳ ಮಾತಿನಂತೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ (ನಿನ್ನ ನೆರವು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ)।

Verse 42

किं वा ते बहुनोक्तेन भूयो भूयश्च पुत्रक । आनृण्यं जायते यद्वत्पितॄणां तत्तथा शृणु

ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ, ಮರುಮರು ಬಹಳ ಹೇಳುವುದೇಕೆ? ಪಿತೃಋಣದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 43

तव वत्स प्रमाणं चेत्कुरुष्व च वचो मम । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा वृत्रः संचिंत्य चेतसि

ಮಗನೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು. ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವೃತ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 44

श्रुतिस्मृत्युक्तमार्गेण न मातुर्विद्यते परम् । स तथेति प्रतिज्ञाय आनिनाय परिग्रहम्

ಶ್ರುತಿ‑ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಗಿಂತ ಪರಮವಾದುದು ಇಲ್ಲ. ಅವನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ಅಗತ್ಯವಾದ ಕರ್ತವ್ಯಭಾರವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 45

त्वष्टा तस्मै ददौ प्रीतस्ततो रत्नान्यनेकशः । संख्याहीनानि तस्यैव कुप्याकुप्यमनंतकम्

ನಂತರ ಪ್ರೀತನಾದ ತ್ವಷ್ಟಾ ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧದ ರತ್ನಗಳನ್ನು—ಎಣಿಸಲಾಗದಷ್ಟು—ಕೊಟ್ಟನು; ಜೊತೆಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವೂ ಆದ ವಸ್ತುಗಳ ಅಕ್ಷಯ ಭಂಡಾರವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 46

हस्त्यश्वयानकोशाढ्यं सोऽभिषिक्तः पदे निजे । दानवानां महावीर्यो ब्राह्मण्येन समन्वितः

ಆನೆಗಳು, ಕುದುರೆಗಳು, ವಾಹನಗಳು ಮತ್ತು ಖಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನದೇ ರಾಜಪದದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದನು. ದಾನವರಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ್ಯವಂತನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಗೌರವದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತನು.

Verse 47

अभिषिक्तं तदा वृत्रं स्वराज्ये तेऽसुरादयः । श्रुत्वाभिषेकं संहृष्टास्तस्य वृत्रस्य बांधवाः

ವೃತ್ರನು ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾದಾಗ, ಅಸುರಾದಿಗಳು—ಅವನ ಬಂಧುಗಳು—ಆ ಅಭಿಷೇಕದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿ ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು.

Verse 48

दानवाश्च समाजग्मुर्ये तत्रासन्पुरोगताः । पातालाद्गिरिदुर्गाच्च स्थलदुर्गेभ्य एव च । कृतवैराः समं देवैः कोपेन महता वृताः

ಅಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದಾನವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡರು—ಪಾತಾಳದಿಂದ, ಪರ್ವತದ ದುರ್ಗಗಳಿಂದ, ಸಮತಟದ ದುರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ. ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಹಳೆಯ ವೈರ ಹೊಂದಿದ್ದ ಅವರು ಮಹಾಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 49

ततः प्रोत्साहितः सर्वैर्दानवैः स महाबलः । प्रस्थितः शत्रुनाशाय महेन्द्रभवनं प्रति

ಆಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ದಾನವರಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿತನಾದ ಆ ಮಹಾಬಲನು ಶತ್ರುನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನ ಭವನದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 50

शक्रोऽपि वृत्रमाकर्ण्य समायांतं युयुत्सया । सन्मुखः प्रययौ हृष्टः सर्वदेवसमन्वितः

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೂ ವೃತ್ರನು ಯುದ್ಧೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಕೇಳಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 51

ततः समभवद्युद्धं देवानां दानवैः सह । मेरुपृष्ठे सुविस्तीर्णे नित्यमेव दिवानिशम्

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ದಾನವರೊಂದಿಗೆ ಮೇರುವಿನ ವಿಶಾಲ ಪೃಷ್ಠಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರ ಯುದ್ಧವು ಸಂಭವಿಸಿತು।

Verse 52

नित्यं पराजयो जज्ञे देवानां दानवैः सह । तत्रोवाच गुरुः शक्र मा युद्धं कुरु देवप

ದಾನವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಸದಾ ಸೋಲುಂಟಾಯಿತು. ಆಗ ಗುರುವು ಶಕ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ದೇವಪತೇ, ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಡ.”

Verse 53

वृत्रोऽयं दारुणो युद्धे बलद्वयसमन्वितः । चत्वारश्चाग्रतो वेदाः पृष्ठतः सशरं धनुः

“ಈ ವೃತ್ರನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದಾರುಣನಾಗಿದ್ದು ದ್ವಿವಿಧ ಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನು; ಅವನ ಮುಂದೇ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳು, ಹಿಂದೆ ಬಾಣಗಳೊಡನೆ ಧನುಸ್ಸು ಇದೆ.”

Verse 54

तेन जेयतमो दैत्यस्तवैव च महाहवे । तस्मात्संधानमेतेन त्वं कुरुष्व शचीपते

ಆ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ದೈತ್ಯನು ನಿನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಜಯನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶಚೀಪತೇ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನ/ಸಂಧಿ ಮಾಡು.

Verse 55

ततो विश्वासमाया तं जहि वज्रेण दानवम् । षडुपायै रिपुर्वध्य इति शास्त्रनिदर्शनम्

ಆದುದರಿಂದ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಮಾಯಾಯುಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದಾನವನನ್ನು ವಜ್ರದಿಂದ ಸಂಹರಿಸು. ಶಾಸ್ತ್ರದ ಉಪದೇಶ: ಶತ್ರುವು ಷಡുപಾಯಗಳಿಂದ ವಧ್ಯ/ವಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 56

भुंजानश्च शयानश्च दत्त्वा कन्यामपि स्वकाम् । विप्रदानेन संयोज्य कृत्वापि शपथं गुरुम् । मायाप्रपंचमासाद्य तस्मादेवं समाचर

ಅವನು ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಿ ವಿಷಯವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿದರೂ, ಗುರುನನ್ನೂ ಶಪಥದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದರೂ—ಈ ಮಾಯಾಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಆದ್ದರಿಂದ ಹೀಗೆಯೇ ಆಚರಿಸು.

Verse 57

इन्द्र उवाच । यद्येवं च स्वयं गत्वा त्वं विश्वासे नियोजय । तव वाक्येन विश्वासं नूनं यास्यति दानवः

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹಾಗಾದರೆ ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸು. ನಿನ್ನ ವಚನದಿಂದ ಆ ದಾನವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 58

सूत उवाच । शक्रस्य मतमाज्ञाय प्रतस्थे च बृहस्पतिः । यत्र वृत्रः स्थितो दैत्यो युद्धार्थं कृतनिश्चयः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಕ್ರನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೊರಟನು; ಯುದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ದೈತ್ಯ ವೃತ್ರನಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ.

Verse 59

वृत्रोऽपि तं समालोक्य स्वयं प्राप्तं बृहस्पतिम् । सदैव द्विजभक्तः स हृष्टात्मा समपद्यत । विशेषात्प्रणिपत्योच्चैर्वाक्यमेतदभाषत

ವೃತ್ರನು ಸ್ವಯಂ ಬಂದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾದನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಸದಾ ದ್ವಿಜಭಕ್ತ. ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಉಚ್ಚಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 60

वृत्र उवाच । स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ किं करोमि प्रशाधि माम् । प्रिया मे ब्राह्मणा यस्मात्तस्मात्कीर्तय सांप्रतम्

ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸ್ವಾಗತ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಲೇ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

Verse 61

बृहस्पतिरुवाच संदिग्धो विजयो युद्धे यस्माद्दैवेन सत्तम । तस्मात्कुरु महेंद्रेण व्यवस्थां वचनान्मम

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯ ದೈವಾಧೀನವಾದ್ದರಿಂದ ಸಂಶಯಾಸ್ಪದ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡು.

Verse 62

त्वं भुंक्ष्व भूतलं कृत्स्नं शक्रश्चापि त्रिविष्टपम् । व्यवस्थयाऽनया नित्यं वर्तितव्यं परस्परम्

ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂತಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು; ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ. ಈ ಒಪ್ಪಂದದಂತೆ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸದಾ ಪರಸ್ಪರ ತದನುಗುಣವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬೇಕು.

Verse 63

वृत्र उवाच । अहं तव वचो ब्रह्मन्करिष्यामि सदैव हि । संगमं कुरु शक्रेण सांप्रतं मम सद्द्विज

ವೃತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವೆ. ಹೇ ಸದ್ಧ್ವಿಜ, ಈಗಲೇ ನನಗೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನೊಂದಿಗೆ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸು.

Verse 64

सूत उवाच । अथ शक्रं समानीय बृहस्पतिरुदारधीः । वृत्रेण सह संधानं चक्रे चैव परस्परम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅನಂತರ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯು ಶಕ್ರನನ್ನು (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಕರೆತಂದು, ವೃತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಧಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 65

एकारिमित्रतां गत्वा तावुभौ दैत्यदेवपौ । प्रहृष्टौ गतवन्तौ तौ ततश्चैव निजं गृहम्

ಒಂದೇ ಶತ್ರುವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿ, ದೈತ್ಯ-ದೇವರ ಆ ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೊರಟು, ನಂತರ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು।

Verse 66

अथ शक्रच्छलान्वेषी सदा वृत्रस्य वर्तते । न च्छिद्रं लभते क्वापि वीक्षमाणोपि यत्नतः

ನಂತರ ಇಂದ್ರನ ಛಲವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ವೃತ್ರನು ಸದಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿದ್ದನು; ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಬಿರುಕು ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ।

Verse 67

कथंचिदपि सोऽभ्येति तत्सकाशं पुरंदरः । किंचिच्छिद्रं समासाद्य तत्प्रतापेन दह्यते

ಆದರೂ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುರಂದರನು (ಇಂದ್ರನು) ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿರುಕು ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣವೇ ವೃತ್ರನ ಪ್ರತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧನಾದನು।

Verse 68

इंद्र उवाच । न शक्नोमि च तं दैत्यं वीक्षितुं च कथंचन । तेजसा सर्वतो व्याप्तं तत्कथं सूदयाम्यहम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನಾನು ಆ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನೋಡಲಾರೆನು. ಅವನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವನು; ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸಲಿ?

Verse 69

तस्मात्कंचिदुपायं मे तद्वधार्थं प्रकीर्तय । यथा शक्नोमि तत्सोढुं तेजस्तस्य दुरात्मनः

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ವಧಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು; ಆ ದುರಾತ್ಮನ ದಹಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಬಲ್ಲಂತೆ.

Verse 70

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा बृहस्पतिः । ततः प्रोवाच तं शक्रं विनयावनतं स्थितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು; ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ ವಾಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಕ್ರನಿಗೆ (ಇಂದ್ರನಿಗೆ) ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 71

बृहस्पतिरुवाच । तस्य ब्राह्म्यं स्थितं तेजः सम्यग्गात्रे पुरंदर । वीक्षितुं नैव शक्नोषि तेन त्वं त्रिदशाधिप

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪುರಂದರಾ! ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮ ತೇಜಸ್ಸು ನೆಲೆಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ತ್ರಿದಶಾಧಿಪ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 72

तथा ते कीर्तयिष्यामि तस्योपायं वधोद्भवम् । वधयिष्यसि येनात्र तं त्वं दानवसत्तमम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ವಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಆ ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆ.

Verse 73

प्राचीसरस्वतीतीरे पुष्करारण्यमाश्रितः । दधीचिर्नाम विप्रर्षिः शतयोजनमुच्छ्रितः

ಪ್ರಾಚೀ ಸರಸ್ವತಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಕರ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ದಧೀಚಿ ಎಂಬ ವಿಪ್ರರ್ಷಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶತಯೋಜನ ಎತ್ತರದವನೆಂಬಂತೆ ಮಹಾತ್ಮನು.

Verse 74

तत्र नित्यं तपः कुर्वन्स्तौति नित्यं पितामहम् । स निर्विण्णो मुनिश्रेष्ठः प्राणानां धारणे हरे

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ನಿತ್ಯ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾಣಧಾರಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಬೇಸತ್ತು ಆ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ, ಹೇ ಹರೀ।

Verse 75

चिरंतनो मुनिः स स्याज्जरयातिसमावृतः । तं प्रार्थय द्रुतं गत्वा तस्यास्थीनि गुरूणि च

ಅವನು ಚಿರಂತನ ಮುನಿ; ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಭಾರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವೃತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸು; ಅವನ ಮಹತ್ತಾದ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನೂ ಯಾಚಿಸು।

Verse 76

स ते दास्यस्त्यसंदिग्धं त्यक्त्वा प्राणानतिप्रियान् । तस्यास्थिभिः प्रहरणं वज्राख्यं ते भविष्यति

ಅವನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿನಗೆ ನೀಡುವನು—ಅತಿಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ. ಅವನ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ‘ವಜ್ರ’ ಎಂಬ ಆಯುಧವು ನಿನಗೆ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 77

अमोघं ते ततो नूनं त्वं वृत्रं सूदयिष्यसि । तस्य वज्रस्य तत्तेजो ब्रह्मतेजोऽभिबृंहितम् । तेन वृत्रोद्भवं तेजः प्रशमं संप्रयास्यति

ಆಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಆಯುಧವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಮೋಘವಾಗುವುದು, ನೀನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆ. ಆ ವಜ್ರದ ತೇಜಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮತೇಜದಿಂದ ವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿದೆ; ಅದರಿಂದ ವೃತ್ರೋದ್ಭವ ಉಗ್ರತೇಜ ಶಮನವಾಗುವುದು।

Verse 78

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सत्वरं शक्रः सर्वैर्दैवगणैः सह । जगाम पुष्करारण्ये यत्र प्राची सरस्वती

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪುಷ್ಕರಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಸರಸ್ವತಿ ಇದೆ।

Verse 79

त्रयस्त्रिंशत्समोपेता तीर्थानां कोटिभिर्युता । दधीचेराश्रमं तत्र सोऽविशच्चित्रसंयुतम्

ಮೂವತ್ತಮೂರು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಹಿತನಾಗಿ, ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ತೀರ್ಥಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ದಧೀಚಿಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 80

क्रीडंते नकुलैः सर्पा यत्र तुष्टिं गता मिथः । मृगाः पंचाननैः सार्धं वृषदंशास्तथाऽखुभिः

ಅಲ್ಲಿ ಸರ್ಪಗಳು ನಕುಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಪರಸ್ಪರ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದವು; ಜಿಂಕೆಗಳು ಸಿಂಹಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಭಯಂಕರ ದಂಷ್ಟ್ರಿಗಳೂ ಇಲಿ ಗಳೊಂದಿಗೆ।

Verse 81

उलूक सहिताः काका मिथो द्वेषविवर्जिताः । प्रभावात्तस्य तपसो दधीचेः सुमहात्मनः

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಗಳು ಗೂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದವರಾಗಿದ್ದವು—ಆ ಸుమಹಾತ್ಮ ದಧೀಚಿಯ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ।

Verse 82

दधीचिरपि चालोक्य देवाञ्छक्रपुरोगमान् । समायातान्प्रहृष्टात्मा सत्वरं संमुखोभ्यगात्

ದಧೀಚಿಯೂ ಶಕ್ರನನ್ನು ಮುಂಚಿಟ್ಟು ಬಂದ ದೇವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು।

Verse 83

ततश्चार्घ्यं समादाय प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । शक्रमभ्यागतं प्राह किं ते कृत्यं करोम्यहम्

ನಂತರ ಅವನು ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬಂದ ಶಕ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯವೇನು? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 84

गृहायातस्य देवेश तच्छीघ्रं मे निवेदय

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀವು ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಆ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ನನಗೆ ಶೀಘ್ರ ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 85

इंद्र उवाच । आतिथ्यं कुरु विप्रेंद्र गृहायातस्य सन्मुने । त्वदस्थीनि निजान्याशु मम देह्यविकल्पितम्

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಹೇ ಪೂಜ್ಯ ಮುನಿವರ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ; ನಂತರ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಶೀಘ್ರ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ।

Verse 86

अतदर्थमहं प्राप्तस्त्वत्सकाशं मुनीश्वर । अस्थिभिस्ते परं कार्यं देवानां सिद्धिमेष्यति

ಅದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ, ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ಪರಮ ಕಾರ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ದೇವರುಗಳು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುವರು।

Verse 87

सूत उवाच । इंद्रस्य तद्वचः श्रुत्वा दधीचिस्तोषसंयुतः । ततः प्राह सहस्राक्षं सर्वैर्देवैः समन्वितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂದ್ರನ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದಧೀಚಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಿಗೆ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 88

अहो नास्ति मया तुल्यः सांप्रतं भुवि कश्चन । पुण्यवान्यस्य देवेशः स्वयमर्थी गृहागतः

ಅಹೋ! ಈ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಮಾನನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಪುಣ್ಯವಂತನು, ಏಕೆಂದರೆ ದೇವೇಶನು ಸ್ವತಃ ಯಾಚಕನಾಗಿ ನನ್ನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ।

Verse 89

धन्यानि च ममास्थीनि यानि देवेश ते हितम् । करिष्यंति सदा कार्यं रक्षार्थं त्रिदिवौकसाम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನನ್ನ ಈ ಅಸ್ಥಿಶೇಷಗಳು ಧನ್ಯ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಹಿತಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ನಿತ್ಯ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವವು.

Verse 90

एषोऽहं संप्रदास्यामि प्रियान्प्राणान्कृते तव । गृहाण स्वेच्छयाऽस्थीनि स्वकार्यार्थं पुरंदर

ಹೇ ಪುರಂದರ! ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನನ್ನ ಅಸ್ಥಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 91

एवमुक्त्वा महर्षिः स ध्यानमाश्रित्य सत्वरम् । ब्रह्मरंध्रेण निःसार्य प्राणमात्मानमत्यजत्

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮಹರ್ಷಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಿಂದ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿ ದೇಹಬಂಧಿತ ಜೀವನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

Verse 93

तस्मिन्नेव काले तु तस्यास्थीनि शतक्रतुः । प्रगृह्य विश्वकर्माणं ततः प्रोवाच सादरम्

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಅವನ ಅಸ್ಥಿಶೇಷಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ಸಾದರವಾಗಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 94

एतैरस्थिभिः शीघ्रं मे कुरु त्वं वज्रमायुधम् । येन व्यापादयाम्याशु वृत्रं दानवसत्तमम्

ಈ ಅಸ್ಥಿಗಳಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನಗಾಗಿ ವಜ್ರ ಎಂಬ ಆಯುಧವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸು; ಅದರಿಂದ ನಾನು ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠ ವೃತ್ರನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಸಂಹರಿಸುವೆನು.

Verse 95

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा त्वरान्वितः । यथायुधं तथा चक्रे वज्राख्यं दारुणाकृति

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ತ್ವರಿತನಾಗಿ ಪ್ರೇರಿತನಾದನು. ಆದೇಶಾನುಸಾರ ಭೀಕರಾಕೃತಿಯ ‘ವಜ್ರ’ ಎಂಬ ಆಯುಧವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 96

षडस्रि शतपर्वाख्यं मध्ये क्षामं विभीषणम् । प्रददौ च ततस्तस्मै सहस्राक्षाय धीमते

ನಂತರ ಅವನು ಆರು ಅಂಚುಗಳಿರುವ, ‘ಶತಪರ್ವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿರುವ ಭೀಕರ ಆಯುಧವನ್ನು ಧೀಮಂತ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 97

अथ तं स समादाय द्वादशार्कसमप्रभम् । समाधिस्थं चरैर्ज्ञात्वा वृत्रं संध्यार्चने रतम्

ನಂತರ ಹನ್ನೆರಡು ಸೂರ್ಯರ ಸಮ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ ಆ ಆಯುಧವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಗೂಢಚಾರರಿಂದ ವೃತ್ರನು ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾಗಿ ಸಂಧ್ಯಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದನು.

Verse 98

ततश्च पृष्ठभागं स समाश्रित्य त्रिलोकराट् । चिक्षेप वज्रमुद्दिश्य तद्वधार्थं समुत्सुकः

ಆಮೇಲೆ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಅವನ ಬೆನ್ನಿನ ಹಿಂದೆ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದು, ಅವನ ವಧಾರ್ಥ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಗುರಿ ಮಾಡಿ ವಜ್ರವನ್ನು ಎಸೆದನು.

Verse 99

स हतस्तेन वज्रेण दानवो भस्मसाद्गतः । शक्रोपि हतमज्ञात्वा भयात्तस्याथ दुद्रुवे

ಆ ವಜ್ರಪ್ರಹಾರದಿಂದ ಆ ದಾನವನು ಹತನಾಗಿ ಭಸ್ಮವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಅವನು ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಅವನ ಭಯದಿಂದ ಆಗ ಓಡಿಹೋದನು.

Verse 100

मनुष्यरहिते देशे विषमे गुल्मसंवृते । लिल्ये शक्रस्तदा सर्वं मेने वृत्रमयं जगत्

ಮಾನವರಹಿತವಾದ, ಕಠಿಣವಾದ, ಪೊದೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನು ಆಗ ಮರೆತು ಬಿದ್ದನು; ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ವೃತ್ರಮಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 101

एतस्मिन्नंतरे देवाः पश्यंतः सर्वतो दिशम् । सिद्धचारणगन्धर्वा आजग्मुश्च शतक्रतुम्

ಈ ನಡುವೆ ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತ, ಸಿದ್ಧ-ಚಾರಣ-ಗಂಧರ್ವರೊಂದಿಗೆ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 102

ततः कृच्छ्राच्च तैर्दृष्टः शक्रोऽसौ गहने वने । निलीनो भयसंत्रस्तो गुल्ममध्ये व्यवस्थितः

ನಂತರ ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಅವರು ಆ ಶಕ್ರನನ್ನು ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡರು—ಅವನು ಮರೆತು, ಭಯದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು, ಪೊದೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 103

देवा ऊचुः । किं त्वं भीतः सहस्राक्ष वृत्रोऽयं घातितस्त्वया । परिवारेण सर्वेण वीक्षितोऽस्माभिरेव च

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—‘ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ! ನೀನು ಏಕೆ ಭಯಪಡುತ್ತೀ? ಈ ವೃತ್ರನು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹತನಾದನು; ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಪರಿವಾರದೊಡನೆ ನಾವು ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇವೆ.’

Verse 104

अस्मादागच्छ गच्छामो गृहं प्रति पुरंदर । कुरु त्रैलोक्यराज्यं त्वं सांप्रतं हतकण्टकम्

‘ಇಲ್ಲಿಂದ ಬಾ; ಹೇ ಪುರಂದರ, ನಾವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಈಗ ನೀನು ತ್ರಿಲೋಕ್ಯದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು—ಕಂಟಕ (ಶತ್ರು/ಅಡಚಣೆ) ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿದೆ.’

Verse 105

तच्छ्रुत्वाऽथ विनिष्क्रांतो गुल्ममध्याच्छतक्रतुः । हृष्टरोमा हतं श्रुत्वा वृत्रं दानवसत्तमम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಪೊದೆಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ದಾನವಶ್ರೇಷ್ಠ ವೃತ್ರನು ಹತನಾದನೆಂದು ಕೇಳಿ ಆನಂದದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 106

अथ पश्यंति यावत्तं देवाः सर्वे शतक्रतुम् । तावत्तेजोविहीनं तद्गात्रं दुर्गंधितायुतम्

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ)ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ದೇಹವು ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ ದುರ್ವಾಸನೆಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 107

दृष्ट्वा लोकगुरुर्ब्रह्मा देवान्सर्वानुवाच ह । शक्रोऽयं सांप्रतं व्याप्तः पापया ब्रह्महत्यया

ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಲೋಕಗುರು ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ಈ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಈಗ ಪಾಪರೂಪವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 108

यदनेन हतो वृत्रो ब्रह्मभूतश्छलेन सः । तस्मात्त्याज्यः सुदूरेण नो चेत्पापमवाप्स्यथ

ಏಕೆಂದರೆ ಇವನು ಮೋಸದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನನಾದ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸಮಾನ ಪೂಜ್ಯನಾದ) ವೃತ್ರನನ್ನು ಹತಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನನ್ನು ಬಹುದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಿರಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೂ ಪಾಪವು ತಲುಪುವುದು.

Verse 109

ब्रह्मघ्नेन समं स्पर्शः संभाषोऽथ विनिर्मितः । पापाय जायते पुंसां तस्मात्तं दूरतस्त्यजेत्

ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವೂ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಮಾನವರಿಗೆ ಪಾಪಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 110

आस्तां संस्पर्शनं तस्य संभाषो वा विशेषतः । दर्शनं वापि तस्याहुः सर्वपापप्रदं नृणाम्

ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಬಿಡಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವುದೂ; ಅವನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರವೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 111

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं शक्रो दृष्ट्वाऽत्मनस्तनुम् । तेजसा संपरित्यक्तां दुर्गन्धेन समावृताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಬ್ರಹ್ಮನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಅದು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ಯಜಿತವಾಗಿ ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 112

ततः प्रोवाच लोकेशं दीनः प्रणतकन्धरः । तवाहं किंकरो देव त्वयेंद्रत्वे नियोजितः

ನಂತರ ಅವನು ದೀನನಾಗಿ, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಲೋಕೇಶ್ವರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ದೇವಾ! ನಾನು ನಿನ್ನ ದಾಸನು; ನೀನೇ ನನ್ನನ್ನು ಇಂದ್ರಪದಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದೀ.”

Verse 113

तस्मात्कुरु प्रसादं मे ब्रह्महत्याविनाशनम् । प्रायश्चित्तं विभो ब्रूहि येन शुद्धिः प्रजायते

“ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು, ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ. ಓ ವಿಭೋ! ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೇಳು.”

Verse 114

ब्रह्मोवाच । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु त्वं स्नात्वा बलसूदन । आत्मानं हेमजं देहि पापपूरुषसंज्ञितम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಬಲಸೂದನ! ನೀನು ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡು. ನಂತರ ‘ಪಾಪಪುರುಷ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪದ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ದಾನ ಮಾಡು.”

Verse 115

मंत्रवत्तं यथोक्तं च ब्राह्मणाय महात्मने । स्नात्वा पुण्यजले तीर्थे ब्रह्मघ्नोऽहमिति ब्रुवन्

ಮಂತ್ರಸಹಿತವಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಅದನ್ನು ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು. ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ‘ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾತಕಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೋಷವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳು.

Verse 116

स्नातमात्रस्य ते हस्ताद्यत्र तत्पतति क्षितौ । तेजः संजायतेगात्रे दुर्गंधश्च प्रणश्यति

ನೀನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ, ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅದು ಭೂಮಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತದೋ, ಆ ಕ್ಷಣವೇ ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ಸು ಉಂಟಾಗಿ ದುರ್ಗಂಧವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 117

तस्मिंस्तीर्थे त्वया तच्च स्थाप्यं शक्र कपालकम् । महेश्वरस्य नाम्ना च पूजनीयं ततः परम्

ಓ ಶಕ್ರಾ! ಅದೇ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೀನು ಆ ಕಪಾಲಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದು ಮಹೇಶ್ವರನ ನಾಮದಿಂದ ಪೂಜ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 118

पंचभिर्वक्त्रमंत्रैश्च ततो देयाऽत्मतस्तनूः । हेमोद्भवा द्विजेन्द्राय ततः शुद्धिमवाप्स्यसि

ನಂತರ ದಿವ್ಯಮುಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ರೂಪಿಸಿದ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ದಾನಮಾಡು; ಆಗ ನೀನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 119

शक्रस्तु तद्वचः श्रुत्वा ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । कपालं वृत्रजं गृह्य तीर्थयात्रां ततो गतः

ಅವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಕ್ರನು ವೃತ್ರದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕಪಾಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಂತರ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 120

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु गच्छन्स च सुरेश्वरः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे समायातः क्रमेण च

ಅಷ್ಟಷಷ್ಟಿ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಾಧಿಪತಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರನ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 121

विश्वामित्रह्रदे स्नात्वा यावत्तस्माद्विनिर्गतः । कपालं पतितं तस्मात्स्वयमेव हतात्मनः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಹೊರಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದ ಅವನಿಂದ ಕಪಾಲವು ಸ್ವಯಂವಾಗಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು।

Verse 122

ततस्तं पूजयामास मन्त्रैर्वक्त्रसमुद्भवैः । सर्वपापहरैः पुण्यैर्यथोक्तैर्ब्रह्मणा पुरा

ನಂತರ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಸಿದಂತೆ, ಮುಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಕರ ಸರ್ವಪಾಪಹರ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 123

एतस्मिन्नेव काले तु दुर्गन्धो नाशमाप्तवान् । तच्छरीराद्द्विजश्रेष्ठा महत्तेजो व्यजायत

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದುರ್ಗಂಧವು ನಾಶವಾಯಿತು; ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಮಹತ್ತೇಜಸ್ಸು ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 124

एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा सह देवैः समागतः । ब्रह्महत्याविमुक्तं तं ज्ञात्वा सर्वसुराधिपम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿದನು; ಸರ್ವಸುರಾಧಿಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು (ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು)।

Verse 125

श्रीब्रह्मोवाच । ब्रह्महत्याकृतो दोषो गतस्ते सुरसत्तम । शेषपापविशुद्ध्यर्थं स्वर्णदानं प्रयच्छ भोः

ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೋಷವು ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದೆ. ಉಳಿದ ಪಾಪಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ, ಹೇ ಭೋಃ, ಸ್ವರ್ಣದಾನ ಮಾಡು।

Verse 126

कपालमेतद्देशेऽत्र यत्त्वया परिपूजितम् । वृत्रस्य पंचभिर्मंत्रैर्हरवक्त्रसमुद्भवैः

ಈ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಈ ಕಪಾಲವನ್ನು, ವೃತ್ರಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಾರ್ಥವಾಗಿ ಹರನ ಮುಖದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಐದು ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ನೀನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ್ದೀ—

Verse 127

प्रदास्यसि ततो भक्त्या हेमजामात्मनस्तनुम् । विधिना मंत्रयुक्तेन तव पापं प्रयास्यति । यद्यत्पूर्वकृतं कृत्स्नं प्रदाय ब्राह्मणाय भोः

ನಂತರ ನೀ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನದೇ ದೇಹದ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವಿ. ಮಂತ್ರಯುಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನ್ನ ಪಾಪವು ದೂರವಾಗುವುದು. ಹಿಂದೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲ ದೋಷವನ್ನೂ, ಹೇ ಭೋಃ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ (ಶುದ್ಧನಾಗು).

Verse 128

एवमुक्तस्ततः शक्रो ब्रह्मणा सुरसंनिधौ । तथेत्युक्त्वा तु तत्कालं पापपिंडं निजं ददौ

ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶಕ್ರನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಪಾಪಪಿಂಡವನ್ನು (ಪಾಪದ ಗುಡ್ಡೆಯನ್ನು) ಒಪ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 129

कृत्वा हेममयं विप्रा ब्राह्मणाय महात्मने । गर्तातीर्थसमुत्थाय वाताख्यायाहिताग्नये

ಸ್ವರ್ಣಮಯ ದಾನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಅದು ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು—ಗರ್ಥಾತೀರ್ಥಸಂಬಂಧಿಯಾದ, ‘ವಾತಕ’ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿಯಾದ, ಮತ್ತು ಆಹಿತಾಗ್ನಿ (ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ) ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ।

Verse 130

एतस्मिन्नंतरे विप्रो गर्हितः सोऽथ नागरैः । धिग्धिक्पाप वृथा वेदा ये त्वया पारिताः पुरा

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಗರಜನರು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಗರ್ಹಿಸಿದರು— “ಧಿಕ್ ಧಿಕ್, ಪಾಪೀ! ನೀನು ಹಿಂದೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ವೇದಗಳು ವ್ಯರ್ಥವೇ ಆಯಿತಲ್ಲ!”

Verse 131

नास्माभिः सह संपर्कं कदाचित्त्वं करिष्यसि । गृहीतं यत्त्वया दानं पापपिंडसमुद्भवम्

“ನೀನು ಇನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಪಾಪಪಿಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ‘ದಾನ’ವನ್ನು ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೀ.”

Verse 132

ततः प्रोवाच विप्रः स उपमन्युकुलोद्भवः । विवर्णवदनो भूत्वा नाम्ना ख्यातः स वातकः

ನಂತರ ಉಪಮನ್ಯು ವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಾತಾಡಿದನು. ಅವನ ಮುಖ ಬಿಳಿಬಣ್ಣಗೊಂಡಿತ್ತು; ಅವನು ‘ವಾತಕ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 133

त्वया शक्र प्रदत्तो मे पापपिंडः स्वको यतः । मया प्रतिग्रहस्तेन दाक्षिण्येन कृतस्तव

“ಹೇ ಶಕ್ರಾ! ನೀನು ನನಗೆ ನೀಡಿದ ಆ ಪಾಪಪಿಂಡ ನಿನ್ನದೇ; ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ.”

Verse 134

न लोभेन सुरश्रेष्ठ पश्यतस्ते विगर्हितः । अहं च ब्राह्मणैः सर्वैरेतैर्नगरवासिभिः

“ಹೇ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠ! ಲೋಭದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನೀನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ನಗರವಾಸಿಗಳೂ ನನ್ನನ್ನು ದೂಷಿಸಿದ್ದಾರೆ.”

Verse 135

तस्मान्नाहं ग्रहीष्यामि एतं तव प्रतिग्रहम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು (ದಾನವನ್ನು) ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 136

भूयोऽपि तव दास्यामि न त्वं गृह्णासि चेत्पुनः ब्र । ह्मशापं प्रदास्यामि दारुणं च क्षयात्मकम्

ನಾನು ಮತ್ತೆ ನಿನಗೆ ನೀಡುವೆನು; ಆದರೂ ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಭಯಂಕರವಾದ ಕ್ಷಯಕಾರಕ ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪವನ್ನು ನಿನಗೆ ವಿಧಿಸುವೆನು।

Verse 137

इंद्र उवाच । वेदागंपारगो विप्रो यदि कुर्यात्प्रतिग्रहम् । न स पापेन लिप्येत पद्मपत्रमिवांभसा

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ವೇದಗಳ ಪರತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ಪಾಪವು ಅವನಿಗೆ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ; ನೀರಿನಿಂದ ತೋಯದ ಪದ್ಮಪತ್ರದಂತೆ।

Verse 138

तस्मात्ते पातकं नास्ति शृणुष्वात्र वचो मम । एतैस्त्वं गर्हिते यस्माद्ब्राह्मणैर्नगरोद्भवैः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಪಾತಕವಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಏಕೆಂದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿನ್ನನ್ನು ಗರ್ಹಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 139

एतेषां सर्वकृत्येषु प्रधानस्त्वं भविष्यसि । एतेषां पुत्रपौत्रा ये भविष्यंति तथा तव

ಇವರ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಪ್ರಧಾನನಾಗುವೆ; ಇವರಿಗೆ ಆಗುವ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರು ಇರುವಂತೆ ನಿನಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವರು।

Verse 140

ते सर्वे चाज्ञया तेषां वर्तयिष्यंत्यसंशयम् । युष्मद्वाक्यविहीनं यत्कृत्यं स्वल्पमपि द्विज

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆಲೇ ನಡೆಯುವರು. ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯ (ಅನುಮತಿ) ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವೂ—ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ—…

Verse 141

तेषां संपत्स्यते वन्ध्यं यथा भस्महुतं तथा । कपालमोचनं नाम ख्यातमेतद्भविष्यति

ಅವರಿಗೆ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುವುದು—ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ಸುರಿದ ಹವಿಸಿನಂತೆ. ಮತ್ತು ಈ ಸ್ಥಳವು ‘ಕಪಾಲಮೋಚನ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.

Verse 142

ये तु संस्मृत्य मनुजाः कपालं मम सद्द्विज । तत्र श्राद्धं करिष्यंति ते नरा मुक्तिसंयुताः । श्राद्धपक्षे विशेषेण प्रयास्यंति परांगतिम्

ಆದರೆ ಹೇ ಸದ್ದ್ವಿಜ, ನನ್ನ ಕಪಾಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವ ಮಾನವರು ಮುಕ್ತಿಯುಕ್ತರಾಗುವರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ (ಪಿತೃಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ) ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

Verse 143

स्थानबाह्यद्विजातीनां कुले दारपरिग्रहम् । कृत्वा त्वद्गोत्रसंभूता ब्राह्मणा मत्प्रसादतः

ಈ ಸ್ಥಳದ ಹೊರಗಿನ ದ್ವಿಜರ ಕುಲಗಳಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿಮ್ಮ ಗೋತ್ರಸಂಭೂತರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವರು.

Verse 144

व्यवहार्या भविष्यंति नगरे सर्वकर्मसु । एवमुक्त्वा सहस्राक्षस्ततश्चादर्शनं गतः

ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾನ್ಯರೂ ಅಧಿಕಾರಯುಕ್ತರೂ ಆಗುವರು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ನಂತರ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಅಂತರಧಾನನಾದನು.

Verse 145

वातोपि तेन वित्तेन प्रतिग्रहकृतेन च । चकार तत्र प्रासादं देवदेवस्य शूलिनः

ವಾತನೂ ಪ್ರತಿಗ್ರಹದಿಂದ ಪಡೆದ ಆ ಧನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶೂಲಿನ (ಶಿವ)ನಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಾಸಾದ-ಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು।

Verse 146

ततः प्रोवाच शक्रस्तान्ब्राह्मणान्नगरोद्भवान् । कपालमोचने स्नात्वा यो देवं ह्यर्चयिष्यति

ನಂತರ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ನಗರೋದ್ಭವ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಕಪಾಲಮೋಚನದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸುವವನು…”

Verse 147

ब्रह्महत्योद्भवं पापं तस्य नश्यत्यसंशयम् । महापातकयुक्तो वा विपाप्मा संभविष्यति

ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪಾಪವು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದರೂ ಪಾಪರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 148

स तथेति प्रतिज्ञाय ब्राह्मणान्नगरोद्भवान् । तत्रैव स्वाश्रमं कृत्वा पूजयामास शंकरम्

ನಗರೋದ್ಭವ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಅಲ್ಲೀಯೇ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಶಂಕರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 149

ततःप्रभृति यत्किंचित्तेषां कृत्यं प्रजायते । तद्वाक्येन प्रकुर्वंति तत्र ये नागरः स्थिताः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಅವರಿಗೇನಾದರೂ ಕರ್ತವ್ಯ ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯ ಉದ್ಭವಿಸಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ನಾಗರರು ಅವರ ವಾಕ್ಯಾನುಸಾರವೇ ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 150

एतस्मात्कारणाज्जातो मध्यगो द्वितीयस्त्विह

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ‘ದ್ವಿತೀಯ ಮಧ್ಯಗ’ ಎಂಬ ವಿಶೇಷ ಬಿರುದು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 151

एतद्वः सर्वमाख्यातमाख्यानं पापनाशनम् । कपालेश्वरदेवस्य शृण्वतां पठतां नृणाम्

ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು—ಶ್ರೀ ಕಪಾಲೇಶ್ವರ ದೇವರ ಪಾಪನಾಶಕ ಆಖ್ಯಾನ; ಕೇಳುವವರಿಗೂ ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಮಂಗಳಕರವಾದುದು.

Verse 152

यथा देवेश्वरस्यात्र पापं नष्टं महात्मनः । ब्रह्महत्या यथा नष्टा तस्मिंस्तीर्थे द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ದೇವೇಶ್ವರನ ಪಾಪವು ನಾಶವಾದಂತೆ, ಅದೇ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾ ದೋಷವೂ ನಾಶವಾಯಿತು.

Verse 269

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वातकेश्वरक्षेत्रकपालमोचनेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ್ಯ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಾತಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರದ ಕಪಾಲಮೋಚನೇಶ್ವರ ಉತ್ಪತ್ತಿಮಾಹಾತ್ಮ್ಯವರ್ಣನ ಎಂಬ 269ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.